Από athletiko.gr
Ο Παναθηναϊκός έχασε από τη Βαλένθια στο 5ο ματς, αλλά τη συμμετοχή του στο Φάιναλ Φορ είχε χάσει πολύ νωρίτερα. Την έχανε εβδομάδα παρά εβδομάδα…
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Στο αθλητισμό αξιωματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν…
Οι φανέλες, όντως, έχουν το δικό τους ειδικό βάρος. Που συνοδεύεται από απαιτήσεις. Και ιδιαίτερα ψυχικά χαρακτηριστικά. Για αυτούς που τις φορούν.
Σκέφτηκες ποτέ ότι όλες, μα όλες, οι φανέλες, μέχρι να αποκτήσουν το δικό τους ειδικό βάρος, είχαν πολύ χαμηλότερο;
Ίσως σου ακουστεί σκληρή η ερώτηση που ακολουθεί.
Πριν από κάθε τοποθέτηση, παράπονο, συναίσθημα που μπορεί να εκφραστεί, υπάρχει ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.
Σκληρό, αλλά ειλικρινές…
Με εξαίρεση την ατομική ποιότητα των παικτών του, ο Παναθηναϊκός απέδειξε ποτέ σε ένα βάθος χρόνου (κι όχι σποραδικά), ότι άξιζε και δικαιούταν να βρίσκεται στο Φάιναλ Φορ; Να διεκδικήσει αυτό το τρόπαιο;
Η απάντηση είναι όχι! Σε κανένα χρονικό σημείο της σεζόν, με εξαίρεση, ίσως, τον Νοέμβριο και τις 4 σερί νίκες.
Κάποιες καλές νίκες, διαδεχόταν ακόμα μεγαλύτερα στραπάτσα. Ο Παναθηναϊκός κατετάγη 7ος στην κανονική περίοδο. Όχι γιατί οι αντίπαλοι ήταν τόσο σπουδαίοι…
Αλλά γιατί ο ίδιος αποτύγχανε θορυβωδώς να κάνει αυτές, τις απολύτως αυτονόητες νίκες εντός ή εκτός του Τ-Center…
Και αποτύγχανε γιατί, όπως με σοκαριστική ειλικρίνεια και ίσως μερική άγνοια της σημαντικότητας των λέξεών του παραδέχτηκε ο Ματίας Λεσόρ μετά το 5ο ματς, όπως με σεβασμό καταγραφόταν από όλους εμάς από την Ημέρα νούμερο 1, ήταν απροετοίμαστος!
Και ήταν απροετοίμαστος σχεδόν πάντα.
Δεν έδειχνε να ανησυχεί ιδιαίτερα. Για κάποιο λόγο υπήρχε η πεποίθηση ότι την ημέρα που θα έρθουν τα πολύ κρίσιμα, όλα θα αλλάξουν και ο Παναθηναϊκός θα παίξει ως διεκδικητής του τροπαίου.
Κι αυτό δεν είναι οκ! Όχι με τον τρόπο που έχουμε διδαχθεί και βιώσει τον αθλητισμό.
Η σειρά με τη Βαλένθια ήταν η μικρογραφία όλης της σεζόν για τους πράσινους.
Οι εκλάμψεις του έμοιαζαν με πυροβολισμούς αισιοδοξίας σε ένα περιβάλλον σκοτεινό. Οι απαραίτητες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τους κανόνες.
Τα βήματα προόδου που αποζητά κάθε ομάδα στην πορεία εξέλιξής της μέσα σε μία σεζόν, ακόμα κι αν είναι ο Παναθηναϊκός, ήταν βρεφικά μπουσουλήματα. Και για λίγο.
Και μπορεί να ισχυριστεί κανείς, ότι μία ομάδα που έχει πληρώσει πολύ ακριβά για να αγοράσει ποιότητα και αξία, δεν χρειάζεται ατομική βελτίωση, αλλά χημεία. Θα είχε δίκιο. Περίπου!
Το παράδοξο είναι ότι όχι μόνο δεν κατάφερε ποτέ να εμπεδώσει αυτή τη χημεία, αλλά και η ποιότητα που θεωρητικά αγόρασε, έμεινε στο κουτί της. Σαν το δώρο που δεν άνοιξε ποτέ ο παραλήπτης του.
Ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Τουλάχιστον έτσι ομολογούν τα facts.
Και θα μου πεις: “Ένας τόσο μεγάλος οργανισμός, με τόσο ισχυρή παράδοση, δυναμική και δεδομένη ατομική περιουσία, δεν μπορεί να μην σκέφτεται ψηλά και να το διατυμπανίζει”. Δεν θα έχεις άδικο.
Όμως, ο Παναθηναϊκός έκανε κατά βάση αυτό. Πίστεψε, ο οργανισμός και ο προπονητής του, ότι η κανονική περίοδος ήταν ένα αναγκαίο κακό. Που δεν είναι.
Ο αθλητισμός, δεν μπορεί να επιβραβεύει την έλλειψη σεβασμού προς τη διαδικασία. Κάποιες φορές συμβαίνει. Τα θαύματα όμως, δεν γίνονται τόσο συχνά. Και σίγουρα: Στον αθλητισμό δεν πρέπει να γίνονται τόσο συχνά.
Η λογική του “κόντρα σε όλα” θα μπορούσε να γεννήσει ένα επιπλέον κίνητρο και συσπείρωση. Ούτε αυτό λειτούργησε. Ακόμα κι αν ήταν τρικ. Η ακόμα (χειρότερα), αν ο Παναθηναϊκός πίστεψε ότι όντως πηγαίνει κόντρα σε όλα.
ΠροΙόντως του χρόνου δεν κατάφερε να λύσει ούτε ένα από τα προβλήματα που τον καταδίωκαν από την αρχή της σεζόν.
Ας μην τα απαριθμήσουμε πάλι. Από δώθε, έχουν αναλυθεί τόσο πολλές φορές πια.
Παρά τα ισχνά θεμέλια, ο Παναθηναϊκός στην επικοινωνία του δεν σταμάτησε σχεδόν ποτέ (με εξαίρεση την περίοδο που όντως βρέθηκε σε κίνδυνο να μείνει εκτός play in), να κάνει θόρυβο.
Με αποκορύφωμα την ένταση που δημιουργήθηκε αμέσως μετά το 0-2 κόντρα στη Βαλένθια. Στόχος έγινε ακόμα και ο Πέδρο Μαρτίνεθ, που (κι αυτό δεν είναι άποψη, είπαν fact) που παρουσιάστηκε ως τοξικός και επικίνδυνος. Ένας άνθρωπος, που σε ολόκληρη την Ισπανία, αντιμετωπίζεται (όχι φέτος, αλλά σε όλη την καριέρα του) με απεριόριστό σεβασμό και αποδοχή για το έργο του και όλα αυτά που πρεσβεύει.
Στο 0-2 ο Παναθηναϊκός και ο προπονητής του δεν επιχείρησε να… σβήσει το ματς. Προσπάθησε να το κερδίσει με κρότο, με αντιπαλότητα και θυμό. Θυμώνοντας, τελικά, τόσο τον ετοιμόρροπο αντίπαλο του, αλλά και κάμποσους ουδέτερους παρατηρητές.
Από την αρχή της σεζόν, οι πράσινοι ήθελαν να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής, μη αφήνοντας κανέναν περιθώριο να πάει κάτι στραβά.
Ηθελημένα ή μη, είχαν κάνει κεντρικό ερώτημα της μπασκετοσυζήτησης το εξής: “Θα κατακτήσει την Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός ή όχι;”. Κι αυτό έχει μεγάλη, τεράστια απόσταση από το “Ποιος θα πάρει την Ευρωλίγκα φέτος;”.
Το μαύρο κουτί της πορεία του Παναθηναϊκού έχει πολλά δωμάτια, γωνίες σκονισμένες και αρχεία δυσανάγνωστα.
Είναι δύσκολο να αλλάξει του DNA του οργανισμού και ίσως δεν πρέπει, γιατί αυτό υπηρετεί, με αυτό επιτυγχάνει.
Αυτό που πρέπει να αλλάξει οπωσδήποτε όμως, είναι η προσέγγιση.
Είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζουν όλοι. Όπως είμαι βέβαιος και ότι ο Εγκιν Αταμάν έχει κατανοήσει το μεγάλο λάθος του να μιλήσει τόσο απαξιωτικά για έναν παίκτη του, όπως έκανε για τον Τι Τζέι Σορτς. Και δεν ήταν η πρώτη φορά.
Δεν αρκεί όμως… Γιατί πάρα πολλά πράγματα στη ζωή δε συμβαίνουν τυχαία…
Ο Παναθηναϊκός δεν βρέθηκε στην 7η θέση… Ούτε η Βαλένθια στη 2η
Ο Παναθηναϊκός δεν αποκλείστηκε τυχαία από τη Βαλένθια. Το μπάσκετ σε αυτή τη σειρά, όπως σχεδόν πάντα όταν ο νικητής αναδεικνύεται από σειρά αγώνων, ήταν δίκαιο. Έδωσε ανταμοιβή σε αυτόν που πάλεψε, που προσαρμόστηκε, που είχε πλάνο και ρόλους. Που είχε φιλοσοφία και τσαγανό. Που σεβάστηκε τη φυσιογνωμία και τις απαιτήσεις του ίδιου του παιχνιδιού.
Εν προκειμένω στη Βαλένθια.
Για τον Παναθηναϊκό… Ας μείνουμε στη φράση του Ματίας Λεσόρτ… “Ήμασταν απροετοίμαστοι για ένα τέτοιο παιχνίδι”.
…and justice for all!
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google