Το ποδόσφαιρο συχνά μας χαρίζει στιγμές και ιστορίες που ούτε ο καλύτερος σεναριογράφος θα μπορούσε να φανταστεί. Σαν να κλείνει κύκλους με έναν τρόπο σχεδόν… ποιητικό.

Ο τελικός του Copa del Rey δεν είναι απλώς ένας ακόμη τίτλος για την Ατλέτικο Μαδρίτης ή μια ιστορική ευκαιρία για τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό. Είναι η ιστορία του Αντουάν Γκριεζμάν. 

 Ο Γάλλος επιθετικός διανύει τις τελευταίες του εβδομάδες στην Ευρώπη με τη φανέλα της Ατλέτικο Μαδρίτης, πριν αποχωρήσει για το MLS και την Ορλάντο Σίτι. Κλείνει ένας κύκλος που τον καθιέρωσε ως τον καλύτερο ή εκ των καλύτερων ποδοσφαιριστών στην ιστορία του συλλόγου. Ο Γκριεζμάν δεν είναι άλλος ένας παίκτης στην ιστορία των «κολτσονέρος», είναι ένα σύμβολο του συλλόγου. Είναι ο… υποτιμημένος σταρ που έμαθε να κουβαλά την ομάδα στις δύσκολες στιγμές, να σκοράρει κρίσιμα γκολ, να δίνει λύσεις εκεί που φαινόταν οι ελπίδες να στερεύουν. Έγινε με λίγα λόγια το σημείο αναφοράς της ομάδας και καθόρισε ολόκληρη την ταυτότητα αυτής. 

 Κι όμως, παρότι η Ατλέτικο Μαδρίτης έγινε το σπίτι του και εκείνος έγινε θρύλος της ομάδας, η ιστορία του δεν ξεκίνησε εκεί. Ξεκίνησε λίγο πιο… βόρεια και συγκεκριμένα στο «Σαν Σεμπαστιάν». 

 Η μοίρα παίζει όμορφα παιχνίδια και συχνά δίνει σε όσους αντιμετώπισαν το ποδόσφαιρο με σεβασμό ένα ταιριαστό φινάλε. Σε έναν από τους τελευταίους του τελικούς επί ευρωπαϊκού εδάφους – ελπίζει να μην είναι ο τελευταίος καθώς η Ατλέτικο βρίσκεται στα ημιτελικά του Champions League- η μοίρα φέρνει τον Γάλλο αντιμέτωπο με την αρχή των πάντων. Τον φέρνει απέναντι στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.

«Βρίσκομαι εδώ χάρη στη Ρεάλ Σοσιεδάδ, μου πρόσφερε τα πάντα όταν όλοι μου έκλειναν την πόρτα. Τους χρωστάω πάρα πολλά, τους χρωστάω την επαγγελματική μου καριέρα ως ποδοσφαιριστής.», δήλωσε ο Αντουάν Γκριεζμάν παραμονή του τελικού, ο οποίος για πολλοστή φορά έδειξε την ευγνωμοσύνη του στην ομάδα από τη Χώρα των Βάσκων. 

 Στη ζωή αρκετών ανθρώπων υπάρχει μια στιγμή που καθορίζει τα πάντα. Η στιγμή που κάποιος σου δίνει την πρώτη ευκαιρία. Η στιγμή που κάποιος διακρίνει σε εσένα κάτι που οι υπόλοιποι αδυνατούν να δουν. Για τον Γκριεζμάν αυτός ο… κάποιος, ήταν η Ρεάλ Σοσιεδάδ. 

 Για τον Γάλλο η Σοσιεδάδ δεν αποτελεί απλώς τον πρώτο του σταθμό. Είναι το σημείο μηδέν, είναι η αρχή της ιστορίας του. Το μέρος όπου ένα παιδί που δεν ταίριαζε στα πρότυπα του «σύγχρονου» ποδοσφαίρου βρήκε χώρο να «αναπνεύσει». Στη Γαλλία όλες οι ακαδημίες τον είχαν απορρίψει. Θεωρούσαν πως ήταν αδύναμος, μικρόσωμος, χωρίς τα φυσικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να φτάσει κάποιος στο κορυφαίο επίπεδο. 

 Η Σοσιεδάδ είδε κάτι άλλο. Είδε ένα παιδί με ένστικτο, με ποδοσφαιρική ευφυΐα, με ωμό ταλέντο που μπορούσε να εξελιχθεί και να φτάσει στο κορυφαίο επίπεδο με τον δικό του τρόπο και όχι… κουμπώνοντας στα «πρότυπα» του σύγχρονου ποδοσφαίρου. 

 Σε ηλικία 14 ετών η Ρεάλ τον έφερε στις τάξεις της. Τον πίστεψε, τον δούλεψε, τον εξέλιξε. Ο ίδιος αναγκάστηκε να μεγαλώσει γρήγορα και να… θωρακίσει τον χαρακτήρα του. Σε μια τόσο νεαρή ηλικία βρέθηκε 900 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, με τους γονείς του να μην αντέχουν οικονομικά να τον επισκέπτονται συχνά και τον ίδιο να μην μπορεί να πηγαίνει στη γενέτειρά του λόγω του σχολείου και των προπονήσεων. 

 Το 2009 έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα σε ένα παιχνίδι κυπέλλου κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο. Και δεν άργησε καθόλου να αρπάξει την ευκαιρία. Γρήγορα κέρδισε τις καρδιές των φίλων της ομάδας, έγινε καθοριστικός και μετατράπηκε στο πρόσωπο μιας ομάδας που επέστρεφε δυναμικά στη La Liga.  

 Η σεζόν της ανόδου, οι πρώτες μεγάλες εμφανίσεις, τα καθοριστικά γκολ, η συμμετοχή στο Champions League τη σεζόν 2013/14. Όλα αυτά τον διαμόρφωσαν. Στο «Ανοέτα» μεγάλωσε, έμαθε τι θα πει ευθύνη. Έζησε τις πρώτες σκληρές στιγμές, αλλά και τις πρώτες αποθεώσεις. Με λίγα λόγια, εκεί έγινε ποδοσφαιριστής. 

Σε μια βιομηχανία σαν αυτή του ποδοσφαίρου που όλα τρέχουν με… ιλιγγιώδεις ταχύτητες και η επιτυχία μπορεί εύκολα να σου θολώσει το μυαλό ή να σε κάνει να ξεχάσεις κάποια πράγματα, ο Αντουάν Γκριεζμάν δεν ξέχασε ποτέ πως για να φτάσει να καταφέρει όσα πέτυχε στην καριέρα του κάποιος, κάποια στιγμή, στην βορρά της Ισπανίας άνοιξε την πόρτα σε ένα…. μικρόσωμο παιδί που κυνηγούσε τα όνειρά του. 

 Ο Γάλλος ποτέ δεν γύρισε την πλάτη του στους ανθρώπους που τον βοήθησαν, ποτέ δεν προκάλεσε, ποτέ δεν πανηγύρισε γκολ απέναντι τους. Κάθε επιστροφή στο «Σαν Σεμπαστιάν» είχε κάτι νοσταλγικό, μια συνειδητοποίηση πως αν δεν υπήρχε αυτό το μέρος ίσως να μην υπήρχε και ο Γκριεζμάν. 

 Και φτάνουμε στο σήμερα, ένας τελικός με τις δυο ομάδες που στιγμάτισαν τη ζωή του. Ένας τελικό που συμπυκνώνει ολόκληρη την καριέρα του. Από το μικρό παιδί που έψαχνε μια ευκαιρία και έβρισκε όλες τις πόρτες κλειστές, μέχρι τον ηγέτη που ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την Ατλέτικο Μαδρίτης σαν απόλυτος θρύλος. 

 Σε έναν τελικό που ίσως να είναι ο τελευταίος του με τη φανέλα της Ατλέτικο, δεν έχει απέναντί του απλώς έναν αντίπαλο αλλά την αρχή της ιστορίας του. Αν το ποδόσφαιρο αγαπά τις αφηγήσεις αυτή εδώ είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες που έχουμε δει. Ένας κύκλος που ανοίγει και κλείνει με τα ίδια χρώματα. 

 Και ίσως τελικά αυτό να μην αφορά μόνο το ποιος θα σηκώσει το τρόπαιο στο τέλος. Αλλά το πως μια καριέρα επιστρέφει εκεί που ξεκίνησε για να πει το δικό της ξεχωριστό και τελευταίο… «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ».  

Πρωτότυπο άρθρο