Σε μία μνημειώδη μάχη μεταξύ δύο σπουδαίων μονομάχων, εμεινε όρθιος αυτός που ήταν ο περισσότερο πληγωμένος. Στον αθλητισμό το αίσθημα του ανυπότακτου και της επιβίωσης είναι πιο σημαντικό από τακτικές και formations.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Το τρίποντο του Τολιοπούλου στο 61-66, που μείωσε στους τρεις…

Το ανεξήγητο και άστοχο τρίποντο του Φουρνιέ από τα 10 μέτρα στο 64-66

Το τρίποντο του Βεζένκοφ για το 69-72…

Η άμεση απάντηση από τον Χέις Ντέιβις

Οι δύο άστοχες βολές του Φουρνιέ 

Οι 5 σερί του Βεζένκοφ για το 74-79.

Το γοργοπόδαρο λέι του Σορτς μετά την επαναφορά για το 76-79 

Το χαμένο ριμπάουντ από τον Μιλουτίνοφ που έγινε κερδισμένο από τον Μήτογλου… 

Κι εν τελεί οι 7 σερί πόντοι του Τι Τζέι Σορτς στη δεύτερη παράταση. Κροσέ και νοκ άουτ. Η δύναμη της ψυχής, ο πληγωμένος εγωισμός, η ανάγκη για επιβίωση είχε νικήσει. 

Μετά από μία συνεχόμενη εναλλαγή γροθιών, σε μία μάχη που θύμιζε ένα ρινγκ χωρίς όρια, δύο οργανισμοί προσπαθούσαν να συγκεντρώσουν όση δύναμη είχε απομείνει για να μείνουν όρθιοι. Ο αγώνας αυτός δε θα κερδιζόταν στα σημεία. Μόνο με νοκ άουτ. Δύο εξαντλημένοι πολεμιστές. Σε μία μονομαχία που θύμισε την πρώτη μονομαχία του Ρόκι Μπαλμπόα με τον Απόλλο Κριντ. Στον 15ο γύρο. Τζούφια κροσέ, αποκαμωμένοι μαχητές. Μία ο ένας και μία ο άλλος Δεν θα έπεφταν. Όχι πριν τον απέναντι. Μέχρι που έπεσαν και οι δύο. 

Υπήρχαν στιγμές που μετά το 35’ ο λαβωμένος κι ελλιπής Παναθηναϊκός έμοιαζε έτοιμος να λυγίσει. Μόνο ένα φύσημα, αρκούσε. Κι όταν αυτός δεν ερχόταν, οι παίκτες του Εγκίν Αταμαν ανακάλυπταν ακόμα μία ανάσα. Κι ακόμα μία… Και χτυπούσαν. Μέχρι που αντιλήφθηκαν ότι η δική τους άδεια δεξαμενή, ήταν πιο γεμάτη από την στεγνή του αντιπάλου.

Και πέτυχαν μία νίκη, που θα (πρέπει να) μνημονεύεται. Ανεξάρτητα της εξέλιξης του Σαββάτου. Διάολε, στη ζωή, δεν μετράει μόνο το τελικό αποτέλεσμα. 

Το επικό παιχνίδι που έληξε με νικητή τον Παναθηναϊκό, δεν ήταν μία σπάνια παρτίδα σκάκι. Ήταν όμως μία πασαρέλα επίδειξης ανυποχωρησίας και αυτοσεβασμού. Μία κραυγή μεταμέλειας και κάθαρσης ίσως. Από αυτούς που τα έκαναν θάλασσα μπροστά στο μεγάλο στόχο (το Φάιναλ Φορ στο ίδιο τους το σπίτι) αλλά παραμένουν παρόντες για ό,τι έχει απομείνει. Μπροστά σε 18 χιλιάδες φανατικούς, που στο τέλος της βραδιάς, είτε ολοκληρωνόταν με νίκη, είτε με ήττα, ήταν πρόθυμοι και αποφασισμένοι πια, να υποκλιθούν κυριολεκτικά σε ένα μεγαλείο που είναι ανώτερο της επιτυχίας ή της αποτυχίας: Την ανυποταγή. Της πάλης και της προσπάθειας μέχρις εσχάτων. 

Ο νικητής του 4ου τελικού θα είχε καταγράψει ένα έπος, όποιος κι αν ήταν. Λίγο περισσότερο ο Παναθηναϊκός (ίσως και πολύ). Με την απώλεια των Σλούκα, Ρογκαβόπουλου και Οσμαν, η αποβολή με πέντε φάουλ των Ναν και Γκραντ, θα πίστευε κανείς ότι ήταν η χαριστική βολή. Δεν ήταν όμως. 

Ανυπότακτος ήταν ο εκπληκτικός Χέις Ντέιβις, που έδωσε two way ρεσιτάλ, περιορίζοντας με απαράμιλλη αυταπάρνηση και καντάρια ευφυίας τον Σάσα Βεζένκοφ. Και βρήκε το στόχο σε σουτ που μπορεί να μην ήταν buzzer beater, αλλά έστω κι ένα να είχε χτυπήσει σίδερο, το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν διαφορετικό. 

Ανυπότακτος και ο Τι Τζέι Σορτς, που παρότι πολύ άστοχος, δεν δίστασε να πάρει και την επόμενη ευκαιρία που το δόθηκε. Και την επόμενη. Δεν φοβήθηκε, ούτε απαρνήθηκε την ευθύνη. Κι ενώ ήξερε ότι στην άμυνα θα είναι ο προφανής στόχος, χρησιμοποιούσε όλες τις αισθήσεις και τις δυνάμεις του για να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Δεν είναι εύκολο να έχεις διαρκώς μία …κοντούρα, κολλημένος σαν γάντι πάνω σου, να μπλέκεται συνεχώς στα πόδια σου. Το έκανε από τον Φουρνιέ, μέχρι τον Βεζένκοφ. 

Ανυποταγή φώναξε και ο Μήτογλου, ο εκπληκτικός Χουάντσο, ο Καλαϊτζάκης, αλλά κυρίως ο άνθρωπος που βρήκε την ευκαιρία μέσα στο πρόβλημα (αποβολή Ναν) και πάτησε στο γυαλί για να υπενθυμίσει ότι δεν είναι τέλειος, αλλά έχει όλα αυτά που χρειάζονται όταν ο δρόμος στενεύει… Τσαγανό! Αυτοπεποίθηση. Κίνητρο. Κότσια. 

Ο Ολυμπιακός, από τη στιγμή που δε βρήκε τη δύναμη να …φυσήξει, όταν έπρεπε, λύγισε… Η αλήθεια είναι ότι είχε λυγίσει πιο νωρίς. Από το πρώτο λεπτό ήταν ορατό και προφανές το έλλειμμα ενέργειας που είχε. 

Περισσότερο απ’όλους ο Νικόλα Μιλουτίνοφ, που, αποκαμωμένος μοιάζοντας από τα μισά κιόλας, έχανε μάχες στα ριμπάουντ που δεν είναι συνηθισμένος. Σε πολλές φάσεις, είχε τη σωστή θέση, αλλά οι αντίπαλοι, ο Μήτογλου, ή ο Λεσόρτ με ένα απλό τράνταγμα του κορμιού τον έβγαζαν από εκεί. Και μάζευαν τη μπάλα. Πολλές φορές. Το γράφαμε στο προηγούμενο σημείωμα. Φυσικά κανείς από τον Παναθηναϊκός δεν ασχολήθηκε με ό,τι γράφεται, αλλά η απόλυτη κυριαρχία στα ριμπάουντ είχε εξήγηση.Ανυποταγή λέγεται.  

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα που ένιωσε ότι μπορεί να πει ένα αγωνιστικό "μέχρι τέλους”, χρησιμοποιώντας τον Φουρνιέ για 46 ολόκληρα λεπτά, τον Βεζένκοφ 42, τον Μιλουτίνοφ 40, τον Γουόκαπ 38, δεν έχασε σε μία φάση. Έχασε σε πολλές και διαφορετικές. 

Οι ασυνεννοησίες στην άμυνα, που άφηναν ελεύθερα σουτ στον Ντέιβις, ή τον Ναν μετά από ένα απλό slip screen δεν ήταν θέμα κακής εκτέλεσης. Ηταν θέμα ανυπέρβλητης κούρασης. Που όσο περνούσε η ώρα γινόταν ακόμα μεγαλύτερη δεδομένου ότι κι αυτοί που έρχονται από τον πάγκο, ήταν μη αρκετοί. Ακόμα και ο Τόκας Γουόκαπ παρά τους 19 πόντους, σε ένα παιχνίδι που πήρε και τιμώρησε ό,τι ακριβώς του έδινε ο αντίπαλος, στην άμυνα πιάστηκε αδιάβαστος σε κρίσιμες στιγμές. Το ίδιο και ο Παπανικολάου. Και ο Τζόζεφ... Και οι περισσότεροι. Και όταν ερχόταν η ώρα της επίθεσης, το μυαλό είχε υποχωρήσει έναντι του κακώς εννοούμενου ενστίκτου. 

Η μπάλα δεν έφτασε ποτέ στον Μιλουτίνοφ. Ο ίδιος δεν τη ζητούσε μετ’ επιτάσεως και στα τελευταία 20 λεπτά μιλούσε η δύναμη της στιγμής και η κόπωση. Οχι το μυαλό. Η επιλογή να χτυπάει τα περισσότερα σκριν στον Φουρνιέ ο Βεζένκοφ (αντί του Μιλουτίνοφ, ή του παίκτη που μάρκαρε ο Σορτς ή ο Τολιόπουλος για να  δημιουργηθεί συνθήκη), δεν έδινε κανένα πλεονέκτημα. Η αμυντικές αντιδράσεις των πράσινων, ήταν ακέραιες. Στις περιπτώσεις που θα ανέβαινε ο Μιλουτίνοφ για το σκριν, ο Φουρνιέ ήξερε ότι θα αντιμετωπίσει δύο παίκτες που θα του έκαναν πάρα πολύ δύσκολη τη ζωή και η μπάλα θα έφευγε πολύ δύσκολα από τα χέρια του χωρίς λάθος. Όταν ο Ολυμπιακός ήθελε να σημαδέψει τον Μιλουτίνοφ, δεν μπορούσε. Λίγο αργότερα ούτε προσπαθούσε, ούτε μπόρεσε. 

Και κάπως έτσι, στην ανταλλαγή των κροσέ, ο Παναθηναϊκός ψυχωμένος και αποφασισμένος έβρισκε το στόχο, όταν ο αντίπαλος του έβρισκε …αέρα. 

Σε ένα από τους σπουδαιότερους τελικούς των τελευταίων ετών, ο πληγωμένος Παναθηναϊκός ήταν ο τελευταίος που έμεινε όρθιος. Κι αυτό ως γεγονός, γνωρίζοντας πια, ότι τα στήθη των οπαδών του είναι φουσκωμένα από περηφάνεια ό,τι κι αν μέλλεται να συμβεί, είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του, ενόψει του 5ου τελικού. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός θα νιώθει ηλεκτρισμό αλλά και πίεση ενώ οι πράσινοι αποδεχόμενοι με χαρα τον τίτλο του αουτσάιντερ, θα τα παίξουν όλα για όλα χωρίς να έχουν να χάσουν τίποτα. 

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρωτότυπο άρθρο