Οι αναμνήσεις και οι ξεχωριστές ιστορίες με Αντωνιάδη, Δομάζο, Γκμοχ και… Αντρεούτσι απ’ το πλέον εμβληματικό γήπεδο της Ελλάδας.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Όσο κι αν σε τέτοιες καταστάσεις συνηθίζουν να λένε «...μη λυπάσαι που τελειώνει, να χαίρεσαι που το έζησες» δεν είναι εύκολο αυτό το -πρώτο- «αντίο» στο γήπεδο της Λεωφόρου. Το «σπίτι» και την «καρδιά» του Παναθηναϊκού για περισσότερο από έναν αιώνα και το μέρος που μεγάλωσε τον ίδιο το σύλλογο και μαζί του δέκα γενιές Παναθηναϊκών.

Στην προκειμένη περίπτωση το «...ξέρω ένα μέρος που δεν μοιάζει με κανένα» απ’ τον στίχο των Πυξ-Λαξ, δεν «κουμπώνει» μόνο με τα συναισθήματα που «ξυπνάει» η Θύρα 13, αλλά... ακουμπάει όλο το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, το πιο ιστορικό της χώρας το οποίο είναι γεμάτο από αμέτρητες, από όμορφες, σύνθετες, αλλά πάντα ξεχωριστές ιστορίες, με πάρα πολλούς και διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Ας θυμηθούμε παρέα ορισμένες απ’ αυτές...

Η ιστορία της καθιέρωσης του Αντώνη Αντωνιάδη στον Παναθηναϊκό (σ’ ένα ματς με τον Αρη), είναι μίας απ’ τις πιο «δυνατές» εκ των χιλιάδων που κουβαλάει μέσα του το γήπεδο της Λεωφόρου. Και είναι ο ορισμός του «...όσα φέρνει η στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος».

Ο «ψηλός» αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 1968, ως το μεγάλο αστέρι της Ξάνθης και γκολτζής της Β’ Εθνικής. Πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στη Λεωφόρο ως έφεδρος ανθυπολογαχός του στρατού, έχοντας πάρει απόσπαση στην Αθήνα. Εκεί τον περίμεναν οι Μιχάλης Κίτσιος, Μίμης Δομάζος, Κώστας Λινοξυλάκης, Τάκης Οικονομόπουλος, θέλοντας να δουν αν ο 22χρονος ψηλόλιγνος στράικερ ήταν τόσο καλός, όσο λεγόταν.

Ήταν τόσο μεγάλες οι προσδοκίες που ο «άγουρος» Αντωνιάδης «λύγισε» απ’ το άγχος κι οδηγήθηκε την επομένη στο χειρουργείο με κρίση σκωληκοειδίτιδας. Εμεινε εκτός για περίπου 15-20 μέρες κι έχασε την προετοιμασία, με αποτέλεσμα ο Λάκης Πετρόπουλος να τον αφήσει πιο πίσω στις επιλογές του. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 27 Οκτωβρίου 1968 κόντρα στον Απόλλωνα (νίκη 1-0), σε ένα ματς που έριχνε ασταμάτητη βροχή, με αποτέλεσμα ο Ξανθιώτης φορ, χωρίς σωστές τάπες στα παπούτσια του να ακροβατεί συνεχώς για να σταθεί όρθιος, προκαλώντας «μουρμούρα» της κερκίδας. Η πρώτη σεζόν του έκλεισε με μόλις 3 γκολ σε 7 ματς κι ο ίδιος άρχισε να απογοητεύεται.

Ο Πετρόπουλος που πίστευε στις δυνατότητές του, τον έστειλε το καλοκαίρι του ’69 να κάνει στίβο, ενώ συναίνεσε στο αίτημα του Αντωνιάδη να δοκιμάσει κι ασκήσεις… μπαλέτου σ’ έναν φίλο του χορογράφο, προκειμένου να γίνει λίγο πιο εύπλαστο το κορμί του.

Συνολικά 47 μέρες κράτησε το διπλό πρόγραμμα «προετοιμασίας» του «ψηλού» που έμπαινε στη νέα σεζόν με άλλη ψυχολογία. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1969 ο Πετρόπουλος τον «έκοψε» από την αποστολή του αγώνα με τη Βικτόρια της Ανατολικής Γερμανίας για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Απογοητεύτηκε και σκέφτηκε να δηλώσει παραίτηση για να επιστρέψει στη μονάδα του στην Ξάνθη. Την ημέρα του πρώτου αγώνα πρωταθλήματος με τον Αρη, ο Γαβρίλος Γαζής συνεργάτης του Πετρόπουλου τον φώναξε στο πατάρι του ξενοδοχείου «Σέσιλ» που διέμενε η ομάδα. «Ανέβα σε θέλει ο προπονητής…» του είπε, με τον Αντωνιάδη να ξαφνιάζεται διότι διεκδικούσε τη μία θέση που έμενε στην ενδεκάδα μαζί με άλλους τέσσερις επιθετικούς. Λίγες ώρες μετά ήταν βασικός.

Ο κόσμος εξακολουθούσε να βγάζει έντονη δυσπιστία απέναντί του και σε κάθε λάθος του δυσανασχετούσε. Στο 35’ μετά από σουτ του Ελευθεράκη, η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Ο Αντωνιάδης έτρεξε να πάρει την επαναφορά, αλλά την ώρα που πήγε να σουτάρει πάτησε σε λακκούβα και η μπάλα κατέληξε στα… πουλιά. Ο ίδιος έχει εξομολογηθεί χρόνια αργότερα, πως αισθάνθηκε 23.000 ζεύγη χεριών να τον μουντζώνουν ταυτόχρονα και παρακαλούσε να ανοίξει η γη και να τον… καταπιεί. Περίμενε λοιπόν πως μοιραία θα γινόταν αλλαγή στο ημίχρονο και κάπως έτσι θα έμπαινε άδοξο τέλος στην καριέρα του με το «τριφύλλι».

Στο 37’ κέρδισε έξυπνο φάουλ από τον Γριμπελάκο. Το εκτέλεσε ο Ροκίδης, η μπάλα σταμάτησε στο τείχος και ο «ψηλός» στην επαναφορά έπιασε ένα εναέριο βολέ με εξωτερικό φάλτσο που έστειλε τη μπάλα συστημένη στο «παράθυρο» του Χρηστίδη. Το γήπεδο… πάγωσε και οι φίλαθλοι δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Απόλυτη σιωπή για πρώτη φορά σε γκολ του Παναθηναϊκού. Πέντε λεπτά μετά από μπαλιά του Αθανασόπουλου πρόλαβε την έξοδο του Χρηστίδη, τον πέρασε και… 2-0, σκορ που έμεινε ως το φινάλε. Ο κόσμος άλλαξε αμέσως διάθεση προς τον νεαρό φορ που καθιερώθηκε κι έγινε ο πιο «στυγνός» εκτελεστής των ελληνικών γηπέδων (με το καλύτερο ποσοστό γκολ-συμμετοχών, 0,77 ανά αγώνα).

Πέντε φορές πρώτος σκόρερ, δεύτερος γκολτζής στην Ευρώπη το 1972 (39 γκολ) και φυσικά πρώτος σκόρερ στο Πρωταθλητριών στη μεγάλη πορεία ως τον τελικό του Γουέμπλεϊ. Πράγματα που μπορεί να μην είχαν συμβεί ποτέ, ορίζοντας διαφορετικά και την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, εάν δεν υπήρχε αυτό το «μαγικό» πεντάλεπτο του «ψηλού» σ’ εκείνο το ιστορικό ματς με τον Αρη…

Όσοι το έζησαν από κοντά το χαρακτηρίζουν ως το κορυφαίο παιχνίδι που έχει διεξαχθεί ποτέ στη Λεωφόρο στην Α’ Εθνική. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1963, για την 3η αγωνιστική, ο Παναθηναϊκός νίκησε την ΑΕΚ με 5-4, σε ένα αδιανόητο ματς με πρωταγωνιστές τον Μίμη Δομάζο, τον Κώστα Νεστορίδη και τον νεαρό τότε Μίμη Παπαϊωάννου.

Η ΑΕΚ προηγήθηκε 0-2 με Κανελλόπουλο (2’) και Παπαϊωάννου (5’), ο Δομάζος μείωσε στο 14’, ο Νεστορίδης έκανε το 1-3 στο 37’, όμως ο Δομάζος ξαναχτύπησε στο 39’ και το αυτογκόλ του Σταματιάδη στο 44’ διαμόρφωσε το 3-3 του ημιχρόνου. Στην επανάληψη, δύο ασίστ του Δομάζου σε Παναγιωτίδη (50’) και Πανάκη (58’) έφεραν την ανατροπή σε 5-3, πριν μειώσει η ΑΕΚ στο τελικό 5-4 στο 82’ με τον Παπαϊωάννου. Ένα παιχνίδι ωδή του επιθετικού ποδοσφαίρου που μνημονεύεται ακόμα και σήμερα από τους «παλιούς».

Ο Μίμης Δομάζος αποτελεί διαχρονικά μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού (για τους περισσότερους -κι όχι άδικα- θεωρείται ο κορυφαίος όλων των εποχών) και η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του αποδείχθηκε ακόμη και όταν επέστρεψε στη Λεωφόρο ως αντίπαλος.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1978 αγωνίστηκε στο «Απόστολος Νικολαΐδης» ως ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και γνώρισε θερμή υποδοχή από την εξέδρα. Το χειροκρότημα μετατράπηκε σε αποθέωση όταν αντικαταστάθηκε στο 67’ από τον Μίμης Παπαϊωάννου, με όλο το γήπεδο όρθιο να τον τιμά.

Αντίστοιχη υποδοχή γνώρισε και στις 10 Ιανουαρίου 1980, στον αγώνα με τον Απόλλων Σμύρνης, όταν φόρεσε ξανά τη φανέλα του Παναθηναϊκού μετά την επιστροφή του από την ΑΕΚ.

Ο Αργεντινός Μάριο Λουίς Αντρεούτσι έμεινε τελικά στην ιστορία του Παναθηναϊκού όχι για τα γκολ του -αν και είχε φτάσει στην Ελλάδα με ιδιαίτερες συστάσεις από την Κίλμες, ως πρώτος σκόρερ στην Αργεντινή το 1978- αλλά για μία προκλητική ενέργεια προς την εξέδρα, που παραλίγο να τινάξει στον αέρα το παιχνίδι με την Καβάλα στις 19 Οκτωβρίου 1980.

Έχοντας δεχθεί έντονη κριτική και αποδοκιμασίες λόγω της χαμηλής αγωνιστικής του απόδοσης, όταν σκόραρε στο 29’, γύρισε προς τους οπαδούς και έκανε μια άσεμνη χειρονομία δείχνοντας τα γεννητικά του όργανα. Η Λεωφόρος... εξερράγη, ο κόσμος λίγο έλειψε να μπει στο γήπεδο και ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς τον απέσυρε άμεσα στο 35’ για να ηρεμήσει την κατάσταση. Στο δικαστήριο, ο δικηγόρος του προσπάθησε να τον υπερασπιστεί με την αμίμητη ατάκα: «Σήκωσε τα χέρια του στον Θεό για να πανηγυρίσει. Κάπου έπρεπε να τα κατεβάσει». Λίγες ημέρες αργότερα αποτέλεσε παρελθόν με εντολή του «καπετάνιου» Γιώργου Βαρδινογιάννη ο οποίος τον «τελείωσε» με... συνοπτικές διαδικασίες.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες της Λεωφόρου στην εποχή της Α’ Εθνικής είναι εκείνη με το περίφημο «κλουβί» του Γιάτσεκ Γκμοχ. Ο Πολωνός τεχνικός, εξοργισμένος από τη δημοσιοποίηση επεισοδίου που είχε με τον Γιάννη Δοντά σε προπόνηση στις αρχές Οκτωβρίου του 1983, επιτέθηκε λεκτικά στους δημοσιογράφους Μένιο Σακελλαρόπουλο και Χρήστο Κοντό στην επόμενη προπόνηση.

Η ένταση οδήγησε σε επίθεση οπαδών προς τους δύο ρεπόρτερ, με τον πρώτο να καταλήγει στο νοσοκομείο με σπασμένο πόδι. Στις 14 Οκτωβρίου 1983 ο αθλητικός δικαστής Νίκος Γεωργίλης επέβαλε στον Γκμοχ ποινή αποκλεισμού δύο μηνών από τους αγωνιστικούς χώρους, ενώ στις 22 Δεκεμβρίου απορρίφθηκε και η έφεσή του. Ενόψει του ντέρμπι με τον Ολυμπιακός στις 8 Ιανουαρίου 1984, εργάτες έστησαν στις 3 Ιανουαρίου ένα μεταλλικό «κλουβί» πάνω από τη Θύρα 11, ακριβώς για να μπορεί να δίνει οδηγίες. Τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, καθώς την ίδια μέρα πήρε προσωρινή αναστολή και κάθισε κανονικά στον πάγκο.

Στη δεύτερη αγωνιστική της σεζόν 1972/73, ο Παναθηναϊκός είχε μείνει στο 0-0 με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη, με έντονα παράπονα για το σκληρό παιχνίδι των γηπεδούχων.

Μετά το τέλος εκείνου του αγώνα, ο Αντώνης Αντωνιάδης φέρεται να είπε στους παίκτες του Άρη: «Εδώ μας χτυπήσατε στο ξύλο, στην Αθήνα θα σας... ταράξουμε στα γκολ». Και επιβεβαίωσε πλήρως τα λόγια του. Στον αγώνα του δεύτερου γύρου στη Λεωφόρο, το σκορ είχε ήδη φτάσει στο 4-0 στο 32’, έγινε 6-0 στο 51’, ενώ ο Άρης έμεινε με εννέα παίκτες μετά τις αποβολές των Γριμπελάκου και Σπυρίδων.

Ο Παναθηναϊκός χαμήλωσε στη συνέχεια τον ρυθμό, αλλά έφτασε άνετα στο τελικό 7-1, με τον Γονιό να διαμορφώνει το σκορ στο 74’ και τον «ψηλό» να έχει «γράψει» 4 γκολ στον λογαριασμό του.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρωτότυπο άρθρο