Ο Μάνου Γκαρθία, ένα από τα αγαπημένα «παιδιά» της σύγχρονης ιστορίας του Άρη, στο Athletiko! Η ζωή στη Σίτι από παιδί, ο τραυματισμός που έθεσε σε κίνδυνο την καριέρα του και τα 3,5 χρόνια στην Ελλάδα.

Ήρθε στην Ελλάδα ως η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του Άρη. Υπήρξαν δύσκολες στιγμές στην πορεία, τις οποίες ξεπέρασε και έδειχνε, πως όταν είναι καλά, τα χρήματα που επενδύθηκαν πάνω του, άξιζαν τον κόπο.

Ο Μάνου Γκαρθία είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς παίκτες, που φόρεσαν τη φανέλα του Άρη τα τελευταία χρόνια. Έμεινε 3,5 χρόνια στην Θεσσαλονίκη, αλλά «δέθηκε» με τον σύλλογο και τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Το τόνισε μιλώντας στο Athletiko: «Ήμουν πολύ τυχερός που συνάντησα αυτούς τους ανθρώπους, εκεί».

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο 28χρονος Ισπανός χαφ της Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι, πλέον, αφηγήθηκε όσα έζησε στην Ελλάδα και τον Άρη, αλλά και πολλά από όσα προηγήθηκαν της άφιξής του: από τη ζωή στις ακαδημίες της Σίτι από τα 13 του χρόνια, έως εκείνες τις στιγμές που φοβήθηκε πως δεν θα ξαναπατήσει γερά στα πόδια του, αλλά τώρα πια, ανήκουν στο παρελθόν.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Πώς είναι η ζωή σου στις ΗΠΑ;

«Είναι μια πολύ διαφορετική χώρα από την Ελλάδα. Εκεί ένιωθα πολύ άνετα. Ήταν ένας τρόπος ζωής πολύ παρόμοιος με της Ισπανίας, που είναι η πατρίδα μου. Είναι μια τόσο διαφορετική εμπειρία, αλλά την απολαμβάνω πολύ. Νέοι άνθρωποι, νέα κουλτούρα, αλλά μου αρέσει».

Ως προς το ποδόσφαιρο;

«Ισχύει το ίδιο πράγμα. Είναι πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε έχω ζήσει πριν. Διαφορετικό από το ελληνικό ποδόσφαιρο, σίγουρα. Διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα στο οποίο έχω παίξει στην Ευρώπη. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πρωτάθλημα και μπορώ να το δω τώρα, παίζοντας εδώ. Έχει τις αποστάσεις που ταξιδεύεις, τα διαφορετικά μέρη που πηγαίνεις. Το πιο σημαντικό είναι πως δεν σταματά να αναπτύσσεται».

Πραγματοποίησες ένα όνειρο, φαντάζομαι, παίζοντας ως αντίπαλος με τον Λιονέλ Μέσι.

«Ήταν σαν να προσπαθούσε να μου ξεφύγει. Έπαιζα στη Γαλλία, εκείνος ήταν στην Ισπανία. Επέστρεψα στην Ισπανία και εκείνος πήγε στη Γαλλία. Έφευγε από όπου έπαιζα. Τελικά κατάφερα να παίξω εναντίον του. Ήταν και το ντεμπούτο μου απέναντί του. Είναι κάτι που σίγουρα θα θυμάμαι για πάντα».

Οι ΗΠΑ υπήρξαν πάντα ένα ιδιαίτερο μέρος για εσένα.

«Ναι, είναι ξεχωριστό. Η πρώτη μου καλοκαιρινή περιοδεία εκτός σεζόν ήταν εδώ. Κάναμε περιοδεία με τη Μάντσεστερ Σίτι σε Καναδά και ΗΠΑ. Το ντεμπούτο μου ήταν απέναντι στο Τορόντο, μάλιστα. Τώρα που είμαι εδώ, μου φαίνεται τρελό. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε πάει η ζωή. Ίσως η μοίρα με έφερε εδώ τώρα».

«Ο Πατρίκ Βιεϊρά είναι σαν πατέρας μου»

Υπέγραψες στη Μάντσεστερ Σίτι σε ηλικία 13 ετών και έζησες από τότε μόνος στην Αγγλία. Πόσο δύσκολο ήταν;

«Δεν ήξερα τι να περιμένω πραγματικά. Εκείνη την εποχή έπαιζα στην πατρίδα μου, σαν να έπαιζα με τους φίλους μου. Δεν περίμενα κάποιον σύλλογο να έρθει για μένα. Πέρα από τις άλλες επιλογές, όταν προέκυψε η επιλογή να πάω στην Αγγλία, απλώς ήθελα να ζήσω την εμπειρία. Το να πάω να παίξω ποδόσφαιρο και να σπουδάσω εκεί, ήταν ο βασικός μου στόχος. Δεν περίμενα τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι όπως εξελίχθηκαν. Απλώς έπαιζα ποδόσφαιρο. Ήταν αυτό που αγαπούσα.

Σίγουρα, ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή. Γιατί φυσικά έφυγα χωρίς τους γονείς μου, αφήνοντας πίσω όλους τους φίλους μου. Τους πρώτους μήνες, επειδή ήμουν στο σχολείο, δεν μπορούσα να επιστρέψω στην Ισπανία για κάποιο διάστημα. Αλλά είναι κάτι που το θυμάμαι με μεγάλο χαμόγελο και κάτι που με έκανε να ωριμάσω γρήγορα».

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Εκεί συνεργάστηκες με θρύλους του ποδοσφαίρου, όπως ο Πατρίκ Βιεϊρά και ο Μάνουελ Πελεγκρίνι. Τι κράτησες από αυτούς;

«Είναι δύο από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στην καριέρα μου, σίγουρα. Ο Πατρίκ Βιεϊρά ήταν σαν πατέρας μου τότε. Δεν έπαιζα ιδιαίτερα στην Κ18. Αυτό είναι κάτι που δεν γνωρίζουν αρκετοί. Ήμουν ακόμα πολύ μικρός. Ήμουν μόλις 16. Αλλά με ανέβασαν στην Κ18 και δεν έπαιρνα πολύ χρόνο συμμετοχής. Οπότε δυσκολευόμουν. Ξαφνικά, ο Πάτρικ Βιεϊρά ήρθε από την Κ21 και παρέκαμψε τις διαδικασίες και με πήρε στην Κ21. Οπότε ξαφνικά βρέθηκα από το σχεδόν να μην παίζω στην Κ18, στο να παίζω στη δεύτερη ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι. Από εκεί, άρχισα να προπονούμαι με την πρώτη ομάδα. Και ξανά, ο Μανουέλ Πελεγκρίνι και το επιτελείο του είδαν κάτι σε μένα και με έπαιρναν μαζί τους συνεχώς. Αλλά μια από τις βασικές μορφές, σίγουρα, είναι ο Πατρίκ, τον οποίο εκτιμώ πολύ και θυμάμαι πάντα».

«Ή πας με τον τρόπο του ή είσαι εκτός»

Για λίγο συνεργάστηκες και με τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Τι συγκράτησες από εκείνη την εποχή;

«Μεγάλωσα με τη δική του Μπαρτσελόνα. Μεγάλωσα βλέποντας αυτούς τους σπουδαίους παίκτες και εκείνον να τους προπονεί. Όταν ήρθε στη Σίτι, άρχισε να αλλάζει πράγματα και εγώ ήμουν εκεί τους πρώτους μήνες. Συνέπεσε ακριβώς με την περίοδο που άρχισα να πηγαίνω δανεικός, οπότε δεν πρόλαβα να περάσω πολύ χρόνο μαζί του. Ήταν περίπου οι πρώτοι δύο-τρεις μήνες της προετοιμασίας. Ίσως να ήθελα να είχα μείνει λίγο περισσότερο για να δω και να μάθω περισσότερα.

Ακόμα και σε εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, μήνες, ήταν κάποιος που μπορείς να πεις ότι ζει για το παιχνίδι. Ο τρόπος που προσπάθησε να αλλάξει τα πράγματα στον σύλλογο και να τον εξελίξει ήταν απίστευτος.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Έχω συγκρατήσει πράγματα από εκείνον, αλλά ας πούμε ότι δεν είναι πολύ... διπλωματικά για να ειπωθούν. Αλλά πάντα με καλό τρόπο. Κάποιες διαφωνίες και κάποιες διορθώσεις που έγιναν από την πρώτη μέρα, που ίσως έπρεπε να γίνουν. Εκείνος ήρθε και ήθελε τα πράγματα να γίνονται με τον δικό του τρόπο και να σιγουρευτεί ότι όλοι ήξεραν ότι αν δεν πάνε με τον τρόπο του, δεν μπορούν να υπολογίζουν σε εκείνον.

Αν έπρεπε να τον χαρακτηρίσω, θα έλεγα πως είναι κάποιος που του αρέσει τα πράγματα να γίνονται με τον δικό του τρόπο. Αν όχι, δεν είσαι στην ομάδα του».

Όταν έκανες ντεμπούτο με τη Σίτι στην Premier League, πήρες την θέση του Γιάγια Τουρέ. Υπήρξε θρύλος, γενικότερα, αλλά ειδικά στην Ελλάδα όπου ξεκίνησε να «χτίζει» το όνομά του.

«Ήταν και πολύ καλός φίλος μαζί μου. Συνεχώς έκανε πλάκες και αστεία. Μιλάει και ισπανικά. Ήμουν πολύ τυχερός με εκείνη την ομάδα παικτών, γιατί κάθε φορά που προπονούμουν μαζί τους, με υποδέχονταν πολύ καλά και με φρόντιζαν πολύ, για να είμαι ειλικρινής. Πού να φανταζόμουν τότε, πως θα έπαιζα κι εγώ στην Ελλάδα, μετά από λίγα χρόνια;»

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Πώς αντέδρασες όταν άκουσες ότι ο Άρης ενδιαφέρεται;

«Ήξερα ότι το καλοκαίρι του 2022, ίσως έφευγα από τον σύλλογο στον οποίο ήμουν, που ήταν η ομάδα της πόλης μου. Όταν ήρθε η ευκαιρία να υπογράψω στον Άρη και είδα τη διάθεση του συλλόγου να με φέρει εκεί, δεν δίστασα.

Είναι ένας ιστορικός σύλλογος, που ήθελε να κάνει πράγματα σωστά, που προσπαθούσε να έχει τις απαιτήσεις μίας μεγάλης ομάδας στην Ελλάδα και να μπει στην Ευρώπη. Ήταν εξαιρετικά νέα για μένα και δεν μετάνιωσα ποτέ. Τώρα έχω μεγάλη αγάπη για τον σύλλογο, για την Θεσσαλονίκη και για τη χώρα».

Από την Θεσσαλονίκη τι λάτρεψες περισσότερο;

«Μάλλον τον τρόπο ζωής στην πόλη. Είναι μια όμορφη πόλη. Δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά ούτε πολύ μικρή. Είναι πολύ ωραία για να ζεις. Και μετά ο τρόπος που ζουν το παιχνίδι και που αγαπούν το ποδόσφαιρο και υποστηρίζουν όχι μόνο τον Άρη, αλλά και τον ΠΑΟΚ. Η μεγάλη αντιπαλότητα που υπάρχει είναι όμορφη, αν είναι με υγιή τρόπο. Ξέρω ότι είναι δύσκολο με όσα έχουν συμβεί, αλλά νομίζω πως είναι όμορφο που έχουν τόσο πάθος για το άθλημα».

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Ως η ακριβότερη μεταγραφή της ιστορίας του Άρη, ένιωσες πίεση;

«Δεν το σκέφτεσαι πραγματικά. Φυσικά ξέρεις ότι ο σύλλογος επενδύει πολλά σε σένα και θέλει να πάνε όλα καλά, όπως και εσύ. Απλώς προσπάθησα να βοηθήσω την ομάδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να προσφέρω αυτά για τα οποία πήγα εκεί. Απλώς προσπάθησα να απολαύσω το ότι μπορώ να παίζω κάθε εβδομάδα για αυτόν τον σύλλογο».

Είχες κάποια άλλη πρόταση, όσο ήσουν στην Ελλάδα;

«Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα. Ήταν δύσκολο γιατί τραυματίστηκα σοβαρά κάποια στιγμή. Ακόμα και η μεταγραφή μου εδώ, στις ΗΠΑ, ήρθε σχεδόν από το πουθενά. Δεν περίμενα να μετακινηθώ, αλλά όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα».

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manu García (@manugarcia8)

Λάτρεψες το διάστημα στην Ελλάδα, αλλά πέρασες και δύσκολες στιγμές. Ουσιαστικά έναν χρόνο έμεινες εκτός δράσης λόγω τραυματισμού και επιπλοκών.

«Ήταν δύσκολη περίοδος. Επίσης, όταν ήρθα στην Ελλάδα, νομίζω τον πρώτο μήνα, τα πήγα αρκετά καλά. Μετά δυσκολεύτηκα για μερικούς μήνες, προσπαθώντας να προσαρμοστώ ξανά στο πρωτάθλημα. Και μετά τα Χριστούγεννα, όταν ένιωθα καλύτερα, ερχόμενος από μερικά πολύ γεμάτα παιχνίδια, ήρθε αυτός ο τραυματισμός από το πουθενά.

Ήταν το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που είχα στην καριέρα μου. Δεν είχα ποτέ κάτι σοβαρό. Ξαφνικά, γόνατο. Ένας ολόκληρος χρόνος εκτός και τα προβλήματα που είχα με τις επιπλοκές. Κάποιες φορές δεν ήθελα να το σκέφτομαι, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήταν: "τι θα γίνει αν δεν ξαναγίνω ποτέ καλά;"

Ήμουν πολύ τυχερός με τους γιατρούς που είχα. Ακόμα και ο Ισπανός γιατρός, ο Μαέστρο, τον ξέρω πολύ καιρό. Και μετά ο Ιωάννης Χρίστου στον Άρη. Ένας σπουδαίος άνθρωπος και πολύ καλός φίλος μου, πλέον. Ήμουν πολύ τυχερός που τον είχα εκεί, γιατί με βοήθησε και με έκανε να επιστρέψω. Νομίζω τους πρώτους τρεις μήνες αφού άρχισα να παίζω, έβρισκα ρυθμό και μετά την επόμενη σεζόν, λίγο πριν έρθω εδώ στο MLS, ένιωθα καλύτερα από ποτέ».

Πώς ξεπερνά ένας ποδοσφαιριστής, μία τέτοια περίοδο;

«Μίλησα με πολλούς ανθρώπους τότε, που είχαν τον ίδιο τραυματισμό. Είναι ένας τραυματισμός πολύ προσωπικός. Δεν είναι κάτι που θα συμβεί με συγκεκριμένο τρόπο και θα θεραπευτεί με έναν άλλον. Σε κάποιους πάει πιο γρήγορα, σε άλλους πιο αργά. Κάποιοι έχουν πόνο μετά, κάποιοι νιώθουν φυσιολογικά. Απλώς προσπάθησα να το διαχειριστώ, μέρα με τη μέρα, παρόλο που ήταν μεγάλο το χρονικό διάστημα. Ήμουν τυχερός που μπόρεσα να επιστρέψω και τώρα, φυσικά, είμαι ακόμα πιο ευγνώμων που μπορώ να βρίσκομαι εκεί που είμαι».

Στο αγωνιστικό σκέλος, εκείνο το βράδυ του 2024, που ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα μέσα στην έδρα του Άρη, ήταν ίσως το πιο δύσκολο, στο διάστημα που ήσουν στην Ελλάδα;

«Ναι, ήταν δύσκολο, γιατί ξέραμε τι σήμαινε για όλους στην πόλη, για τους φιλάθλους μας. Για μένα, όμως, ήταν ακόμα χειρότερος ο τελικός του Κυπέλλου που χάσαμε. Ξέρεις, ο σύλλογος πάλευε για έναν τίτλο μετά από τόσα πολλά χρόνια και είχαμε την ευκαιρία. Την είχαμε στα χέρια μας. Είχαμε αριθμητικό πλεονέκτημα και ήμασταν τόσο κοντά. Απλώς απογοητεύσαμε τους εαυτούς μας. Εμείς χάσαμε εκείνον τον τελικό. Έπρεπε να τον κερδίσουμε. Με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα, έπρεπε να είχαμε πάρει αυτόν τον τίτλο».

Γίνονταν όλα πιο δύσκολα, από τις συχνές αλλαγές προσώπων και προπονητών;

«Είναι κάτι που έχω αντιμετωπίσει σε όλη την καριέρα μου, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Κάποιες φορές γίνονται αλλαγές. Φυσικά, μερικές φορές νιώθεις ότι ίσως πρέπει να υπάρχει λίγη περισσότερη υπομονή. Νομίζω ότι κι έτσι, τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν, αλλά αυτές είναι αποφάσεις που παίρνει ο σύλλογος και πρέπει να στηρίζεις και να προχωράς πλήρως, δίπλα σε όποιον είναι υπεύθυνος για την ομάδα. Αυτό προσπαθούσα πάντα να κάνω».

Τι λες σε όσους σε ρωτούν στο MLS για το ελληνικό πρωτάθλημα;

«Είναι ένα όμορφο πρωτάθλημα. Είναι ένα πρωτάθλημα που νομίζω στην υπόλοιπη Ευρώπη, κάποιες φορές δεν το εκτιμούν τόσο. Η ποιότητα του πρωταθλήματος είναι μεγάλη. Υπάρχει πολύ ταλέντο. Υπάρχουν πολλοί φίλαθλοι στα γήπεδα. Υπάρχει πολύ πάθος. Αυτό είναι κάτι που αγαπώ σε αυτήν τη χώρα: το πάθος που έχουν οι φίλαθλοι για το παιχνίδι και ο τρόπος που σε κάνουν να νιώθεις. Πραγματικά νιώθεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Και αυτό είναι το όνειρο μεγαλώνοντας: να είμαστε σε γεμάτα γήπεδα και να έχουμε αυτό το συναίσθημα κάθε εβδομάδα. Οπότε ναι, είναι κάτι που, όπως λέω, πραγματικά απόλαυσα από το πρωτάθλημα. Είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να βρίσκεσαι».

«Θα ήθελα να επιστρέψω στον Άρη»

Η πιο δύσκολη έδρα για να παίζεις ως αντίπαλος;

«Εκείνη την περίοδο που ήμουν εκεί, το γήπεδο της ΑΕΚ ήταν ένα πολύ δύσκολο μέρος, αλλά και του Ολυμπιακού, σίγουρα. Έχω καλές αναμνήσεις και από το γήπεδο του ΠΑΟΚ, που επίσης ήταν δυνατή έδρα. Επαιξα δύο φορές, αλλά ξεκίνησα βασικός μόνο μία. Σκόραρα στο 1-0».

Από αντιπάλους, ποιους θα ήθελες συμπαίκτες;

«Θα σου πω τον Μπερνάρ από τον Παναθηναϊκό. Ήταν ένας εξαιρετικός παίκτης. Από την άλλη, στον Άρη απόλαυσα να παίζω με τους δύο παίκτες που ήμασταν στο κέντρο τον τελευταίο μήνα στην ομάδα: τον Σιφουέντες και τον Μόντσου. Ως τριάδα, είχαμε κάποια εξαιρετικά παιχνίδια».

Είχες την ευκαιρία να συναντήσεις αρκετά γνωστά πρόσωπα, όταν επισκέφθηκες πρόσφατα το προπονητικό κέντρο του Άρη.

«Φυσικά, διατηρώ σχέσεις με τους περισσότερους φυσιοθεραπευτές, με τους φροντιστές, με τον πρόεδρο επίσης μιλάμε κάποιες φορές. Περάσαμε δύσκολες στιγμές μαζί, αλλά και καλές. Είναι άνθρωποι που εκτιμώ πολύ και ανυπομονώ κάποια στιγμή να επιστρέψω, για να τους δω όλους».

Σκέφτεσαι να επιστρέψεις κάποια στιγμή;

«Ποτέ δεν ξέρεις. Ποτέ δεν ξέρεις στο ποδόσφαιρο. Φυσικά, θα το ήθελα κάποια στιγμή. Ήμουν πολύ χαρούμενος εκεί, οπότε γιατί όχι;».

Πρωτότυπο άρθρο