Το «4». Δεν είναι απλά μια αριθμημένη είσοδος στο γήπεδο της Τούμπας. Είναι κάτι που δύσκολα εξηγείται σε όποιον δεν το έχει ζήσει.

Είναι μια φλόγα που καίει αδιάκοπα μέσα στον χρόνο, που αναζωπυρώνεται από τις φωνές, τα δάκρυα, τα όνειρα, από τα συνθήματα, τα τύμπανα, τις νίκες, τις ήττες, τους τίτλους και τις απογοητεύσεις.Όλα αυτά είναι γραμμένα στην ιστορία του ΠΑΟΚ.Άνθρωποι διαφορετικοί που συναντήθηκαν σε μια κερκίδα για να γίνουν ένα. Που ενώνονται από την αγάπη για τον ΠΑΟΚ, μια αγάπη που δεν μετριέται με τίτλους και νίκες, αλλά με πίστη και αφοσίωση.Στη Θύρα 4, κάθε παιχνίδι είναι μια τελετουργία: αρχίζει με την πορεία προς το γήπεδο, συνεχίζεται με τις φωνές που γεμίζουν τη Μικράς Ασίας, τη Λαμπράκη και την Κλεάνθους, τελειώνει με το τελευταίο σφύριγμα. Επικρατεί εκεί μια ένταση σχεδόν ιερή. Με τα τύμπανα να δίνουν τον ρυθμό, τα κασκόλ να υψώνονται σαν σημαίες, τις μπλούζες να βγαίνουν από το σώμα, που μένει γυμνό για να νιώσει ως το μεδούλι κάθε συναίσθημα, τις φωνές να γίνονται ένας παλμός, που ανατριχιαστικά διαπερνά τα πάντα.Η Θύρα 4 είναι εικόνα. Και μπορεί να γίνει άγρια, ωμή, αληθινή. Είναι άνθρωποι που βρέθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον για να φωνάξουν, να στηρίξουν την ομάδα τους και να δείξουν πώς είναι να ζεις γι’ αυτήν.Η Θύρα 4 είναι μνήμη. Αποτυπωμένες στο τσιμέντο ιστορίες που διηγούνται οι παλιοί στους νεότερους. Είναι τα πρόσωπα που δεν βρίσκονται πια εκεί, αλλά παραμένουν ζωντανά σε κάθε σύνθημα. Είναι η μνήμη αυτών που έφυγαν, η ανάγκη να συνεχίζεται το τραγούδι ακόμη κι όταν οι φωνές λιγοστεύουν.Είναι τα χέρια που υψώνονται στον ουρανό και τα εκστασιασμένα βλέμματα που κοιτάζουν ψηλά. Είναι τα καπνογόνα που κάνουν κόκκινο τον ουρανό, είναι τα τραγούδια με σπασμένα φωνή, είναι η αγκαλιά μετά από ένα γκολ. Είναι τα τύμπανα που χτυπούν όλο και πιο δυνατά σαν να δίνουν το σύνθημα για να συγχρονιστούν οι καρδιές όσων είναι εκεί.Η Θύρα 4 είναι ταυτότητα. Κυρίως επειδή όποιος έχει βρεθεί εκεί, θα κουβαλάει μέσα του, για πάντα αυτό που έζησε. Σε χαρές και σε λύπες, σε νίκες και σε ήττες. Είναι πάντα όλοι μαζί. Παρόντες και απόντες.Η Θύρα 4 είναι Κυριακές που έγιναν συνήθεια. Είναι ταξίδια που έγιναν ιστορίες. Είναι αγκαλιές με άγνωστους που έγιναν οικογένεια.Η Θύρα 4 είναι σύνθημα. Είναι το «Μάθε στον Ριβάλντο λίγη μπάλα, Σικαμπάλα, Σικαμπάλα», το «ΠΑΟΚ ξέρω ‘γω, ξέρω ‘γω εντάξει», το «ΠΑΟΚΑΡΑ είμαι χάλια, βλέπω έναν αετό με οκτώ κεφάλια», το «Ωωω ΠΑΟΚΑΡΑ, έχω τρέλα μες στο μυαλό», το «Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ». Είναι το «Ναι ρε ΠΑΟΚ».Η Θύρα 4 είναι τραγούδι. Διαφορετικό κάθε φορά. Είναι άλλοτε ύμνος και άλλοτε θρήνος. Άσμα που συνθέτουν οι καρδιές που χτυπούν στον ίδιο ρυθμό συντονισμένα για την ομάδα.Η Θύρα 4 είναι εκδρομή. Όχι μόνο μία. Είναι η ευρωπαϊκή παράσταση στο Ντόρτμουντ. Είναι οι 3.000 στο «Γουάιτ Χαρτ Λέιν». Είναι η «εκστρατεία» στη Μασσαλία. Είναι το μακρινό και δύσκολο ταξίδι στη Μόσχα. Είναι οι «καταλήψεις» στο «Ολντ Τράφορντ» και στο «Χάιμπουρι». Eίναι η «άλωση» της Κωνσταντινούπολης. Η Θύρα 4 είναι ο Κώστας Νακίου, ο Ιγνάτης Κατερτζιδέλλης, τον Μάκης Μαυρομιχάλης ο Χρήστος Παπανικολάου, ο «Παπέν». Είναι το «χαμηλοτάβανο» της Παλαιών Πατρών Γερμανού τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.Η Θύρα 4 είναι βίωμα. Το έζησε ο Γιόχαν Κρόιφ. Το είδε με τα μάτια του ο Ντιέγο Μαραντόνα. H Θύρα 4 είναι ο Γιώργος Κούδας, ο Σταύρος Σαράφης, ο Γιώργος Σκαρτάδος, ο Κώστας Ιωσηφίδης, ο Άγγελος Αναστασιάδης, ο Γιώργος Κωστίκος, o Γιώργος Τουρσουνίδης, o Θοδωρής Ζαγοράκης, ο Ζήσης Βρύζας, ο Πάμπλο Γκαρσία, ο Αντρέ Βιεϊρίνια, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας.Η Θύρα 4 είναι ο Γκιούλα Λόραντ, αυτός που ξεψύχησε εκεί μπροστά της, ο Βάλτερ Σκότσικ, ο Λες Σάνον, ο Ραζβάν Λουτσέσκου.Η Θύρα 4 είναι ο Γιώργος Παντελάκης και ο Ιβάν Σαββίδης.Η Θύρα 4 είναι ο Παναγιώτης Ποικιλίδης. Είναι ο Παναγιώτης Κατσούρης. Είναι ο Νάσος. Είναι ο Χαράλαμπος, ο Δημήτρης, η Χριστίνα, ο Αναστάσιος, ο Γιώργος, ο Κυριάκος, που γύριζαν από την Αθήνα. Είναι Βασίλης, ο Βασίλης, ο Χρήστος, ο Γιώργος, ο Κώστας, ο Δημήτρης, ο Χρήστος, που ταξίδευαν στη Ρουμανία.Η Θύρα 4 είναι ψυχές και σώματα που στον χρόνο γυρνάνε. Αλλάζουν ονόματα και πάλι απ’ την αρχή…

Πρωτότυπο άρθρο