Θα μπορούσε. 

Ξέρετε κάτι; Πράγματι θα μπορούσε ν' αποτελεί ετεροχρονισμένη έμπνευση για τραγούδι του Φοίβου, ερμηνευμένο από τον αείμνηστο Βασίλη Καρρά. 

Γιατί μη μας πείτε ότι αν βάλετε μια φωτογραφία του Κίμι Αντονέλι δίπλα στο «Φαινόμενο είμαι εγώ!» θα φτιάξετε έναν παράταιρο συνδυασμό- έτσι; 

Ο πιτσιρικάς της Μερσέντες ήταν και πάλι εκπληκτικός κι έφτασε δια περιπάτου, εν τέλει, στην 4η συνεχόμενη νίκη του (ο πρώτος στην ιστορία που παίρνει 4 σερί «παρθενικές» νίκες), εκμεταλλευόμενος, φυσικά, και την απροσδόκητη εγκατάλειψη του Τζορτζ Ράσελ. 

Για να πάρει, όμως, την καρό σημαία ο Ιταλός χρειάστηκε να «παρεμβληθούν» μια σειρά από αδιανόητους πρώτους γύρους: αρχικά ο Νόρις (που θα εγκατέλειπε μετά με πρόβλημα στο κιβώτιο), με τα ενδιάμεσα ελαστικά, πετάχτηκε μπροστά από την 3η θέση και οι δύο Μερσέντες τον κυνηγούσαν σα να μην υπήρχε αύριο (που, μεταξύ μας, πάντα υπάρχει αύριο). Εν συνεχεία, κι αφού «απαλλάχτηκαν» από τον παγκόσμιο πρωταθλητή, Ράσελ και Αντονέλι άρχισαν να τρώγονται σαν τον σκύλο με τη γάτα, έως ότου ο Βρετανός λύσσαξε από το κακό του. 

Ο λόγος; Ο «άθραυστος» κινητήρας της Μερσέντες παρέδωσε πνεύμα στον 30ο γύρο, ανοίγοντας διάπλατα στον αγαπημένο του (ΝΟΤ) team-mate, που του είπε «γκράτσιε» και χάθηκε στον ορίζοντα. Έτσι, ο Κίμι... παρέδωσε μία εξαιρετικά παράδοξη μαθηματική εξίσωση: 4x4=43, όσοι και οι βαθμοί διαφοράς από τον έτερο πιλότο των «Ασημένιων Βελών». Άουτς. 

Πίσω από τον άπιαστο επίδοξο πρωταθλητή, τερμάτισε ο Λιούις Χάμιλτον. Ο Billion Dollar Man είχε το καλύτερο τριήμερό του με τα χρώματα της Φεράρι, επικράτησε κατά κράτος, μετά από πάρα πολύ καιρό, του Λεκλέρκ και μας χάρισε ένα καταπληκτικό προσπέρασμα από την εξωτερική στον Μαξ Φερστάπεν, παίρνοντας πανάξια τη 2η θέση. 

Tο βάθρο συμπλήρωσε ο Ολλανδός πιλότος της Ρεντ Μπουλ. Με τους «Ταύρους» να είναι αισθητά βελτιωμένοι εν συγκρίσει με το πρόσφατο, και αγωνιστικά αποκρουστικό, παρελθόν τους, ο Μαξ έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα, «ξεζούμισε» το μονοθέσιό του και ήπιε σαμπάνια για πρώτη φορά μέσα στο 2026. 

Λεκλέρκ, Χάτζαρ (επεισοδιακός αγώνας με 134 ποινές περίπου, αλλά 5η θέση!), Κολαπίντο, Λόσον, Γκασλί (φοβερός αγώνας και για τις δύο Αλπίν στο 6-8), Σάινθ και Μπέρμαν συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη δεκάδα ενός grand prix που ήταν αρκούντως εντυπωσιακός. 

Aντονέλι ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, λοιπόν. Σε περίπτωση που δεν κρατάτε σκορ, γράψαμε 4 «ξανά»- όσες ακριβώς και οι νίκες του νο12 φέτος. 

Πώς «μεταφράζεται» αυτό; Σιγά-σιγά αρχίζει να σχηματίζεται κάτι που μέχρι πριν από ένα σκάρτο τρίμηνο έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός εν μέσω χειμώνα: «Κίμι Αντονέλι, Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2026!». 

Ναι, το ξέρουμε: έχει ακόμη πάρα πολύ δρόμο μέχρι το τέλος. Αλλά ο μικρός δείχνει έτοιμος να το κάνει. 

Αν θέλετε, μπορείτε κάλλιστα να ποντάρετε εναντίον του. Δε θα σας συμβουλεύαμε να το κάνετε, όμως. 

Γιατί;

Απλό: γιατί φαινόμενο είναι αυτός... 

1. Aντονέλι 131

2. Ράσελ 88

3. Λεκλέρκ 75

4. Χάμιλτον 72

5. Νόρις 58

6. Πιάστρι 48

7. Φερστάπεν 43

8. Γκασλί 20

9. Μπέρμαν 18

10. Λόσον 16

11. Κολαπίντο 15

12. Χάτζαρ 14

13. Σάινθ 6

14. Λίντμπλαντ 5

15. Μπορτολέτο 2

16. Οκόν 1

17. Άλμπον 1

18. Χούλκενμπεργκ 0

19. Μπότας 0 

20. Πέρεζ 0 

21. Αλόνσο 0 

22. Στρολ 0

1. Μερσέντες 219

2. Φεράρι 147

3. ΜακΛάρεν 106

4. Ρεντ Μπουλ 57

5. Αλπίν 35

6. Ρέισινγκ Μπουλς 21

7. Χάας 19 

8. Γουίλιαμς 7

9. Άουντι 2

10. Κάντιλακ 0 

11. Άστον Μάρτιν 0 

Πρωτότυπο άρθρο