Από sdna.gr
Είναι κοινό μυστικό πως ο φετινός Μίλωνας στο δεύτερο μισό της σεζόν είχε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που του έλλειπε σε σχέση με πέρυσι. Αυτό ήταν η φλόγα και το πάθος για νίκη. Όταν μάλιστα αποχαιρέτησε πριν λίγες μέρες τον καλύτερό του παίκτη φαινόταν δεδομένο ότι έχανε κάτι από τη δυναμική του.
Αν στο πρώτο παιχνίδι στο Ρέντη ο Μίλωνας ήταν μαχητικός αλλά όχι αρκετός δε συνέβη το ίδιο και στο δεύτερο. Η εικόνα του Μίλωνα ήταν εντυπωσιακή και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το εμφατικό 3-0 αλλά με την διάθεση και το πάθος που έβγαλαν οι παίκτες του από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Το δίδυμο Πολουγιάν-Κωτσάκη δούλεψα άψογα, ο Νανόπουλος έμοιαζε να παίζει με εμπειρία ετών ως διαγώνιος, οι δύο Ιάπωνες έκαναν καλά τη δουλειά τους σε πάσα και άμυνα ενώ και οι κεντρικοί ήταν απόλυτα συνεπείς.
Αυτό, όμως, έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την άριστη προετοιμασία της ομάδας από τον Σάκη Ψάρρα. Δεν είναι μυστικό ότι ο Μίλωνας ήταν ιδιαίτερα ασταθής το τελευταίο διάστημα, έπαιζε μακριά από το ταβάνι του και ώρες ώρες έδειχνε ότι στα πλέι οφ θα έχει δυσκολίες. Ο Νανόπουλος είχε ξαναχρησιμοποιηθεί ως διαγώνιος παλιότερα αλλά ο Ψάρρας κατάφερε να κερδίσει τον καλύτερο εαυτό του νεαρού σε έναν κρίσιμο αγώνα. Μάλιστα, παρουσίασε ένα υβριδικό σχήμα αφού συχνά ο Νανόπουλος έπαιρνε θέση υποδοχής δίνοντας στην ομάδα του μεγαλύτερη δυναμική στην πίσω ζώνη κόντρα σε έναν αντίπαλο που σερβίρει καλά.
Γενικότερα, όμως, ο Μίλωνας όχι μόνο δεν είχε θέμα στην υποδοχή αλλά αυτό το πρόβλημα το μετέφερε στην απέναντι πλευρά. Δεν είναι η πρώτη φορά που αξιοποιεί το μικρό και στενό «Κροίσος Πέρσης» για τα δυνατά του σερβίς αλλά αυτό ήταν ίσως το βασικότερο συστατικό της νίκης. Και μπορεί οι δύο ακραίοι, ο Κωτσάκης και ο Πουλιγιάν, να έκαναν καλά τη δουλειά τους σε όλους τους τομείς αλλά ο Μίλωνας έχει ένα ακόμα κέρδος. Ο Δημήτρης Θεοδόσης έχει ανέβει σκαλοπάτια από πέρυσι κιόλας όμως σε έναν ημιτελικό πρωταθλήματος απέναντι σε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο έδειξε πως… δε μασάει. Ο νεαρός κεντρικός είναι από τα πιο αξιόλογα χαρτιά της νέας γενιάς και στο σύνολο της Νέας Σμύρνης έχει καταφέρει να βάλει ψηλά τον πήχη και να εξελίσσεται με συνέπεια.
Όσο για τον Ολυμπιακό αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση. Το ερωτηματικό για την εικόνα του δεν έχει να κάνει με την ποιότητά του. Το αντίθετο μάλιστα. Ο Ολυμπιακός είναι μια πανίσχυρη ομάδα και για αυτό ακριβώς τον λόγο τα σκαμπανεβάσματα του φέτος είναι άκρως αξιοπερίεργα. Στη Νέα Σμύρνη δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ροτέισον και η εξήγηση είναι απλή. Ως βασικός ξεκίνησε ο Δαλακούρας καθώς προερχόταν από μια πολύ καλή εμφάνιση απέναντι στη Γιαστρέμπσκι και ήταν λογικό και δίκαιο να ξεκινήσει βασικός. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Μασούλοβιτς που επιλέχθηκε αντί του Παγένκ. Και επιπλέον ο πάγκος του Ολυμπιακού είναι τέτοιος που δύσκολα κάποια επιλογή μπορεί να θεωρηθεί ως χαμηλού επιπέδου.
Όλη τη σεζόν φαίνεται πως οι ερυθρόλευκοι δυσκολεύονται να διαχειριστούν κομμάτια της όπου Ευρώπη και Volley League συνυπάρχουν στην ίδια εβδομάδα. Ακόμα και έτσι, όμως, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να μη βρίσκεται καν στη Νέα Σμύρνη και να έχει ήδη ταξιδέψει στην Πολωνία. Δεν ήταν μόνο άδειος από ενέργεια αλλά και με πλήρη έλλειψη συγκέντρωσης. Όλα αυτά λίγες μέρες μετά από μια εμφάνιση που έκανε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη.
Ακόμα και έτσι ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να είναι το φαβορί της σειράς και οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι ηχηρή έκπληξη. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Μίλωνας, παρά τα λάθη, τις δυσκολίες και τις αναποδιές της σεζόν έχει αποκτήσει για τα καλά χαρακτήρα πρωταθλητισμού και αυτό είναι πλέον κομμάτι του DNA του χάρη στον Ψάρρα.