Από sdna.gr
Κάποια πράγματα είναι απλά ακόμα και όταν φαίνεται να μπλέκουν. Ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό και πολύτιμο τη φετινή σεζόν. Αυτή είναι σίγουρα η πιο δύσκολη σεζόν της ομάδας εδώ και σχεδόν μια δεκαετία αλλά παρόλα αυτά δηλώνει παρόν σε όλες τις περιπτώσεις όπου κρίνεται τίτλος.
Αν το Δεκέμβριο, όταν ο ΠΑΟΚ έδειχνε ότι αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται, έλεγε κανείς ότι θα παίξει σε τελικό League Cup, Κυπέλλου και θα διεκδικεί με αξιώσεις την πρόκριση στους τελικούς του πρωταθλήματος θα έμοιαζε σίγουρα σαν τον τρελό του χωριού. Και αν αφήσουμε στην άκρη το πρωτάθλημα όπου η σειρά των ημιτελικών έχει ακόμα δρόμο αυτό που κατάφερε στο Κύπελλο είναι σίγουρα σημαντικό.
Κανείς δεν μπορεί να πει ότι ο δικέφαλος του βορρά ήταν το απόλυτο αουτσάιντερ του ημιτελικού ούτε ότι ο Παναθηναϊκός ήταν άτρωτος και ανίκητος. Η εικόνα των ημιτελικών του πρωταθλήματος άλλωστε έδειξε ότι οι διαφορές τους δεν είναι σε καμία περίπτωση χαοτικές. Ο Παναθηναϊκός ήταν το φαβορί και αυτό γιατί σε όλη τη σεζόν δείχνει καλό πρόσωπο, πειθαρχεία και μία ομάδα με ρόλους. Υπήρξαν όμως δύο στοιχεία που έκαναν τη διαφορά προς τα κάτω.
Το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού ήρθε από την πάσα. Ο Έλγκερντ γενικότερα δείχνει φέτος να έχει διακυμάνσεις στην απόδοσή του αλλά πιο συγκεκριμένα στον ημιτελικό έμεινε στα ρηχά. Δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τα δυνατά χαρτιά της ομάδας του και τα πολλά λάθη των πρασίνων έχουν σε ένα βαθμό να κάνουν με την μέτρια δημιουργία. Ήταν φανερή η βελτίωση του Παναθηναϊκού με τον Κασαμπαλή στο παιχνίδι καθώς έφερε φρεσκάδα αλλά και ενέργεια την ώρα που η ομάδα είχε βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο μετά το χαμένο τρίτο σετ. Το άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με τον διαγώνιο. Ήταν ελάχιστες οι περιπτώσεις όπου ο Νίλσεν φέτος δεν ήταν καλός. Μία από αυτές ήταν τώρα. Ο Δανός ήταν ιδιαίτερα επιρρεπής στα λάθη και αυτό πλήγωσε τους πράσινους καθώς ο Νίλσεν ήταν όλη τη σεζόν ένας παίκτης που ξεχώριζε ακόμα και στις κακές μέρες της ομάδας. Όταν μάλιστα η μπάλα έκαιγε στο τρίτο αλλά και το πέμπτο σετ ο διαγώνιος του τριφυλλιού δεν κατάφερε να φέρει αυτή τη σιγουριά που απαιτείται ώστε να καθοδηγήσει την ομάδα.
Ο ΠΑΟΚ είχε ηρεμία και αυτό ξεκίνησε από τον Γαλιώτο, πήγε στον Μούχλια και μοιράστηκε και στους υπόλοιπους. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν άριστος, είχε αρκετά λάθη αλλά είναι σημαντικό πως στις κρίσιμες στιγμές και κυρίως στο τάι μπρέικ περιόρισε τα λάθη στο ελάχιστο. Αυτό έχει να κάνει και με το ότι η αυτοπεποίθηση ανέβαινε όσο το καλό μπλοκ της ομάδας χαλούσε τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού, ο Μούχλιας τελείωνε τις μπάλες με συνέπεια και ο ενθουσιασμός και το πάθος ανέβαζαν την ψυχολογία.
Είναι εντυπωσιακό πως παρότι και ο Κάτιτς και ο Λάφτοφ έμειναν χαμηλά στην επίθεση και ακόμα πιο χαμηλά στην υποδοχή η συνεισφορά του Μούχλια ήταν τέτοια, που σε συνδυασμό με τον Κόλεφ, έκαναν τον ΠΑΟΚ να νιώθει ανώτερος. Αυτό δεν μετριέται σε στατιστικά και νούμερα αλλά ήταν κάτι που στο κομβικό τρίτο σετ αλλά και στο ουσιαστικό πέμπτο έκαναν τον δικέφαλο να περιορίσει τα εύκολα λάθη και να μεταφέρει την πίεση στην απέναντι πλευρά.
Ποτέ κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει έναν σύλλογο σαν τον ΠΑΟΚ, έναν σύλλογο που την τελευταία δεκαετία έχει μάθει να κατακτάει τίτλους και να πρωταγωνιστεί. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός συνολικά φέτος, δεν στήθηκε σωστά, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και γενικά απογοήτευσε σε πολλά σημεία της σεζόν. Παρόλα αυτά έχει καταφέρει να χτίσει χαρακτήρα νικητή και διεκδικητή τίτλων κάτι που ακόμα και αν τα πρόσωπα αλλάζουν η νοοτροπία και η αύρα παραμένει κάτι που φάνηκε στην πιο σημαντική στιγμή της σεζόν, τώρα που κρίνονται οι δύο πιο σημαντικοί της στόχοι.