Μπορεί τα συνεχή σκαμπανεβάσματα του Ολυμπιακού το τελευταίο διάστημα να έχουν σηκώσει κάποια σημάδια αμφισβήτησης αλλά είναι ξεκάθαρο πως αυτή η ομάδα διαθέτει ποιότητα σε κάθε θέση. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και αν έχει κάνει παιχνίδια που έμεινε κάτω από τη βάση δε συνέβη ποτέ αυτό σε ματς που έκριναν τίτλο εντός των συνόρων.

Η ψυχρή και ξεκάθαρη αλήθεια είναι πως η σεζόν μπορεί να λογίζεται ως επιτυχημένη για τον Ολυμπιακό ότι και αν συμβεί στο υπόλοιπό της. Μπορεί ο σημαντικότερος τίτλος στην Ελλάδα να είναι το πρωτάθλημα αλλά το γεγονός ότι έκανε μια τόσο καλή ευρωπαϊκή πορεία, κέρδισε Κύπελλο, League Cup και Super Cup και βρίσκεται μια νίκη μακριά από τους τελικούς δεν μπορεί να κάνει τη σεζόν σε καμία περίπτωση να μετατραπεί σε αποτυχημένη ακόμα και σε πιθανότητα που χαθεί το πρωτάθλημα. Αλλά μέχρι τότε έχουμε ακόμα δρόμο.

Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε το Κύπελλο επειδή ήταν πιο ξεκούραστος από χθες ή γιατί ο ΠΑΟΚ είχε πιο δύσκολο ημιτελικό. Όπως και να το κάνουμε τα δεδομένα ενός Final 4 είναι ίδια εδώ και πολλά χρόνια, πραγματοποιούνται σε ένα διήμερο και κάποιες φορές μπορεί να τύχει να παίζεις νωρίς άλλες να παίζεις αργά και ίσως να έχεις πιο εύκολο ή πιο δύσκολο μονοπάτι ως τον τελικό. Εξάλλου δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η ομάδα που περνάει από τον δύσκολο ημιτελικό να αξιοποιεί το μομέντουμ και να φτάνει στην κατάκτηση του τροπαίου όπως είχε κάνει ο ΠΑΟΚ προ τριετίας στη Γλυφάδα, όταν κέρδισε τον Ολυμπιακό στο δεύτερο χρονικά παιχνίδι και μάλιστα σε ματς που κράτησε πέντε σετ και την επόμενη μέρα έκανε περίπατο στον τελικό έχοντας την αυτοπεποίθηση στα ύψη.

Αν αναλύσουμε τις δύο ομάδες δύσκολα θα βρούμε θέση όπου ο ΠΑΟΚ υπερτερεί σε σχετικό match up. Ίσως ο Κοκκινάκης λόγω εμπειρίας να είναι ένα κλικ καλύτερος του εξαιρετικού κατά τα άλλα Τζιάβρα και παρότι ο ΠΑΟΚ διαθέτει έναν πολύ ταλαντούχο διαγώνιο σαν τον Μούχλια το αντίπαλο δέος είναι ένας παίκτης παγκόσμιας κλάσης σαν τον Ατανασίεβιτς. Ακόμα και έτσι, όμως, δεν είναι μόνο οι μονάδες που έκαναν τη διαφορά αλλά ότι σαν σύνολο ο Ολυμπιακός λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόι.

Το ξέσπασμα του δικεφάλου στο τρίτο σετ έδειξε ότι μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο στο υπόλοιπο του παιχνιδιού αλλά ο Ολυμπιακός, στη μοναδική στιγμή του τελικού που ένιωσε κάποιου είδους πίεση έβγαλε έναν εαυτό απόλυτα κυρίαρχο. Το μπλοκ του έκανε θραύση, ο ΠΑΟΚ κόλλησε επιθετικά όταν είχε θεωρητικά αποκτήσει μομέντουμ και αυτοπεποίθηση και τα λάθη των παικτών του Γκαρντίνι μειώθηκαν στο ελάχιστο. Και το πιο σημαντικό από όλα ήταν πως όταν ο Κουμεντάκης χρειάστηκε χρόνο για να καθαρίσει το μυαλό του επέστρεψε στο τέταρτο σετ σαν να είχε γεμίσει αμέσως τις μπαταρίες του.

Αυτό δείχνει το πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι οι παίκτες του Ολυμπιακού και στο πνευματικό κομμάτι καθώς όταν κολλήσουν αφενός έχουν ικανότατα backup για να τους καλύψουν, όπως με τον Δαλακούρα, και αφετέρου δε βγαίνουν εκτός ρυθμού αλλά επιστρέφουν ακόμα πιο αποτελεσματικοί. Αυτό έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τη δουλειά του Ιταλού κόουτς.

Ακόμα και έτσι πάντως το ότι ο ΠΑΟΚ ήταν και πάλι σε τελικό, πάλεψε και μάλιστα έχοντας πετύχει μια σπουδαία νίκη στον ημιτελικό δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Ο Μιλενκόσκι ίσως και να έπιασε το ταβάνι του στον δικέφαλο αυτά τα χρόνια αλλά σίγουρα έδωσε σώμα και ψυχή ώστε αυτή η ομάδα να μην πέσει αμαχητί σε καμία διοργάνωση ακόμα και αν τίποτα δεν έδειχνε ότι μπορεί να διεκδικήσει φετινούς τίτλους. Ωστόσο το βόλεϊ είναι ένα άθλημα όπου ο καλύτερος δεν μπορεί να χάσει και ο καλύτερος ήταν και στο Κύπελλο ο Ολυμπιακός.

Πρωτότυπο άρθρο