Από sdna.gr
Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω κατά 12 μήνες θα δούμε και πάλι τον Παναθηναϊκό να επικρατεί του ΠΑΟΚ με 3-1 στη σειρά των ημιτελικών και τον Μίλωνα να κρατάει την έδρα του και να οδηγεί τους ημιτελικούς με τον Ολυμπιακό σε game 5. Βέβαια, τα δεδομένα δεν ήταν ακριβώς τα ίδια.
Ο περσυνός ΠΑΟΚ ήταν σαφώς καλύτερος και πιο σταθερός από τον φετινό ενώ και ο Μίλωνας έμοιαζε να έχει περισσότερη χημεία και συνοχή. Κάπου εκεί μπαίνει το κριτήριο του προπονητή. Για να τα πάρουμε με τη σειρά, ο ΠΑΟΚ κατάφερε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να βρεθεί σε δύο τελικούς φέτος και παράλληλα να κοντράρει τον Παναθηναϊκό στα ίσα στους ημιτελικούς. Ο τρίτος ημιτελικός μάλιστα θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία της σεζόν αν ο δικέφαλος δε λύγιζε στο Μετς και αν ο Παναθηναϊκός δεν πραγματοποιούσε μια σπουδαία ανατροπή από το 0-2. Αυτά είναι υποθέσεις, όμως, και τα γεγονότα λένε ότι ο ΠΑΟΚ είχε σχεδιασμό χειρότερο από κάθε άλλη σεζόν και δεν ήταν ούτε σύμπτωση ούτε κακοτυχία ότι έφτασε μέσα στη σεζόν να βρίσκεται ακόμα και στη ζώνη των πλέι άουτ.
Οι συνεχόμενες αλλαγές παικτών και παράλληλα το ντεφορμάρισμα ομάδων σαν την Κηφισιά, τον Πήγασο και τον Φοίνικα έδωσαν την ευκαιρία στους ασπρόμαυρους που δεν πήγε χαμένη. Εδώ μέτρησε η παρουσία του Μιλενκόσκι που ακόμα και αν έκανε λάθη διαχείρισης και λάθη επιλογών κατάφερε να αντιστρέψει την κατάσταση και αυτό πρέπει να του πιστωθεί. Όπως πρέπει να πιστωθεί και η εμπιστοσύνη της διοίκησης προς το πρόσωπό του που αντίθετα με άλλες σεζόν είχε υπομονή, συνέχισε να πιστεύει σε έναν προπονητή που απέδειξε ξανά και ξανά τι μπορεί να κάνει και τελικά πήρε ότι περισσότερο μπορούσε. Η εικόνα του ΠΑΟΚ συνολικά δεν μπορούσε να τον οδηγήσει ψηλότερα από την τέταρτη θέση ειδικά κόντρα σε έναν Παναθηναϊκό πολύ ποιοτικό και γεμάτο. Ουσιαστικά το τέταρτο παιχνίδι κύλισε σύμφωνα με τη λογική και κατέληξε στο σύνολο που το άξιζε περισσότερο και που ήταν πιο ομάδα όλη τη σεζόν.
Αν ο Μιλενκόσκι κατάφερε να σώσει μια σεζόν που έμοιαζε χαμένη τότε τι να πούμε για τον Ψάρρα. Η αλήθεια είναι πως όλα ξεκίνησαν εντυπωσιακά για τον Μίλωνα που στα μέσα της σεζόν έπιασε κορυφή και… άνοιξε την όρεξη στην ομάδα της Νέας Σμύρνης. Η αλήθεια είναι πως ποιοτικά η περσυνή ομάδα ήταν ανώτερη και αυτό είναι λογικό γιατί ήταν ένα σύνολο δουλεμένο ενώ η φετινή ομάδα ήταν ένα rebuild που χρειαζόταν χρόνο. Όταν μάλιστα φεύγει ο καλύτερός της παίκτης και όλα αλλάζουν τα πράγματα περιπλέκονται.
Ο Ολυμπιακός δεν πήγε στη Νέα Σμύρνη ούτε με ροτέισον ούτε με υπεροψία. Αυτό που έκανε ο Μίλωνας ήταν να δείξει πως μια ομάδα μπορεί να γίνει καλύτερη σαν σύνολο όταν όλοι είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα σε κάθε φάση. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πρασινόμαυροι μεταμορφώνονται στην έδρα τους και που κυριαρχούν πλήρως θέτοντας το ρυθμό από το σερβίς τους. Και δεν είναι μόνο οι 6 άσσοι του Νανόπουλου αλλά το ότι, αντίθετα με τον Ολυμπιακό, περιόρισαν τα λάθη από τα 9 μέτρα και κατά συνέπεια αξιοποίησαν τους ικανότατους μπλοκέρ τους. Όλα αυτά απέναντι σε μια ομάδα επιπέδου οκτάδας του Champions League που παρόλα αυτά έχασε τη συγκέντρωσή της από νωρίς. Το ότι ο Μίλωνας κατάφερε σε μια σεζόν που στράβωσε απότομα να κοντράρει τον Ολυμπιακό, να κυριαρχήσει απέναντί του δύο φορές και να τον αναγκάσει να ψάξει την πρόκριση σε πέμπτο παιχνίδι είναι ένα έργο του Σάκη Ψάρρα που κατάφερε να πάρει το μέγιστο από κάθε του παίκτη, βασικό και αναπληρωματικό.
ΥΓ: Ο αγώνας του Μίλωνα με τον Ολυμπιακό είχε πολλές δύσκολες φάσεις, πολλά challenge και αρκετά νεύρα και trash talking. Αρκετές φορές άνοιξε διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών και των δύο πάγκων. Ο σεβασμός και το… σβήσιμο της φωτιάς στο τέλος του αγώνα, όμως, ήταν εντυπωσιακός. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το ότι ακόμα και όταν οι τόνοι ανεβαίνουν κατά πολύ στο τέλος της μέρας ο σεβασμός και χειραψίες ανάμεσα στους αντιπάλους είναι η επιτομή του fair play και το καλύτερο παράδειγμα προς όλες τις κατευθύνσεις.