Η Κούμπουρα πέρασε μια αρκετά καλή σεζόν στη Δρέσδη το 2019-20 η οποία ήταν και η πρώτη της εκτός Σερβίας, αν εξαιρέσουμε το πέρασμά της από το Κολλέγιο της Φλόριντα. Στον ΠΑΟΚ το δείγμα δεν ήταν ενδεδειγμένο καθώς μπορεί να κατέκτησε το Κύπελλο σε μια ιστορική σεζόν για τον δικέφαλο αλλά όλα αυτά σε μια σεζόν όπου το πρωτάθλημα ξεκίνησε, διακόπηκε, ξαναξεκίνησε και ξαναδιακόπηκε οπότε η Σέρβα διαγώνια δεν είχε καταφέρει να δείξει σε διάρκεια τις δυνατότητές της.

Και κάπου εκεί άλλαξε η ιστορία. Βρισκόμαστε πλέον στα τελειώματα του 2025 και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η επιλογή της Κούμπουρα για βασική διαγώνια του Ολυμπιακού από τον Λορέντζο Μιτσέλι ήταν μια επιλογή που όχι μόνο τον δικαίωσε σε βάθος χρόνου αλλά ανέβασε συνολικά επίπεδο την ομάδα. Λίγα εικοσιτετράωρα έχουν περάσει από μια ιστορική νίκη για την ομάδα του Πειραιά κόντρα στην Ετζασίμπασι. Και όσο και αν λέμε (ορθώς) ότι το βόλεϊ είναι ομαδικό άθλημα υπάρχουν πρόσωπα που κουβαλάνε μια ομάδα και δικαιούνται μεγαλύτερο μερίδιο της… δόξας.

Πολλές φορές σε ένα παιχνίδι δεν είναι μόνο τα νούμερα αυτά καθαυτά που παίζουν το ρόλο αλλά οι στιγμές. Και αυτό που έκανε η Κούμπουρα κόντρα στην τουρκική ομάδα ήταν να ξεχωρίσει επιθετικά στις κρίσιμες στιγμές, εκεί όπου η μπάλα καίει και που τα λάθη κοστίζουν. Κυρίως, όμως, όταν η ομάδα της ήταν σε πίεση και οι επιθέσεις γινόταν όχι με τις καλύτερες συνθήκες. Αυτό το στοιχείο βέβαια ήταν που την έκανε κορυφαία παίκτρια του περσυνού πρωταθλήματος όπου οδήγησε τον Ολυμπιακό σε τρεις τίτλους με την ίδια να είναι κορυφαία σε κάθε μεγάλη στιγμή και κάθε τελικό.

Ένας αθλητής δεν είναι μόνο τα στατιστικά του και το βιογραφικό του αλλά είναι ένα συνολικό πακέτο. Αυτό που έχει καταφέρει η συγκεκριμένη αθλήτρια μπορεί να μην είναι μοναδικό στα χρονικά αλλά σίγουρα είναι αξιοσημείωτο και αξιοθαύμαστο. Μετά τον ΠΑΟΚ έμεινε για ένα χρόνο εκτός δράσης, έκανε οικογένεια, γέννησε ένα γλυκύτατο αγοράκι και επέστρεψε με ακόμα μεγαλύτερη φόρα σαν να μην έλλειψε ποτέ από την αγωνιστική δράση. Αυτό έχει συμβεί και από άλλες αθλήτριες αλλά δε σημαίνει ότι είναι απλό ή ότι μπορεί να γίνει με τόσο εντυπωσιακό τρόπο. Και αν η σεζόν 2022-23 και την επόμενη η ίδια και ο Ολυμπιακός λύγισαν δε συνέβη το ίδιο στη συνέχεια.

Η συχνότητα με την οποία η Σερβοελληνίδα, πλέον, διαγώνια παίζει μονίμως σε υψηλά στάνταρ είναι ενδεχομένως απόρροια της απώλειας του πρωταθλήματος του 2023 και τους 2024. Για αυτό το λόγο η υπομονή και η πίστη στο πλάνο καμιά φορά είναι σπουδαιότερα από έναν χαμένο τίτλο. Ο Μιτσέλι και ο Ολυμπιακός συνέχισαν να την πιστεύουν και αυτό το εξαργύρωσαν πέρυσι και το εξαργυρώνουν και φέτος με τον Κοβάσεβιτς στον πάγκο. Το μεγαλύτερο προνόμιο ενός αθλητή είναι να παίζει με συνέπεια και όταν αυτό το κάνει παίζοντας κοντά στο άριστα αποτελεί ένα διαμάντι για κάθε προπονητή.

Αυτό είναι που έκανε την Κούμπουρα να ξεχωρίσει, ότι μετά από δύο σεζόν με αρκετές αποτυχίες για την ομάδα της κατάφερε να κάνει αυτή τη συνθήκη δύναμη και κίνητρο, δούλεψε όσο ελάχιστες και πλέον κάνει εντυπωσιακά πράγματα εντός και εκτός συνόρων. Αλλά κανένας αθλητής δεν είναι σπουδαίος μόνο για όσα κάνει εντός των τεσσάρων γραμμών. Η Κούμπουρα ως γνωστόν έχει παντρευτεί με Έλληνα, είναι κατά το ήμισυ Ελληνίδα πλέον, και αντιλαμβάνεται πλήρως, ως ευφυής κυρία που είναι την ελληνική πραγματικότητα. Παρόλα αυτά δεν προκάλεσε ποτέ κανέναν αντίπαλο, ούτε παίκτρια ούτε οπαδό, ήταν πάντα άψογη στη συμπεριφορά της και ως αποκορύφωμα έδωσε το καλύτερο παράδειγμα στην έναρξη της σεζόν χρίζοντας ως MVP όχι τον εαυτό της αλλά την αρχηγό του μεγάλου αντιπάλου, την Πέννυ Ρόγκα. Και αυτό δεν ήταν ούτε δημόσιες σχέσεις ούτε μια τυπική δήλωση, ήταν πέρα για πέρα αληθινό.

Αθλήτριες σαν την Κούμπουρα τις έχει ανάγκη ο ελληνικός αθλητισμός γιατί πρεσβεύουν πολλά περισσότερα από τα προφανή. Παράδειγμα εργατικότητας, παράδειγμα ήθους αλλά και μια γυναίκα που συνδυάζει καριέρα και οικογένεια σε μια εποχή όπου η γυναικεία χειραφέτηση είναι ακόμα ένα ζήτημα που δυστυχώς ακόμα έχει δρόμο για να γίνει 100% πραγματικότητα.

Πρωτότυπο άρθρο