Όσο είχαν την έμπνευση να θεωρήσουν ότι το παιχνίδι κρίθηκε στο τέλος του δεύτερου σετ και δεν παρακολούθησαν τη συνέχεια μάλλον δεν θα μπορέσουν εύκολα να αντιληφθούν πως ήρθε το τελικό αποτέλεσμα. Πολλοί χαρακτηρισμοί μπορούν να δοθούν στο τελικό 3-2 όπως ότι ο Ολυμπιακός έκλεψε τη νίκη και το τρόπαιο ή ότι ο Παναθηναϊκός χάρισε τη νίκη στην απέναντι πλευρά και πολλά άλλα. Εν μέρει όλοι οι χαρακτηρισμοί είναι σωστοί αλλά και λάθος παράλληλα. Το δεδομένο και αυτό που μετράει ωστόσο είναι πως στην απονομή το παρόν έδωσε ο Ολυμπιακός.

Η φύση του αθλήματος είναι τέτοια που σου αφήνει το περιθώριο να πάρεις τη νίκη ακόμα και αν ο αντίπαλος είναι κατά πολύ ανώτερος σχεδόν μέχρι τα μισά του ματς. Ο Παναθηναϊκός των δύο πρώτων σετ και του μισού τέταρτου πετούσε φωτιές. Τα σερβίς του ήταν εξαιρετικά, η συνέπεια στην κόντρα μπάλα και το μπλοκ άγγιζε το άριστα και έκανε τον Ολυμπιακό να νιώθει εντελώς εκτός ρυθμού. Μπορούν ωστόσο οι δύο αλλαγές Πιτακούδη και Δαλακούρα να κάνουν τόσο μεγάλη διαφορά;

Ο Παναθηναϊκός, που πολλάκις έχουμε τονίσει το πλεονέκτημα που έχει με το βαθύ και αξιόλογο ρόστερ, ουσιαστικά απενεργοποίησε αυτό το χαρτί. Την ώρα που ο Ολυμπιακός αναθάρρησε με τον Δαλακούρα να συμμαζεύει τα ασυμμάζευτα στην πίσω ζώνη ο Παναθηναϊκός γινόταν μονοδιάστατος, έβλεπε την αντίπαλη πλευρά σαν… τάφρο που δεν τον αφήνει να την αγγίξει και άδειαζε από ενέργεια. Ο Πιτακούδης μπορεί να μην πήρε πόντο από μπλοκ αλλά έδωσε ενέργεια στη μπροστά ζώνη, χαλούσε επιθέσεις του Παναθηναϊκού με άνεση και ο Ολυμπιακός τελείωνε όλες τις δεύτερες ευκαιρίες που του δίνονταν.

Αυτή η εικόνα έμοιαζε με deja vu αφού το ίδιο ακριβώς συνέβη μια βδομάδα πριν. Όταν ο Παναθηναϊκός κατέβασε απόδοση από το σερβίς αμέσως έγινε μετριότατος στο μπλοκ και έβλεπε τον αντίπαλο να τελειώνει επιθέσεις με κάθε τρόπο. Όταν δηλαδή ο πάγκος του Ολυμπιακού έφερε τα πάνω κάτω ο πάγκος του Παναθηναϊκού έμενε ανέγγιχτος με τον Κασαμπαλή να περνάει πολύ αργά και τον Πρωτοψάλτη ακόμα αργότερα. Οι κινήσεις του Βουρδέρη όχι μόνο σταμάτησαν την «αιμορραγία» στην ομάδα του αλλά την έκαναν κατά πολύ ανώτερη με τους πράσινους να μοιάζουν σαν να κυνηγάνε την ουρά τους.

Ο Καβάνα, που εν τέλει ήταν και ο MVP, έγινε καλύτερος όταν πέρασε στο παιχνίδι ο Δαλακούρας και αυτό είναι ένα σημάδι. Ουσιαστικά η σύνδεση με την πίσω ζώνη και την υποδοχή ήταν το σημείο καμπής κάτι που κατά συνέπεια οδήγησε και τον Ατανασίγιεβιτς στους 25 πόντους. Ο Αργεντινός δεν έκανε μυθικό παιχνίδι αλλά όταν βρήκε τους συμπαραστάτες που χρειαζόταν έγινε η πηγή της ενέργειας. Την ίδια ώρα ο Σπίριτο όσο περνούσε η ώρα έμοιαζε σαν να φθείρεται και να κάνει τη ζωή των συμπαικτών του πιο δύσκολη.

Αν σε ένα παιχνίδι αγγίξεις το τέλειο μέχρι τα μισά της διαδρομής δε σημαίνει ότι μπορείς ή ότι αξίζει να κερδίσεις. Ο Βουρδέρης αποδείχθηκε για μία ακόμα φορά επιδραστικός την κατάλληλη στιγμή και παρότι η ομάδα του ζορίστηκε αρκετά κατάφερε να κερδίσει και αυτό είναι το σημαντικότερο σε τέτοια παιχνίδια. Οι ερυθρόλευκοι δικαιώθηκαν και πάλι για την εμπιστοσύνη στον Έλληνα κόουτς αφού παρά την ασταθή σεζόν στο πρωτάθλημα ο Βουρδέρης μετράει 2/2 στις διοργανώσεις που ολοκληρώθηκαν ως τώρα κάτι που για rookie head coach είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτο. Πέραν της ουσίας και των τροπαίων αυτό προσφέρει έξτρα εμπιστοσύνη στον Βουρδέρη αφού αντιλαμβανόμενος πλήρως της απαιτήσεις ενός τελικού καταφέρνει να λύσει τα προβλήματα κατά τη διάρκεια του αγώνα χωρίς να διστάζει να πάρει ρίσκα και να ανακατέψει την τράπουλα.

Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος ο μεγάλος στόχος του Παναθηναϊκού είναι το πρωτάθλημα. Αλλά είναι γεγονός ότι έχοντας ένα εξαιρετικό ρόστερ ήττες σαν αυτή και αποκλεισμοί όπως αυτός στο League Cup πονάνε και κοστίζουν. Φέτος η κατάκτηση μόνο του πρωταθλήματος δε θα έχριζε τη χρονιά ως επιτυχημένη, όπως έγινε πέρυσι, καθώς οι απαιτήσεις και οι δυνατότητες μεγάλωσαν. Και μπορεί μια ενδεχόμενη νίκη στο παιχνίδι της Παρασκευής για το πρωτάθλημα να είναι σημαντική αλλά άπαντες θα την αντάλλασσαν με νίκη στο Σούπερ Καπ.

Πρωτότυπο άρθρο