Από sdna.gr
Στου δρόμου τα μισά ο Παναθηναϊκός του Κιαπίνι έχει πάρει κάτι παραπάνω από καλό βαθμό. Σαφώς και η παγίδα της όλης υπόθεσης είναι να μη θεωρήσει κανείς ότι αυτό είναι αρκετό για να φέρει τίτλους καθώς παρά τις συνεχόμενες νίκες οι πράσινες δεν κέρδισαν ακόμα κάποιον τελικό. Ο Ιταλός κόουτς είναι με διαφορά το πρόσωπο της ομάδας αφού ηγείται με διάφορους τρόπους.
Αν γυρίσει κανείς στις 29 Σεπτεμβρίου, όταν ο Παναθηναϊκός ΑΟ είχε τη media day όλων των τμημάτων του ερασιτέχνη, ουσιαστικά συστήθηκε για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό ο Αλεσάντρο Κιαπίνι. Μπορεί ως φυσιογνωμία και ως αύρα να κέρδιζε εύκολα τις εντυπώσεις αλλά υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια που τράβηξε την προσοχή. Ο Κιαπίνι είχε δηλώσει πως είναι χαρούμενος και περήφανος που βρίσκεται στον Παναθηναϊκό ο οποίος συμπληρώνει 100 χρόνια από την ίδρυση του τμήματος βόλεϊ. Το να γνωρίζει ένας αθλητής ή ένας προπονητής πως ο Παναθηναϊκός είναι ένας περήφανος σύλλογος από το 1908 είναι κάτι απλό αλλά το ότι ένας προπονητής και μάλιστα ξένος βρέθηκε σε ένα κλαμπ γνωρίζοντας τόσο λεπτομερείς πληροφορίες σημαίνει, για αρχή, ότι ξέρει πολύ καλά που βρίσκεται.
Και αν αυτό ήταν μια πληροφορία που κάποιος του τη μετέφερε και ο Ιταλός την συγκράτησε και της έδωσε τη δέουσα προσοχή η συνέχεια δείχνει πόσο σοβαρά έχει πάρει αυτό το σύλλογο. Αυτό, βέβαια, συνδέεται και με μια άλλη παρουσία που κάνει αισθητή της παρουσία της στα παναθηναϊκό πράγματα. Αυτό συμβαίνει και με τη Σελέν Ερντέμ που μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο έχει «ποτιστεί» με την αύρα του συλλόγου.
Τι είναι τόσο σημαντικό λοιπόν; Πριν λίγες μέρες ο Παναθηναϊκός πέτυχε μια πολύτιμη νίκη κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα και έκανε βήμα πρόκρισης για τα ημιτελικά του Challenge Cup. Παρούσα ήταν για μία ακόμα φορά η Σελέν Ερντέμ μαζί με παίκτριες από το τμήμα του γυναικείου μπάσκετ. Αντίστοιχα, ο Κιαπίνι έχει βρεθεί συχνά πυκνά σε αγώνες είτε του μπάσκετ γυναικών είτε άλλων τμημάτων δείχνοντας ότι δεν είναι απλά ένας προπονητής του Παναθηναϊκού αλλά θέλει να λογίζεται ως κομμάτι του συλλόγου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως δύο ξένοι προπονητές, ο Κιαπίνι και η Ερντέμ, έγιναν σύνθημα στα χείλη της κερκίδας τόσο γρήγορα και μάλιστα χωρίς να έχουν φτάσει ακόμα σε κάποιον τελικό ή κάποιον τίτλο. Δεν πουλάνε οπαδιλίκι αλλά πολύ απλά αγαπήθηκαν και αγάπησαν τον σύλλογο σε μια σύνδεση αμφίδρομη. Έχουν ήδη δώσει πράγματα και έχουν αγαπηθεί από τον κόσμο αλλά κυρίως έχουν σεβαστεί τον σύλλογο και έχουν κερδίσει τον σεβασμό κάτι που δεν είναι ούτε απλό ούτε τόσο συνηθισμένο να συμβαίνει τόσο σύντομα.
Ο Κιαπίνι είναι καλός προπονητής και αυτό δε χωράει πολύ ανάλυση. Το πιο ενδιαφέρον της ιστορίας είναι πως καταφέρνει να έχει ικανοποιημένες και χαρούμενες όλες τις αθλήτριές του. Αυτό συμβαίνει γιατί αφενός είναι δίκαιος και δίνει ευκαιρίες σε όσες αξίζουν και αφετέρου γιατί μπορεί να πείσει κάθε μέλος του ρόστερ ότι ο δρόμος για την επιτυχία είναι αυτός που τους δείχνει και αξίζει τον κόπο να τον ακολουθήσουν. Και σίγουρα όταν η μία νίκη ακολουθεί την άλλη αυτό πείθει τις αθλήτριες, τη διοίκηση και τον κόσμο πως ο Chiappini way είναι ο σωστός.