Από sdna.gr
Από τη μία υπήρχε μια ομάδα που όλη τη σεζόν είναι σταθερά καλή, χωρίς να παίζει πάντα άριστα αλλά έχοντας τον πήχη πάντα ψηλά. Από την άλλη μια ομάδα που δεν ξέρεις τι θα παρουσιάσει στον αγωνιστικό χώρο, που μπορεί να πετάει και να κάνει θραύση (ορισμένες φορές) αλλά που μπορεί να κινείται στη μετριότητα (τις περισσότερες φορές). Εν τέλει ο πιο σταθερός κερδίζει γιατί πολύ απλά ξέρει τι να κάνει και πως να το κάνει.
Σε ένα παιχνίδι που και τα τρία σετ κρίθηκαν με μικρή διαφορά, συμπωματικά όλα στο 25-22, δεν μπορεί να πει κανείς ότι ο ΠΑΟΚ άγγιξε κάτι περισσότερο από αυτό που πήρε. Ουσιαστικά ο Μίλωνας ήταν μονίμως η ομάδα που οδηγούσε και ο ΠΑΟΚ η ομάδα που ακολουθούσε. Συνήθως ο Μίλωνας είναι μια ομάδα που όταν παίζει στο γήπεδό του σφυροκοπάει από το σερβίς και αυτό το εξαργυρώνει με μπλοκ άμυνα και κόντρα μπάλες. Στην περίπτωση αυτή δε χρειάστηκε να κάνει θραύση από το σερβίς. Όχι ότι πήγε άσχημα από τα 9 μέτρα αλλά η νωθρότητα που είχε ο ΠΑΟΚ, η αδυναμία του να τελειώσει φάσεις και από την άλλη η επιθετική πολυφωνία του Μίλωνα ήταν τα κλειδιά της νίκης.
Έχουμε δει την ομάδα της Νέας Σμύρνης να κάνει πολύ πιο εμφατικές νίκες ακόμα και σε ντέρμπι. Σε αυτή την περίπτωση έδειξε πως ήταν ένα παιχνίδι που το ήλεγχε από την αρχή ως το τέλος χωρίς να πατήσει το πόδι στο γκάζι, που είχε ηρεμία και αυτοπεποίθηση και πως όλοι οι παίκτες ήταν έτοιμοι να κάνουν αυτό που χρειάστηκε. Από την άλλη πλευρά του φιλέ, ο ΠΑΟΚ μπορεί να τα πήγε ικανοποιητικά στην υποδοχή αλλά τίποτα περισσότερο. Μονοδιάστατος στην επίθεση, μέτριος στο μπλοκ και κυρίως χωρίς πάθος και ενέργεια στις κόντρα μπάλες. Ο Κοβάσεβιτς έμοιαζε πολύ έξω από τα νερά του ενώ ο Ερνάντεζ μπορεί να ήταν σταθερός αλλά ορισμένες στιγμές έμοιαζε απελπιστικά μόνος. Και όταν η μπάλα πηγαίνει ξανά και ξανά στον διαγώνιο σε όλες τις κρίσιμες φάσεις γίνεται προβλέψιμη και εύκολα αντιμετωπίσιμη για μια ομάδα σαν τον Μίλωνα.
Μπορεί στο ξεκίνημα της σεζόν ο Μίλωνας να μην ήταν το φαβορί του πρωταθλήματος και για τους περισσότερους να μην ήταν καν στα φαβορί για πρόκριση στους τελικούς αλλά έχει και ποιότητα και εμπειρία. Κυρίως, όμως, έχει καθοδήγηση από τον πάγκο. Και δεν είναι μόνο ο Σάκης Ψάρρας αλλά όλο το επιτελείο του που προετοίμαζαν την ομάδα όχι από τον Αύγουστο αλλά από πολύ πιο πριν για κάτι τέτοιο. Το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας του Μίλωνας είναι στο «Κροίσος Πέρσης» πάνω από δύο χρόνια και όσοι προστέθηκαν φέτος ήταν οι κατάλληλοι για να κρατήσουν την ομάδα σε υψηλό επίπεδο και ίσως να την ψηλώσουν λίγο ακόμα. Παίκτες σαν τον Νανόπουλο και τον Πολούγιαν ακολουθούν αυτό το πλάνο εδώ και μια τριετία, και λίγο παραπάνω, και είναι πλέον παίκτες πρωταθλητισμού. Ο Χερ το ίδιο, ο οποίος σε αυτή την ομάδα έχει γίνει ένας πρωτοκλασάτος πασαδόρος. Δε συζητάμε για τους Αγκάμεζ και Πετρέα που έχουν γράψει πολλά… χιλιόμετρα. Ο Σχάουτεν, από την άλλη, μπορεί να μην είχε βρει τα πατήματά του για μεγάλο διάστημα ωστόσο βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή του για φέτος. Ο Καναδός διαγώνιος έχει δώσει σιγουριά μετά τον τραυματισμό του και ο Μίλωνας είχε μια πολύ καλή λύση σε αυτή τη θέση σε ένα εξαιρετικά κομβικό παιχνίδι.
Ο ΠΑΟΚ έχει καλές μονάδες αλλά ο Μίλωνας έχει το σύνολο και όταν μιλάμε για ομαδικό άθλημα αυτό κάνει τη διαφορά. Η ομάδα της Νέας Σμύρνης ήταν εξαρχής φαβορί όταν φτάσαμε στα ημιτελικά αλλά με αυτή την εικόνα δείχνει πως είναι κατά πολύ ανώτερος του ΠΑΟΚ. Μπορεί ο δικέφαλος να παρουσιάσει κάτι καλύτερο στην Πυλαία ωστόσο ο Μίλωνας σε βάθος χρόνου και όταν μιλάμε για σειρά best of 5 έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι και μένει να το αποδείξει. Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε σε ημιτελικά ούτε η πρώτη φορά που κέρδισε σε ημιτελικό. Είναι όμως η πρώτη φορά που σε τέτοια συνθήκη βρίσκεται… καβάλα στο άλογο και μένει να φανεί πόσο αντέχει σε μια πρόκληση ιστορικής σημασίας για το σύλλογο αλλά και για το ελληνικό πρωτάθλημα γενικότερα.