Από sdna.gr
Είναι κοινώς αποδεκτό πως το πρωτάθλημα είναι πάντα ο πρώτος στόχος για κάθε ομάδα και το Κύπελλο ο δεύτερος που ωστόσο έχει μια ξεχωριστή γεύση. Ίσως αυτή η μαγεία που κρύβουν τα Final 4, οι εκπλήξεις που εμπεριέχουν και το γεγονός ότι όλα κρίνονται στο ποιος θα είναι άψογος σε μια και μόνο μέρα να κάνει τις διοργανώσεις των Κυπέλλων λίγο πιο ιδιαίτερες σε κάθε άθλημα.
Είναι ξεκάθαρο πως ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη με κόπο και ιδρώτα. Το έχει η Λάρισα μάλλον καθώς και προ διετίας ο Μίλωνας είχε φτάσει τόσο κοντά σε μια ιστορική κατάκτηση που εν τέλει χάθηκε στο τάι μπρέικ από τον Ολυμπιακό. Έτσι και τώρα το φαβορί τα βρήκε σκούρα, στριμώχτηκε αλλά τελικά νίκησε. Δεν είναι μυστικό πως ο Φλοίσβος είναι μια ομάδα με μεγάλη ποιότητα και έχει δείξει ότι έχει αδικήσει τον εαυτό της στο πρωτάθλημα κάτι που δεν έγινε στο Κύπελλο.
Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν απροετοίμαστος αλλά σίγουρα ήταν μουδιασμένος στο ξεκίνημα και γενικότερα σε μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού μέχρι και το τρίτο σετ. Το πιεστικό σερβίς του Φλοίσβου, ο Βουκσίσεβιτς που ώρες ώρες έμοιαζε ασταμάτητος και ο πολυδιάστατος Καπετανίδης άσκησαν έντονη πίεση στην απέναντι πλευρά. Το μπλοκ του Παναθηναϊκού απουσίαζε για μεγάλο διάστημα και αυτό ίσως να ήταν το σημαντικότερο πρόβλημα των πρασίνων. Όταν ο Βουλκίδης και ο Γκάσμαν βρήκαν ρυθμό πάνω στο φιλέ αυτό ενδεχομένως να ήταν το πιο κομβικό στοιχείο του αγώνα.
Οι παίκτες του Ανδρεόπουλου είχαν επιθετικές λύσεις, κατά διαστήματα με τον Νίλσεν και με τον Γιάντσουκ, όταν χρειάστηκε και με τον Πρωτοψάλτη αλλά και τους κεντρικούς αλλά στην προσπάθεια τους να πιέσουν από το σερβίς όπως συνήθως οδηγήθηκαν σε πολλά λάθη από τα 9 μέτρα. Τα 23 λάθος σέρβις (έναντι 10 του Φλοίσβου) δείχνουν πόσο πολύ οι πράσινοι ψάχνουν αυτό το στοιχείο ώστε να χτίσουν το παιχνίδι τους. Παρόλα αυτά αν και ήταν πολλά δεν κόστισαν, κατά πάσα πιθανότητα γιατί έγιναν μαζεμένα στο πρώτο και το τρίτο σετ.
Κυρίως, όμως, ο Παναθηναϊκός είχε υπομονή ακόμα και όταν έβλεπε την αντίπαλη πλευρά να βρίσκει λύσεις και να ασκεί πίεση. Ο Ανδρεόπουλος μετέφερε αυτή την ηρεμία στην ομάδα του και οι αλλαγές του ήταν λίγες και συγκεκριμένες χωρίς να ανοίγει ούτε αυτή τη φορά πολύ το ροτέισον. Αυτό φάνηκε να προσφέρει εμπιστοσύνη στην ομάδα του που όταν βρήκε ρυθμό στο τέταρτο σετ πίστεψε ότι ελέγχει απόλυτα το παιχνίδι και τελικά πήρε αυτό που ήθελε.
Ο Φλοίσβος στα χέρια του Κώστα Χριστοφιδέλη έχει δείξει τις πραγματικές του δυνατότητες ακόμα και αν αυτό συνέβη αργά στη σεζόν. Ωστόσο δεν ήταν αργά για να γράψει μια όμορφη ιστορία στο Κύπελλο Ελλάδος ακόμα και αν τελικά δεν το κατέκτησε. Σίγουρα η ιστορία γράφεται από τους νικητές αλλά δεν μπορεί κανένας να παραβλέψει στο πέρασμα των χρόνων πως μια ομάδα από το Φάληρο, χωρίς οπαδική βάση και χωρίς παρελθόν στο άθλημα και μόλις στη δεύτερή της σεζόν στη μεγάλη κατηγορία απέκλεισε τεράστιους αντιπάλους και έφτασε ένα σετ από το τρόπαιο.
Και μια ξεχωριστή αναφορά αξίζει σίγουρα και στον MVP του τελικού και αρχηγό του τριφυλλιού. Ο Πρωτοψάλτης δεν φοβήθηκε ποτέ που μπορεί να μην είχε σωματοδομή άλλων προικισμένων παικτών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δούλεψε όσο ελάχιστοι και ενδεχομένως αν μπορούμε να τον θεωρούμε δικαίως ως τον πιο πλήρη Έλληνα βολεϊμπολίστα. Δεν μπορεί κανείς να βρει εύκολα τομέα του παιχνιδιού που να υστερεί ο Πρωτοψάλτης αλλά μέσα από τις αρετές του υπερτερεί μια εξωαγωνιστική. Ως ένας πανέξυπνος αλλά και σεμνός αθλητής δεν είχε ποτέ πρόβλημα στο να περιορίσει το ρόλο του σε λιγότερο λαμπερά κομμάτια του παιχνιδιού όπως οι άμυνες, η αυτοθυσία ακόμα και η λεπτομέρεια που έχει τεράστια ουσία που έχει να κάνει με συμβουλές και καθοδήγηση. Άλλωστε στις δηλώσεις του μετά το παιχνίδι ο μόνος λόγος που ασχολήθηκε με τον τίτλο του MVP ήταν όχι για να μιλήσει για τον εαυτό του αλλά για να υποστηρίξει τους Έλληνες αθλητές. Και όπως κάνουν οι σπουδαίοι, έτσι και ο Πρωτοψάλτης όχι μόνο δε σήκωσε μόνος του το τρόπαιο αλλά το έκανε παρέα με το πιο ιστορικό μέλος αυτής της ομάδας, τον Ρούλη Αγραπιδάκη. Γιατί ο Πρωτοψάλτης ξέρει να σέβεται και για αυτό, με τη σειρά του, τον σέβονται και όλοι οι συμπαίκτες και οι αντίπαλοι.
