Από sdna.gr
Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης και έτσι ας τονίσουμε για μία ακόμα φορά, τελευταία καθώς οι ημιτελικοί φτάνουν στο τέλος του, πως τόσο ο Μίλωνας όσο και ο ΠΑΟΚ είναι απόλυτα απρόβλεπτοι. Εκεί που ο Μίλωνας έδειξε τα δόντια του στη Νέα Σμύρνη και ανταπεξήλθε στην πίεση πέταξε στα σκουπίδια το πρώτο και μοναδικό του match ball στη σειρά.
Όταν δεν αποτελειώνεις τον αντίπαλο αυτός μπορεί να σηκωθεί και να σε αποτελειώσει. Ο Μίλωνας επέτρεψε στον ΠΑΟΚ να ξαναμπεί στη σειρά των ημιτελικών και κανένας δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το ότι οι Νεοσμυρνιώτες θα προφυλάξουν ακόμα μια φορά την έδρα τους. Είναι προφανές ότι και οι δύο ομάδες έχουν αδυναμίες αλλά και δυνατά χαρτιά αλλά είναι επίσης προφανές ότι δεν έχουν συνέπεια στην τελική ευθεία.
Αυτό μπορεί να εξηγείται κάπως εύκολα, εν μέρει, αφού όταν υπάρχουν ποιοτικές λύσεις και παίκτες με εμπειρία και στις δύο πλευρές το πράγμα κάπου ισορροπεί και μοιάζει αδύνατο για τη μία ή την άλλη πλευρά να κάνει περίπατο. Βέβαια, ο ΠΑΟΚ με τα ξεσπάσματά του και χωρίς να έχει συνέπεια σε βάθος χρόνου κατάφερε να φτάσει σε απόσταση ενός αγώνα από τους τελικούς την ώρα που ο Μίλωνας είχε μια σταθερή εικόνα σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Αυτό πολλές φορές κρύβει εκπλήξεις και αφήνει ανοιχτές πιθανότητες για την ομάδα που έμοιαζε να υστερεί.
Ο ΠΑΟΚ μπορεί να διαθέτει ένα υπερόπλο που λέγεται Κοβάσεβιτς αλλά η αλήθεια είναι πως ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ομάδας είναι ξεκάθαρα ο Ερνάντεζ. Δεν είναι μόνο ότι ο Κουβανός είναι η μεγαλύτερη απειλή για την απέναντι πλευρά σε κάθε παιχνίδι αλλά είναι ο παίκτης που είναι σταθερός, έχει μια απόλυτα επαγγελματική αντιμετώπιση σε όλα τα ματς και έχει μετατραπεί σε ηγετική φυσιογνωμία καθοδηγώντας κάθε συμπαίκτη του σε κάθε αναμέτρηση. Αλλά το πρόβλημα είναι πως μόνο με διαγώνιο δεν κερδίζεις αγώνες πόσω μάλλον πρωτάθλημα.
Ο διαγώνιος του Μίλωνα, από την άλλη, μπορεί να άργησε αλλά βρήκε ρυθμό. Ο Σχάουτεν από το παιχνίδι με τον Πανιώνιο και μετά, όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό του δηλαδή, ανέβηκε επίπεδο. Το βαρόμετρο εδώ, όμως, είναι ο Πολούγιαν. Ο Ουκρανός είναι το σημείο κλειδί για την ομάδα του Ψάρρα που όταν βγαίνει από το ρυθμό του, κυρίως στην υποδοχή, η ομάδα του χάνει μεγάλο κομμάτι της ποιότητάς της και την ηρεμίας της. Ο Πολούγιαν έχει γίνει κομμάτι του DNA αυτής της ομάδας, στην τρίτη του πλέον σεζόν στη Νέα Σμύρνη, και νιώθει και την πίεση αλλά και την ευθύνη αν και τις περισσότερες φορές αυτό του δίνει κίνητρο και όχι βάρος.
Ο ΠΑΟΚ πέρασε μια χρονιά ταλαιπωρίας και μια πρόκριση στους τελικούς θα είναι μια τεράστια επιβράβευση και ενδεχομένως ένα πικ. Ουσιαστικά ακόμα και αν είχε εκλάμψεις και κατά διαστήματα έπαιξε καλό βόλεϊ δεν έπεισε ότι μπορεί να γίνει ασταμάτητος οπότε αν φτάσει στο τέλος της διαδρομής αυτό σίγουρα θα είναι επιτυχία ανεξαρτήτου έκβασης των τελικών. Από την άλλη, ο Μίλωνας απέτυχε στο Κύπελλο, απέτυχε στο League Cup, αποχαιρέτησε νωρίς την Ευρώπη αλλά στον απαιτητικό στόχο του πρωταθλήματος είναι μέσα. Έχει φέρει την κατάσταση στα μέτρα του, έχει πλεονέκτημα έδρας και έχει την ευκαιρία να γράψει ιστορία. Εάν αυτό δε γίνει ούτε τώρα, όμως, θα έχει γκρεμίσει όχι μόνο μια ευκαιρία αλλά μια τριετία εξέλιξης και ανοδικής πορείας και μάλιστα σε μια σεζόν που σιγά σιγά φαίνεται ότι ο κύκλος αρχίζει να κλείνει. Οπότε για να ξαναφτάσει σε αυτή τη θέση θα χρειαστεί ένα… Έβερεστ από την αρχή.