Από sdna.gr
Μεγάλη εβδομάδα διανύουμε, το φετινό Πάσχα πλησιάζει αλλά μία άλλη Ανάσταση προηγήθηκε. Ο ΖΑΟΝ ζει τη δική του… Ανάσταση καθώς μετά την ένδοξη δεκαετία του 70’ θα δώσει ξανά το παρόν σε τελικούς πρωταθλήματος. Αν μη τι άλλο όταν μια ομάδα που ένα χρόνο πριν βρισκόταν στη δεύτερη εθνική κατηγορία καταφέρνει να φτάσει σε τελικούς πρωταθλήματος, ούτε καν Κυπέλλου όπου θα μπορούσε να γίνει συγκυριακά με καλές διασταυρώσεις, αποτελεί σημείο αναφοράς.
Το είπαμε, το ξανάπαμε και θα το ξαναπούμε πως τίποτα δεν έρχεται κατά τύχη. Ο ΖΑΟΝ έφτασε ως εδώ με μεγάλο κρότο, αποκλείοντας τον Ολυμπιακό και μάλιστα με ηχηρό τρόπο στο δεύτερο ματς, και κάνοντας αδιανόητες ανατροπές κόντρα στην ΑΕΚ. Όταν ξεκινούσε η σεζόν όλοι εντός των τοιχών της ομάδας πίστευαν ότι αυτό το πρότζεκτ μπορεί να φέρει χαμόγελα στο φινάλε αλλά ουδείς, ενδεχομένως, να θεωρούσε πως θα συμβεί αυτό που πήρε σάρκα και οστά.
Ο στίχος «μια ομάδα, μια παρέα» στον ύμνο του ΖΑΟΝ ήταν ένα από τα μυστικά της επιτυχίας. Αλλά επειδή δεν αρκεί μόνο μια παρέα αλλά χρειάζεται και πλάνο το μεγαλύτερο μερίδιο ανήκει στον Μπάμπη Μυτσκίδη. Είχε το αγωνιστικό πλάνο, είχε την… έμπνευση να στελεχώσει την ομάδα με πρόσωπα που μπορούν να υπηρετήσουν τις απαιτήσεις του και φυσικά το κοουτσάρισμά του αποδείχθηκε ιδανικό. Και μάλιστα σε μια πορεία που μέχρι τον τελικό πέρασε από τρία τάι μπρέικ, έσβησε match point, αξιοποίησε σχεδόν όλες τις παίκτριές του χωρίς κολλήματα και κυρίως έδειξε εμπιστοσύνη τόσο στην ομάδα του όσο και στο ένστικτό του.
Παίκτριες σαν τη Γιώτα, τη Μπελιά ακόμα και την νεαρή Φουμάκη έχουν ξανασηκώσει τρόπαια. Αυτό όμως που κάνουν φέτος είναι αναλογικά πολύ σπουδαιότερο από αυτά που ήδη έχουν πετύχει και θα μνημονεύεται για χρόνια ότι και αν συμβεί στους τελικούς. Το σημαντικότερο βέβαια είναι πως όλη η ομάδα έκανε πολλά βήματα μπροστά, κάθε παίκτρια έδωσε ότι καλύτερο είχε και ενδεχομένως ότι καλύτερο μπορεί να έκρυβε τα προηγούμενα χρόνια στην καριέρα της και εν τέλει συζητάμε πλέον για μια ιστορική επιτυχία.
Όλα αυτά κάνουν την πρόκριση του Παναθηναϊκού να μοιάζει κάπως πιο πεζή αν και δεν είναι. Ο ΑΟ Θήρας δεν έκανε την υπέρβαση παρότι πραγματοποίησε μια σπουδαία πορεία, αναγεννήθηκε όταν έμοιαζε να χάνει νωρίς το τρένο και πάλεψε σκληρά κόντρα στον Παναθηναϊκό. Η διαφορά δυναμικής φάνηκε στο σύνολο των αγώνων, μετά από οκτώ σετ, και δεν μπορούμε να πούμε ότι το τελικό αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχο. Ο Παναθηναϊκός φτιάχτηκε για να φτάσει στην κορυφή και αυτό κάνει ακόμα και αν έχασε το στόχο του Κυπέλλο και ακόμα και αν δεν κατάφερε να σηκώσει το ευρωπαϊκό.
Αν υπάρχει μια κοινή συνισταμένη ανάμεσα σε ΖΑΟΝ και Παναθηναϊκό είναι η αντιμετώπιση του πλάνου. Τόσο οι μεν όσο και οι δε είχαν θέσει τους στόχους τους που ήταν βέβαια ξεκάθαροι και κοίταζαν ψηλά αλλά το έκαναν χαμηλόφωνα. Άπαντες ήξεραν πως ο Παναθηναϊκός έχει ως μέγιστο στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά ουδέποτε έκανε φασαρία. Με πειθαρχία και ταπεινότητα ο Κιαπίνι έχτισε την ομάδα του έτσι ώστε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να φτάσει ως το τέλος της διαδρομής χωρίς προβλήματα. Ο ΖΑΟΝ, με τη σειρά του, ήθελε πρωτίστως το στόχο της οκτάδας και από εκεί και μετά ότι περισσότερο γίνεται. Και έφτασε ως το τελευταίο level. Χωρίς αλαζονεία, χωρίς υπερβολές και με πολύ σκληρή δουλειά και σωστές κινήσεις έκανε αυτό που μπορούμε να λέμε έκπληξη αλλά που εν τέλει δεν ήρθε κατά λάθος. Και κατά συνέπεια καλό είναι οι προβλέψεις για τους τελικούς να περιοριστούν γιατί όπως αποδείχθηκε ποτέ δεν ξέρεις…