Κάθε τέλος μια καινούργια αρχή, όπως λέει το κλισέ. Και επειδή τίποτα δεν είναι μόνιμο στον κόσμο του αθλητισμού η Πέννυ Ρόγκα και η Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου θα πορευτούν σε δρόμους χωριστούς. Παρόλα αυτά πρόλαβαν ήδη να ζήσουν μεγάλες στιγμές, χαρές και λύπες αλλά κυρίως να δώσουν έναν υπέροχο επίλογο στην πράσινη συνύπαρξή τους σηκώνοντας παρέα το τρόπαιο των πρωταθλητών και μαζί τους η Μανωλίνα Κωνσταντίνου με τη Μαρτίνα Σάμανταν που επίσης έδωσαν έναν απολαυστικό επίλογο στην πράσινη θητεία τους.

Υπάρχουν αμέτρητες ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές περνάνε τα βάσανα όλου του κόσμου και στο τέλος όλα ολοκληρώνονται με ιδανικό τρόπο. Τότε ερχόμαστε εμείς και λέμε «αυτά δε γίνονται». Και που να βλέπανε το σενάριο της ζωής της Ρόγκα. Όσο σκληρά της φέρθηκε η μοίρα πριν περίπου δύο χρόνια τόσο απλόχερα τις γύρισε έναν… κουβά χαρές. Όπως είπε, βέβαια, θα συνεχίσει να πατάει αγωνιστικό χώρο και τη νέα σεζόν αλλά το ότι πριν από δύο χρόνια έριχνε (προσωρινά) αυλαία για να δώσει τη μάχη της ζωής της ίσως να μην της άφηνε το περιθώριο να φανταστεί τι ακολουθεί. Το να βγει νικήτρια μετά από όλα αυτά δεν ήταν αρκετό καθώς το σενάριο της ζωής της έλεγε ότι θα επιστρέψει στα γήπεδα πιο δυνατή από ποτέ, κάνοντας απίθανα πράγματα στα 38 της και παίζοντας ευρωπαϊκό τελικό και σηκώνοντας πρωτάθλημα ως αρχηγός.

Κάποιος εκεί ψηλά την αγαπάει πολύ φαίνεται ίσως τόσο πολύ όσο ο κόσμος του Παναθηναϊκού που δεν έπαψε και δε θα πάψει να τραγουδάει το όνομά της. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, το νούμερο 13 έχει αποσυρθεί από τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό αλλά και από τον μπασκετικό για χάρη του τεράστιου Διαμαντίδη οπότε η Πέννυ Ρόγκα αλλά και ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος είναι από τους λίγους που ξέρουν τι σημαίνει και παράλληλα έχουν το ηθικό βάρος να κουβαλάνε αυτό το νούμερο στη φανέλα τους, ένα νούμερο που σημαίνει πολλά για τον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Η Χατζηευστρατιάδου, από την άλλη, μπορεί να μη συνεχίζει να φοράει τα πράσινα αλλά το φινάλε ήταν αντάξιο της πορείας της. Μαζί με τη Ρόγκα, την Παπαφωτίου, τη Μεταξά και τη Γκρότους ήταν μία από τις «σωματοφύλακες» που πήραν από το χέρι τον Παναθηναϊκό και τον οδήγησαν ξανά στην κορυφή. Ο σκηνοθέτης ήθελε το αντίο της να έρθει με δικό της match point, μετά από μια εκπληκτική εμφάνιση, και φυσικά με την ίδια να σηκώνει το τρόπαιο. Επειδή, όμως, δεν περιγράφονται όλα με λέξεις η εικόνα της να δακρύζει, αφού έχοντας ήδη ξεσπάσει στους πανηγυρισμούς, τα λέει όλα.

Πολλά πράγματα δε χρειάζονται ανάλυση και εξήγηση, απλά τα αφήνεις να πάνε μόνα τους. Και η Χατζηευστρατιάδου με το τέλος του αγώνα ήταν η μόνη από τις παίκτριες του τριφυλλιού που τυλίχτηκε με ένα πράσινο κασκόλ σαν να τυλίγονταν από όλες τις αναμνήσεις της τελευταίας πενταετίας. Με κάποιο ξεχωριστό τρόπο όλοι γνώριζαν ότι λέει το δικό της «αντίο» και ότι του χρόνου θα είναι μια… αιώνια αντίπαλος αλλά το χειροκρότημα και η αγάπη που εισέπραξε ήταν πρωτοφανής και ταυτόχρονα πέρα για πέρα αληθινή, όπως είναι η ίδια. Η πρώην, πλέον, κεντρική του Παναθηναϊκού είναι από τις πιο εκφραστικές φιγούρες των γηπέδων και αυτό ήταν πολλές φορές ένα πολύτιμο μπόνους με την ενέργεια που πρόσφερε σε δύσκολες στιγμές. Μέσα από αυτό, όμως, έκανε σαφές το πόσο απολάμβανε κάθε στιγμή από τη μέρα που βρέθηκε στο Μαρούσι και τα χρόνια που πέρασε στο Μετς. Ήταν πάντα αληθινή αλλά και ευγνώμον για όσα πήρε από την εξέδρα δίνοντας με τη σειρά της κάτι πολύτιμο ως αντάλλαγμα, την ψυχή της και την τρέλα της.

Έτσι είναι οι Θεσσαλονικείς, φαίνεται, καθώς η σύμπτωση είναι πως και η Ρόγκα αλλά και η Χατζηευστρατιάδου είναι από τη συμπρωτεύουσα. Γνήσιες, αληθινές μα πάνω από όλα ρομαντικές. Αγάπησαν και αγαπήθηκαν από έναν σύλλογο που αν μη τι άλλο έχει γνωρίζει κολοσσούς στην ιστορία του σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ και άλλα τόσα αθλήματα. Τόσο η μία όσο και η άλλη κατάφεραν να βάλουν τα ονόματά τους σε μια χρυσή λίστα του Παναθηναϊκού, μια λίστα όπου δε μπαίνεις μόνο αν κατακτήσεις τίτλο αλλά κυρίως αν καταθέσεις ψυχή και σώμα. Δεν αγαπήθηκαν γιατί έφεραν τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και μια συμμετοχή σε ευρωπαϊκό τελικό αλλά γιατί δεν υπήρχε ούτε ένα παιχνίδι όπου ένιωθε κανείς πως δεν πάλεψαν με όλες τις δυνάμεις τους και πως δε δίστασαν να ρίξουν κάθε σταγόνα του ιδρώτα τους για τη νίκη.

Η ζωή και ο αθλητισμός είναι έτσι. Κάποιοι μένουν, κάποιοι φεύγουν και ίσως όλα να γίνονται για κάποιο λόγο ή και για κάποιον ανώτερο σκοπό που εμείς αγνοούμε. Άλλωστε αυτό το κείμενο ξεκίνησε μιλώντας για κινηματογραφικά κλισέ. Ο ανώτερος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του ελληνικού βόλεϊ ενδεχομένως να έχει γράψει σελίδες που θα δούμε τα επόμενα χρόνια. Μέχρι τότε μπορούμε να κρατήσουμε το φετινό φινάλε. Αν πριν από έναν χρόνο ο κόσμος αποθέωνε την Παπαφωτίου, τη Μεταξά και τη Γκρότους που αποσύρθηκαν (τις αποθέωνε μέσα σε μια απίθανη ατμόσφαιρα όπου κανείς δε νοιαζόταν για τον αποκλεισμό από τον Ολυμπιακό αλλά μόνο για το πως θα πει «ευχαριστώ» σε αυτές τις υπέροχες κυρίες) τώρα ο κόσμος αποθέωνε τις φετινές του ηρωίδες που έφτασαν ξανά στην κορυφή. Γιατί ένα πράσινος στίχος λέει στις χαρές και τις λύπες μαζί. Πέρασαν οι λύπες και ήρθαν οι χαρές λοιπόν…

Πρωτότυπο άρθρο