Υπάρχουν πολλά είδη προπονητών. Οι φωνακλάδες, οι υποτονικοί, οι δημοσιοσχεσίτες. Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία, αυτή του Κιαπίνι. Ο Ιταλός κόουτς είναι μια μορφή ξεχωριστή, σε κάνει να τον συμπαθήσεις αμέσως και παράλληλα κερδίζει το σεβασμό σου. Κάτι τέτοιο μάλλον ένιωσαν οι παίκτριες του Παναθηναϊκού που τη φετινή σεζόν έβγαλαν… φτερά στα πόδια και πέταξαν πολύ ψηλά. Ο Κιαπίνι δεν είπε πολλά μεγάλα λόγια αλλά έκανε μεγάλα έργα. Κυρίως, όμως, οδήγησε τον Παναθηναϊκό εκεί που πραγματικά αξίζει να βρίσκεται, στην κορυφή της Ελλάδας, στην ελίτ της Ευρώπης και ζέστανε ξανά τις καρδιές του κόσμου που έψαχνε απλά μια αφορμή για να δώσει αυτή τη μεγαλοπρεπή ώθηση σε ένα από τα πιο αγαπημένα του τμήματα.

 

 

Είστε εδώ λιγότερο από έναν χρόνο αλλά μάλλον έχετε ζήσει ήδη έντονα συναισθήματα και στιγμές έτσι;

Και είναι αλήθεια αυτό. Η περίοδος των πλέι οφ έφτασε πριν καν το καταλάβω και αυτό είναι θετικό γιατί σημαίνει ότι όλο αυτό το διάστημα κύλησε όμορφα. Περάσαμε όμορφα με την ομάδα, το επιτελείο και όλα τα μέλη του συλλόγου και είμαι πραγματικά χαρούμενος για αυτό.

Κάνετε μια δουλειά που έχει άγχος και πίεση. Ποιος είναι συνήθως ο μεγαλύτερος φόβος των προπονητών όταν ξεκινάνε μια καινούργια αποστολή; Αν θα αποδώσει γρήγορα; Αν θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη της ομάδας και την διοίκησης;

Υπάρχουν πολλές δύσκολες στιγμές στη δουλειά μου. Είναι αυτά που είπες αλλά είναι και η περίοδος των μεταγραφών καθώς αυτό θα κρίνει πολλά πράγματα. Αυτό θα κρίνει πολλά πράγματα για το πως θα κυλήσει η σεζόν και πως θα τεθούν οι στόχοι. Μπορώ να πω ότι αγαπάω πολύ τη δουλειά μου και για αυτό σκέφτομαι κάθε μέρα πόσο απολαμβάνω το να πηγαίνω στην προπόνηση να μελετάω, να μαθαίνω για την ομάδα μου και για τον αντίπαλο. Ανταπεξέρχομαι με αυτό και θα έλεγα ότι περισσότερο απολαμβάνω τη δουλειά μου παρά με γεμίζει άγχος και πίεση.

Ο Παναθηναϊκός είναι κάτι ξεχωριστό, κάτι που με άγγιξε και το αγάπησα.

Ήρθατε στον Παναθηναϊκό και στην πρώτη επίσημη δήλωση μιλήσατε για τα 100 χρόνια για το τμήμα βόλεϊ. Δεν ήταν κάτι που ήξερε πολύς κόσμος. Φάνηκε ότι ξέρατε που ακριβώς ήρθατε και τι εκπροσωπεί ο σύλλογος.

Ο Παναθηναϊκός είναι κάτι ξεχωριστό, δεν είναι ένας συνηθισμένος σύλλογος. Γι’ αυτό μπορεί να έχεις κάποιες πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να μελετήσεις πολύ από πριν αλλά φυσικά όταν συμφώνησα με την ομάδα ήθελα να μπω λίγο πιο βαθιά και ήθελα να μάθω περισσότερα και όταν έφτασα εδώ κατάλαβα πόσο ξεχωριστό μέρος είναι. Όλοι νιώθουν ότι είναι κομμάτι μιας οικογένειας και αυτό ένιωσα και εγώ. Αλλά αυτό που αγάπησα περισσότερο ήταν όλη η θετική ενέργεια που δημιουργήθηκε γύρω από την ομάδα. Ο τρόπος με τον οποίο ο ένας υποστηρίζει τον άλλο μπορείς να νιώσεις το πνεύμα μιας οικογένειας και αυτό είναι κάτι ξεχωριστό κάτι που με άγγιξε και το αγάπησα.

Ποια ήταν η πρώτη συζήτηση με τη διοίκηση του Παναθηναϊκού; Ποιοι ήταν οι στόχοι και οι σκέψεις στην αρχή; Δεν είναι απλό να μπει ο στόχος ενός ευρωπαϊκού τροπαίου αλλά ίσως ήταν συο μυαλό σαν ή του προέδρου.

Όταν μιλήσαμε για πρώτη φορά θέλαμε να φτιάξουμε ένα πρότζεκτ θέσαμε κάποιους στόχους φυσικά αλλά όσο περνούσε ο καιρός καταλαβαίναμε ότι η ομάδα μπορεί να προχωρήσει στον ευρωπαϊκό στόχο. Φυσικά από την αρχή είχαμε πει ότι θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό στην Ευρώπη και να γίνει ένα μεγάλο κλαμπ στην Ευρώπη. Καταφέραμε να το διαχειριστούμε αυτό και πετύχαμε το στόχο να είμαστε στον τελικό. Δυστυχώς αυτό δεν τελείωσε όπως θα θέλαμε αλλά βρήκαμε μπροστά μας μια ομάδα που δεν μπορούσαμε να την κερδίσουμε.

Οι δυνατότητες του ελληνικού βόλεϊ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον

Το καλοκαίρι παίξατε με την εθνική Ουγγαρίας κόντρα στην Ελλάδα για το Golden League. Ήταν μια πρώτη επαφή για το τι θα συναντήσετε εδώ; Βέβαια από τις παίκτριες του Παναθηναϊκού έπαιξε μόνο η Λαμπρινή (Κωνσταντινίδου) και η Μαρκέλλα (Παπαγεωργίου) αλλά ήταν μια γενική εικόνα;

Ναι ήταν μια πρώτη επαφή και είχα την ευκαιρία να τους μιλήσω για πρώτη φορά. Λίγο πολύ ήξερα τις παίκτριες καθώς είχε τύχει να αντιμετωπίσω κάποιες στο παρελθόν. Και με την Όλγα (Στράντζαλη) είχαμε δουλέψει στην ίδια ομάδα πριν λίγα χρόνια. Είχα προπονήσει την Ανθή (Βασιλαντωνάκη) πριν κάποια χρόνια. Δε θα έλεγα λοιπόν ότι ήμουν μακριά από τα δεδομένα του ελληνικού βόλεϊ αλλά έχοντας δουλέψει πλέον εδώ για έναν χρόνο βλέπω ότι υπάρχουν πολλά ταλέντα. Οι δυνατότητες του ελληνικού βόλεϊ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Όταν είχε περάσει από την εθνική ομάδα ο Μαρσέλο Αμποντάνσα είχε πει ότι οι Ελληνίδες παίκτριες δεν έχουν καλές βάσεις. Πως σας φαίνεται γενικότερα το επίπεδο των Ελληνίδων;

Εγώ θα έλεγα ότι μου αρέσει το ότι οι παίκτριες έχουν διάθεση να μάθουν και να εξελιχθούν, να αλλάξουν πράγματα. Αυτό για μένα είναι πολύ ενδιαφέρον. Ο χαρακτήρας που είδα στις παίκτριες της ομάδας μου ήταν κάτι πολύ καλό και αυτό βοήθησε σίγουρα εμένα στη δουλειά μου αλλά και την ομάδα στο να βελτιωθεί. Σίγουρα πιστεύω ότι υπάρχουν πάντα ευκαιρίες για κάθε παίκτρια στο να δει πως λειτουργούν τα πράγματα σε μια άλλη χώρα γιατί έχεις έτσι την ευκαιρία να δεις μια διαφορετική σχολή με διαφορετικό τρόπο λειτουργίας. Για εμένα το πιο σημαντικό ήταν πως είδα ανοιχτό μυαλό και θετική ενέργεια από τις αθλήτριές μου.

Στο πρώτο μεγάλο παιχνίδι της σεζόν πάντως κερδίσατε τον Πανιώνιο με Ελληνίδες παίκτριες και μάλιστα όχι από αυτές που θεωρούνται ως βασικές. Τάνη, Ράπτη, Παπά

Όλες οι παίκτριες μου είχαν δείξει καλά στοιχεία. Υπήρχε εμπιστοσύνη και από τις δύο πλευρές. Τις εμπιστεύτηκα γιατί μου έδειξαν ότι μπορώ να τις εμπιστευτώ. Γι’ αυτό όπως είπα, ο χαρακτήρας των αθλητριών, ο τρόπος με τον οποίο ήταν δεκτικές στην προπόνηση και ο τρόπος που δούλευαν μου έδωσε το θετικό feedback και καλλιεργήσαμε την εμπιστισύνη ανάμεσά μας και έτσι όταν έπρεπε να αλλάξουμε κάτι οι παίκτριες που ερχόταν από τον πάγκο είχαν πάντα κάτι θετικό να δώσουν.

Οπότε όλα έχουν να κάνουν με την εμπιστοσύνη;

Ναι βέβαια, υπάρχουν πολλοί συνδυασμοί για το πως δουλεύει μια ομάδα αλλά αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μπορεί να έχει όρια, σωματικά όρια, τεχνικά όρια αλλά τα όρια στον χαρακτήρα είναι τα χειρότερα που μπορεί να έχεις. Όταν έχεις καλή στάση και θετική διάθεση για δουλειά μπορείς να ξεπεράσεις όλα τα άλλα προβλήματα.

Ήταν υπέροχο ότι φτάσαμε στον τελικό του Challenge Cup, γνωρίζαμε ότι πετύχαμε κάτι μεγάλο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να βρεθούν ισορροπίες στον Παναθηναϊκό; Ξεκίνησε η σεζόν με την Χέιλι Μπένετ και τη Μόνικα Λαμπκόφσκα να έχουν κάποιους τραυματισμούς. Δύο βασικά κομμάτια για αυτή την ομάδα.

Η Χέιλι (Μπένετ) ήταν διαθέσιμη να ξεκινήσει από την αρχή αλλά προερχόταν από περίπου ένα μήνα χωρίς δράση, έκανε κάποιες προπονήσεις και μπήκε απευθείας στον αγωνιστικό χώρο.  Έχασε το πιο σημαντικό κομμάτι της σεζόν καθώς οι τρεις εβδομάδες της προετοιμασίας είναι η περίοδος που δημιουργείς σύνδεση με την πασαδόρο και ήταν έξω από όλο αυτό. Οπότε ήταν πολύ δύσκολο το ξεκίνημα. Αλλά το διαχειρίστηκε πολύ καλά. Όσο για τη Μόνικα, είχε αυτό τον τραυματισμό και δυσκολεύτηκε λίγο στην αρχή. Ήταν σαν να ξεκινούσε και να σταματούσε αλλά τελικά κατάφερε να το ξεπεράσει και ήταν διαθέσιμη από το πρώτο μισό. Αυτό ήταν μια καλή ευκαιρία για την ομάδα στο να μάθει πως να υποστηρίζουν η μία την άλλη.

Το να κάνει μια ομάδα καλή πορεία στο πρωτάθλημα δεν είναι εύκολο αλλά δεν είναι και κάτι που ο Παναθηναϊκός δεν είχε ξαναζήσει. Η πορεία στην Ευρώπη όμως ήταν εντυπωσιακή. Πως τη ζήσατε;

Ήταν μια μοναδική εμπειρία για όλους μας. Δώσαμε μεγάλη προσοχή στη δουλειά μας. Κάναμε πολύ καλή δουλειά σε όλη τη διοργάνωση μέχρι τον τελικό, και θα έλεγα και στον τελικό. Περάσαμε έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο όπως ο Πανιώνιος. Όλοι ξέρουμε πόση ποιότητα έχει αυτή η ομάδα. Ήταν δύσκολο να τους κερδίσουμε αλλά παίξαμε δύο φανταστικά παιχνίδια. Ήταν υπέροχο όταν καταφέραμε αυτό το στόχο καθώς γνωρίζαμε ότι πετύχαμε κάτι μεγάλο.

Οι ημιτελικοί κόντρα σε μια ομάδα που έχετε ξαναπαίξει στο πρωτάθλημα μπορούν να έχουν παγίδες. Πως μπορεί κανείς να αποφύγει παγίδες και να παίξει τέλεια σε δύο τόσο δύσκολα παιχνίδια και μάλιστα με τον Πανιώνιο να έχει έμπειρες παίκτριες.

Όταν αυτές οι ομάδες βρίσκονται στο γήπεδο κάθε αποτέλεσμα είναι πιθανό. Τα πρώτα παιχνίδια μας ήταν 3-2 και 3-2. Δεν ήξερες ποιος μπορεί να είναι ο νικητής. Υπάρχουν πολλά πράγματα και πολλοί συνδυασμοί που μπορούν να κάνουν τη διαφορά μέσα στο παιχνίδι. Είναι λογικό όταν και οι δύο ομάδες έχουν τέτοια ποιότητα να είναι λεπτές οι ισορροπίες.

Έχουν περάσει μέρες από τους τελικούς. Με καθαρό μυαλό πλέον πόσο καλύτερος μπορούσε να εμφανιστεί ο Παναθηναϊκός; Τελικά η Βαλεφόλια ήταν μια ομάδα που δεν μπορούσατε να νικήσετε ή χρειαζόταν άλλη προσέγγιση και άλλη πνευματική ετοιμότητα;

Θα έλεγα ότι η Βαλεφόλια είναι μια πολύ καλή ομάδα, δεν ήταν ανίκητη και σίγουρα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο.  Θα έλεγα ότι είχαμε πρόβλημα συναισθηματισμού γιατί ήταν κάτι που προσεγγίσαμε χωρίς μεγάλη εμπειρία. Η κρίσιμη στιγμή θεωρώ ότι ήταν το πρώτο σετ στη ρεβάνς στην Αθήνα.  Εκεί είδα ότι παρουσιαστήκαμε με πολύ άγχος και τους προσφέραμε πολλά λάθη. Αν είχαμε ξεκινήσει το παιχνίδι με καλύτερο τρόπο, μετά το 3-2 στην έδρα τους είχαμε ένα καλό αποτέλεσμα να υποστηρίξουμε, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε κάτι. Εκείνοι μπήκαν χωρίς πίεση.  Σίγουρα είχαν μεγάλη ποιότητα αλλά η διαφορά θεωρώ πως είναι ότι παίζουν στο ιταλικό πρωτάθλημα οπότε είναι σαν σχολείο σε κάθε παιχνίδι. Έχουν πολλούς δυνατούς αντιπάλους και έτσι πιέζουν τους εαυτούς τους στα όρια και σε αυτό το κομμάτι ήταν πιο δυνατοί από εμάς. Μέσα στη σεζόν ήταν έκτοι στο πρωτάθλημα αλλά είχαν πολύ δύσκολα παιχνίδια οπότε αυτό τους βοήθησε πολύ πνευματικά, μαθαίνουν μέσα από αυτά και αυτή είναι η βασική διαφορά.

Ποιο ήταν το συναίσθημα μπαίνοντας στο Κλειστό της Γλυφάδας;

Ήταν κάτι μοναδικό. Ο κόσμος έφτιαξε μια απίθανη ατμόσφαιρα, νιώθαμε την υποστήριξη και την ενέργεια του κόσμου. Θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί ακόμα και στις δύσκολες στιγμές μας στήριξαν και δε σταμάτησαν να τραγουδούν. Ήταν απίστευτο και θα θυμάμαι για πάντα αυτή την ατμόσφαιρα.

Για να φύγουμε από τον Παναθηναϊκό, ήσασταν κόουτς της Κονελιάνο στα πρώτα βήματα της ομάδας. Βλέπατε ότι θα γινόταν αυτή η υπερδύναμη;

Η Κονελιάνο αντίθετα με άλλες ομάδες προσθάθησε να χτίσει μια βάση. Χρόνο με το χρόνο εξελισσόταν. Ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιούν την αγορά και το ότι δεν κάνουν μεγάλες αλλαγές αλλά προσαρμόζουν τις ανάγκες τους δημιούργησε μια σταθερότητα. Υπάρχει μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα εκεί. Οι παίκτριες που έρχονται καταλαβαίνουν αμέσως που βρίσκονται. Τα πράγματα δουλεύουν τόσο σταθερά που οι καινούργιες παίκτριες μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν. Καταλαβαίνουν το ρυθμό και το στυλ παιχνιδιού. Και αυτό κάνει την Κονελιάνο από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου.

Όλες οι παίκτριες θέλουν να πάνε στην Κονελιάνο και αυτό κάνει τη διαφορά.

Χρήματα επενδύουν και το Μιλάνο και η Σκαντίτσι και οι τουρκικές ομάδες αλλά η Κονελιάνο μοιάζει να δουλεύει καλύτερα από όλους με βάση το πλάνο της.

Σίγουρα έχει και η Κονελιάνο μεγάλο μπάτζετ αλλά όχι το μεγαλύτερο όλων. Οι παίκτριες θέλουν να πάνε εκεί και αυτό κάνει τη διαφορά. Είναι μια ομάδα που όλοι ονειρεύονται να πάνε γιατί δημιουργεί αυτού του είδους την ατμόσφαιρα. 

Εδώ έχουμε μάθει ότι οι μεγάλες ομάδες βρίσκονται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Το Τρεβίζιο και το Κονελιάνο είναι μικρά χωριά και έχουν μια υπερδύναμη του αθλήματος. Πως εξηγείται αυτό;

Στην Ιταλία το βόλεϊ δεν είναι άθλημα για τις μεγάλες πόλεις. Προσπαθούν κατά διαστήματα να φτιάξουν πρότζεκτ στο Μιλάνο ή τη Ρώμα αλλά συνήθως δεν εξελίσσεται. Γενικά οι μικρές πόλεις είναι ιδανικές για το βόλεϊ. Στο γυναικείο βόλεϊ έγραψαν ιστορία ομάδες σαν το Μπέργκαμο, την Περούτζια, η Κονελιάνο και η Νοβάρα με τις γυναίκες. Οι μικρές πόλεις είναι που έχουν γράψει ιστορία στο ιταλικό βόλεϊ. Δεν ξέρω γιατί αλλά οι μεγάλες πόλεις έχουν εστιάσει κυρίως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, ίσως αυτός να είναι ο λόγος αλλά έτσι έχει γραφτεί η ιστορία στο ιταλικό βόλεϊ.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και με την εθνική Τουρκίας. Ήσασταν προπονητής όταν άρχισε να κάνει τα μεγάλα βήματα. Είχε μπει στο δρόμο για επιτυχίες από τότε;

Μπορώ να πω ότι όταν βρέθηκα εκεί έβλεπε κανείς ότι τα πράγματα αλλάζουν. Όταν πήγα εκεί προσαθούσαμε να φτιάξουμε μεγάλα γκρουπ ώστε να παρακολουθούμε παίκτριες της νέας γενιάς, από τότε δημιουργήσαμε ομάδες για τις μικρές ηλικίες και σιγά σιγά έγιναν μια χώρα όπου τα νέα ταλέντα άρχισαν να εξελίσουν τις δυνατότητές τους. Πλέον η Τουρκία είναι από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου. Ήταν μόνο το ξεκίνημα αυτό αλλά στο πέρασμα των χρόνων άλλαξαν πολλά.

Μπορούν οι προπονητές να έχουν πατρίδα? Μπορεί να βρίσκεστε οπουδήποτε κάθε χρόνο.

Σαν προπονητές πρέπει να έχουμε πάντα έτοιμη μια βαλίτσα. Για μένα η πρώτη μου εμπειρία στο εξωτερικό μου άλλαξε τελείως τον τρόπο σκέψης. Αν είχα κάνει αυτή την επιλογή λίγο νωρίτερα ίσως να ήταν και καλύτερα για εμένα. Όπως σου είπα έχω την περιέργεια να μαθαίνω νέα πράγματα, μου αρέσει να γνωρίζω νέες κουλτούρες , κάθε φορά είναι μια ευκαιρία να μάθεις κάτι καινούργιο και αυτό πιστεύω συμβαίνει και με τους υπόλοιπους προπονητές που ταξιδεύουν συχνά.

Ποτέ δε σταματάω να ονειρεύομαι

Έχετε κερδίσει τίτλους, έχετε περάσει από μεγάλες ομάδες σε όλη την Ευρώπη. Συνεχίζετε να κάνετε όνειρα;

Φυσικά, ποτέ δε σταματάω να ονειρεύομαι.  Αλλά θα έλεγα ότι θέλω να γίνομαι κομμάτι του μέρους όπου δουλεύω.  Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό. Προσπαθώ να καταλαβαίνω  τα πάντα για το στόχο που θέλει να πετύχει η ομάδα μου. Θέλω να το διαχειριστώ αυτό και φυσικά αν μπορώ να περάσω τη δικιά μου ιδέα προσπαθώ να το κάνω. Αλλά μου αρέσει να δημιουργώ μια σχέση ανάμεσα σε εμένα και το σύλλογο. Μου αρέσει να είμαι κομμάτι αυτού και εδώ νιώθω καλά γιατί μπορούμε να μοιραζόμαστε κάθε ιδέα με το σύλλογο και αυτό είναι υπέροχο.

Πως είναι να ακούτε το όνομά σας από την κερκίδα και να λαμβάνετε τόση αγάπη σε έναν σύλλογο που βρίσκεστε μόνο λίγους μήνες;

Είμαι ευγνώμων για αυτό και εκτιμώ πολύ το πόσο μας στηρίζει ο κόσμος  σαν ομάδα και πόσο στηρίζουν και εμένα προσωπικά, τόσο κατά τη διάρκεια των αγώνων όσο και με προσωπικά μηνύματα. Σίγουρα αυτό μου δίνει ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να δουλέψω για την ομάδα και τον κόσμο και για να πετύχουμε τους στόχους μας. Το εκτιμώ πολύ και είμαι ευγνώμων για όλα.

Πρωτότυπο άρθρο