Δεν είναι ούτε κάτι καινούργιο ούτε κάτι μυστικό πως οι τελικοί είναι μια άλλη εντελώς υπόθεση. Κάθε αγώνας είναι μια ξεχωριστή ιστορία πόσω μάλλον όταν ο ένας απέχει από τον άλλον οκτώ μέρες! Ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο και αυτό το έχουμε μάθει για τα καλά αυτή τη σεζόν. Το είδαμε ξανά και ξανά στα ημιτελικό με τον Μίλωνα και το ξαναβλέπουμε στους δύο τελικούς που παίχτηκαν ως τώρα.

Και οι δύο ομάδες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με σημαντικές απουσίες, οι μεν χωρίς τον Κοβάσεβιτς οι δε χωρίς τον Γκάσμαν, αλλά την ιστορία δεν την γράφουν οι απόντες αλλά οι παρόντες. Και οι παρόντες του ΠΑΟΚ έκαναν ίσως το καλύτερό τους φετινό παιχνίδι. Μπορεί τα φώτα να τράβηξε ο ασταμάτητος Ερνάντεζ αλλά πέρα από τον διαγώνιο του δικεφάλου η παρουσία τόσο του Τόρες όσο και του Γαλιώτου ήταν απόλυτα ουσιαστική και ίσως και εξίσου κομβική με του Ερνάντεζ.

Με το σερβίς του Παναθηναϊκού να μένει στα ρηχά αμέσως και η ομάδα συνολικά κατέβηκε επίπεδο. Αντιθέτως, το σερβίς του ΠΑΟΚ ήταν αυτό που έθεσε το ρυθμό και οι ασπρόμαυροι άρχισαν να… χορεύουν. Η υποδοχή του Παναθηναϊκού ταλαιπωρήθηκε σχεδόν σε όλες τις περιστροφές είτε ο ΠΑΟΚ πίεζε με jump service είτε με τεχνικά. Ο Σπίριτο δεν μπόρεσε να διορθώσει τις χαλασμένες υποδοχές και ταυτόχρονα οι συμπαίκτες του δεν είχαν τον τρόπο να προσγειώσουν τη μπάλα στην απέναντι πλευρά με κανέναν τρόπο.

Ο Γαλιώτος, από την άλλη, διάβασε κάθε αδυναμία της απέναντι πλευράς. Με το μπλοκ του Παναθηναϊκού να… απουσιάζει ο πασαδόρος του ΠΑΟΚ αξιοποίησε κατά κύριο λόγο τον Ερνάντεζ και τον Τόρες. Όταν δε έβαλε στο παιχνίδι και τους κεντρικούς ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να μην έχει σταματημό. Ουσιαστικά η μοναδική πίεση ήρθε στην πλευρά του ΠΑΟΚ όταν στο τρίτο σετ σέρβιρε ο Κασαμπαλής φέρνοντας για λίγο το σκορ σε ισορροπία αλλά αυτό ήταν προσωρινό. Την ώρα που ο ΠΑΟΚ έκανε τα πάντα άριστα ο Παναθηναϊκός δεν έβρισκε κάτι για να κρατηθεί στο παιχνίδι.

Η απουσία του Κοβάσεβιτς ήταν μεν σημαντική αλλά η αλήθεια είναι πως ο Λάζαρο Τόρες είναι ένας ικανότατος ακραίος, ποιοτικός και πολύ αθλητικός. Και εφόσον άντεξε και στην υποδοχή και την άμυνα έκανε την ομάδα του να νιώθει μεγάλη ασφάλεια και σιγουριά. Και επιπλέον οι κεντρικοί του δικεφάλου ήταν εξαιρετικά συνεπείς και επιθετικά αλλά και στο κομμάτι του μπλοκ κάτι που ήταν η αρχή του… κακού για τον Παναθηναϊκό. Από την άλλη πλευρά, ο Σαβόφσκι φέτος είχε έναν ξεκάθαρο ρόλο. Με τον Γκάσμαν να έχει ρόλο βασικό και αναντικατάστατο και με τους έτερους ξένους να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αρχικού σχήματος ήταν αναμενόμενο να έχει δευτερεύοντα ρόλο. Ουσιαστικά, με τον τρόπο που κύλησε ο σεζόν, ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε τη συνεισφορά του Σκοπιανού σε περίπτωση ανάγκης, όπως τώρα, και στα παιχνίδια με την Πουατιέ. Ωστόσο ο Σαβόφσκι δεν κατάφερε να κάνει τη διαφορά ούτε στη μία περίπτωση ούτε στην άλλη. Αυτό δεν τον κάνει ξαφνικά κακό παίκτη ούτε ξέχασε να παίζει. Αλλά σίγουρα δεν ήταν αποτελεσματικός στις καίριες στιγμές της σεζόν.

Βέβαια δεν ήταν μόνο ο Σαβόφσκι αδυναμία του Παναθηναϊκού. Κάθε άλλο. Οι πράσινοι δεν είχαν κάποιον που να διακρίθηκε και αυτό συνήθως είναι σαν αλυσίδα καθώς όταν σπάει ένας κρίκος και δεν δουλεύει καλά τότε όλα πηγαίνουν στραβά. Αυτό έγινε με την υποδοχή και το μπλοκ να είναι οι πιο βασικές αδυναμίες.

Προφανώς και τίποτα δεν έχει κριθεί ούτε για τη μία αλλά ούτε για την άλλη ομάδα. Αυτό που είναι ξεκάθαρο πέρα ως πέρα είναι ότι καμία από τις δύο ομάδες δεν μπορεί να αισθάνεται άνετα και κυρίως πως καμία ομάδα δεν μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα δια περιπάτου. Όποιος είναι πιο κοντά στο άριστα θα πάρει αυτό το πρωτάθλημα και όχι αυτός που το θέλει περισσότερο γιατί πολύ απλά φάνηκε πως και οι δύο πλευρές το θέλουν το ίδιο πολύ.

Πρωτότυπο άρθρο