Από sdna.gr
Διαψεύδοντας τον ίδιο μας τον τίτλο, ο Σάκης Ψάρρας είχε πει πως δεν θέλει να κάνει όνειρα αλλά να πραγματοποιεί έργα. Με τον κύκλο του Μίλωνα και του Ψάρρα να έχει πλέον κλείσει μπορεί να γίνει το ταμείο και το πρόσημο δε γίνεται να μην είναι θετικό.
Υπάρχουν σχόλια το τελευταίο διάστημα που λένε ότι εφόσον ο Μίλωνας δεν κατέκτησε τίτλο είναι αποτυχημένος. Το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, να ορίζουμε την επιτυχία του Μίλωνα από το εάν κατέκτησε τίτλο είναι από μόνο του μια απόδειξη για το πόσο γιγαντώθηκε αυτός ο σύλλογος την τελευταία πενταετία. Μια ομάδα που βρέθηκε στη Volley League το 2020-21 και είχε ως στόχο να καθιερωθεί εκεί κατάφερνε κάθε χρόνο να παρουσιάζει κάτι καλύτερο, να φτάνει ψηλότερα και εν τέλει να παίζει τελικό Κυπέλλου, να διεκδικεί Super Cup και να φτάνει για τρεις συνεχόμενες σεζόν μια νίκη μακριά από τους τελικούς του πρωταθλήματος.
Ο Ψάρρας έφυγε όχι με τον καλύτερο τρόπο από τον ΠΑΟΚ αλλά στη Νέα Σμύρνη βρήκε ένα περιβάλλον που του ταίριαξε απόλυτα. Μια ομάδα που χτίστηκε ουσιαστικά από την αρχή με τις δικές του αρχές και επιθυμίες, με υπομονή και πειθαρχεία. Ουσιαστικά απέδειξε με μεγαλοπρέπεια πως δεν είναι μόνο τα μεγάλα μπάτζετ που κάνουν πρωταθλητισμό αλλά κυρίως το κατάλληλο πλάνο και η οργάνωση. Σαφώς και χρόνο με το χρόνο ο Μίλωνας κατάφερνε να φέρνει πιο ποιοτικούς παίκτες με μεγαλύτερα συμβόλαια αλλά παρόλα αυτά διατήρησε την ίδια λογική, εξέλιξη και ελληνικός κορμός.
Μπορεί το προφανές, το ότι μια ομάδα που μέχρι τότε λογίζονταν στην κατηγορία των μικρομεσαίων που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της κατάφερε να γίνει ομάδα τετράδας να είναι το «παράσημο» ωστόσο κάτι άλλο είναι πιο σημαντικό. Το ελληνικό βόλεϊ χρωστάει κάτι πολύ σημαντικό στον Ψάρρα. Ήταν ο προπονητής που εμπιστεύτηκε όσο κανένας άλλος την ποιότητα των Ελλήνων αθλητών και μάλιστα κάνοντας με αυτούς πρωταθλητισμό. Δεν είναι το ίδιο να βάζει νεαρούς Έλληνες σε αδιάφορα παιχνίδια ή σε ομάδα χωρίς στόχους. Ο Ψάρρας έριξε παίκτες σαν τον Σπύρο και τον Άρη Χανδρινό, τον Νανόπουλο, τον Θεοδώση, τον Σταθέλο και άλλους στα βαθιά όταν η ομάδα του καιγόταν, έπαιζε δύσκολα και κομβικά παιχνίδια και δεν υπήρχε περιθώριο λάθους. Και εφόσον του εμπιστεύτηκε εκείνοι του το ανταπέδωσαν και αυτό φάνηκε σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι και μία απόδειξη πως οι καλοί πάντα θα ξεχωρίζουν και πάντα θα έχουν το προβάδισμα όταν το αξίζουν.
Ο θεός του βόλεϊ δεν ήθελε να ολοκληρωθεί αυτό το παραμύθι με κάποιο τρόπαιο αλλά όπως και να ‘χει αυτά που είδανε τα μάτια μας στη Νέα Σμύρνη, σε Ελλάδα και Ευρώπη, ήταν απίστευτα και δε σβήνονται. Επειδή, όμως, κάθε κύκλος ολοκληρώνεται και όπως έχει πει ο ίδιος ο Ψάρρας «οι προπονητές δεν έχουν… λιμάνι» ένας νέος κύκλος θα ανοίξει τόσο για τον ίδιο όσο και για την ομάδα. Και αυτό από μόνο του έχει μεγάλο ενδιαφέρον.