Από sdna.gr
Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τα μαύρα χρόνια του συλλόγου όταν και ο Παναθηναϊκός έφτασε ένα βήμα πριν από πολύ άσχημες στιγμές. Ότι γράφει δεν ξεγράφει αλλά όπως και να το κάνουμε κάθε σύλλογος έχει και καλές και κακές στιγμές στην ιστορία του. Το γεγονός ότι οι πράσινοι, όμως, βρίσκονται και πάλι στην κορυφή δεν ήρθε ούτε συγκυριακά αλλά ούτε κατά τύχη και με βάση τη ροή της ιστορίας του είναι πλέον, τα τελευταία 6-7 χρόνια, πίσω στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.
Η φετινή σεζόν είχε και πόνο και κόπο και απογοητεύσεις αλλά και σπουδαίες στιγμές. Σαν μια μικρογραφία της ζωής άλλωστε. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός δεν έκανε… ηρωισμούς με την έννοια ότι έφτιαξε μια ομάδα μια αξιόλογο μπάτζετ και πολύ καλούς αθλητές. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι πως είχε πλάνο. Η εποχή Ανδρεόπουλου χαρακτηρίζεται από αυτό το στοιχείο. Για να είμαστε δίκαιοι, βέβαια, μπορεί ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος να είναι ο… μαέστρος αλλά η ορχήστρα είναι μεγάλη και σε αυτή συμμετέχει και ο Καραμαρούδης και ο Πανταλέων και ο Γόντικας και ο Αγραπιδάκης. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αλλά το βλέπουμε σε μεγάλο βαθμό και στην Ελλάδα ότι για να φτάσει μια ομάδα σε διακρίσεις χτυπάει τοπ αθλητές με ακριβά συμβόλαια. Δεν είναι, όμως, έτσι ακριβώς.
Αυτό το ξέρει καλά και ο Ανδρεόπουλος και το επιτελείο του Παναθηναϊκού καθώς έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια πως για να κάνουν πρωταθλητισμό και να φτάσουν σε τίτλους έφτιαξαν ρόστερ που υπηρετούν το πλάνο. Σαφώς και όλα αυτά τα χρόνια, όπως και φέτος, αποκτήθηκαν παίκτες με μεγάλα συμβόλαια αλλά το σκεπτικό δεν ήταν μόνο «ξοδεύουμε για να έχουμε σπουδαία ονόματα» αλλά το ποιοι κάνουν τη δουλειά. Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα το Νίλσεν που δεν ήταν… Ατανασίεβιτς και δεν είχε το ίδιο λαμπερό βιογραφικό αλλά ήταν ο παίκτης που επέλεξε ο κόουτς του τριφυλλιού γιατί πολύ απλά μπορούσε να κάνει τη δουλειά και την έκανε και πέρυσι και φέτος.
Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είχε παίκτες «εργαλεία» ήταν και αυτό που έκανε τη διαφορά. Σε βάθος χρόνου φάνηκε ποιο είναι οι βασικοί αλλά την ίδια ώρα αυτοί που δε λογίζονταν ως βασικοί όπως ο Κασαμπαλής, ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος, ο Παπαλεξίου ακόμα και ο Μανδηλάρης στο πρώτο κομμάτι της σεζόν ήταν αυτοί που συμπλήρωσαν ιδανικά το παζλ και που είναι αλήθεια ότι σε οποιαδήποτε ομάδα της Volley League θα μπορούσαν άνετα να είναι βασικότατοι. Όχι μόνο, λοιπόν, ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος έχτισε αυτό το ρόστερ όπως ήθελε και όπως αποδείχθηκε ήταν αποτελεσματικό αλλά στο πέρασμα του χρόνου πήρε πράγματα από όλους αξιοποιώντας τους σε κρίσιμες στιγμές.
Σίγουρα το ότι οι άνθρωποι που τρέχουν την ομάδα ξέρουν καλά το DNA του συλλόγου, πονάνε την ομάδα και μεταφέρουν το τι σημαίνει Παναθηναϊκός στην επόμενη γενιά παικτών είναι κάτι πολύτιμο αλλά αυτό δεν αρκεί. Πέρα από Παναθηναϊκοί στην ψυχή είναι και ικανότατοι στη δουλειά τους και δε χρειάζεται κάποιος φτωχός και μόνος αρθρογράφος για να το επισημάνει αλλά η πορεία τους και οι τίτλοι το επιβεβαιώνουν. Και αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι μπορεί ο Ανδρεόπουλος και οι λοιποί να μην τα έκαναν όλα σωστά, να έκαναν τα λάθη τους αλλά φέρνοντας το τέταρτο πρωτάθλημα στα τελευταία έξι χρόνια και φέρνοντας και το Κύπελλο είναι σαφές ότι έκαναν πολύ περισσότερα πράγματα σωστά παρά λάθος.