Από sdna.gr
Η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΚΑΕ Ολυμπιακός και την Πολιτεία για το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και κατ’ επέκταση για ολόκληρη την παραλιακή ζώνη από το Μικρολίμανο μέχρι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα αθλητικό «παζάρι».
Πρόκειται για μια βαθιά πολιτικο-αναπτυξιακή συζήτηση γύρω από το μέλλον μιας από τις πιο παραμελημένες περιοχές της Αττικής. Ο Ολυμπιακός δεν ζητά μόνο ένα ανακαινισμένο γήπεδο, όπως άλλωστε ξεκαθάρισε, αλλά ζητά να γίνει αφορμή για την πλήρη αναδιαμόρφωση ενός παραθαλάσσιου μετώπου που έχει αφεθεί στη φθορά και την εγκατάλειψη από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και μετά.
Το ερώτημα είναι: Έχουμε να κάνουμε με μια θεμιτή στρατηγική πρωτοβουλία ή με μια υπερφιλόδοξη διεκδίκηση που αγγίζει τα όρια της «ιδιωτικής πόλης»;
Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι παρουσίασαν το σχέδιό τους. Θέλουν την παραχώρηση του ΣΕΦ στην ΚΑΕ Ολυμπιακός, ζητούν να συνδεθεί η ανακαίνιση του κλειστού με την ενοποίηση του παραλιακού μετώπου από το Μικρολίμανο μέχρι το Νιάρχος, δεσμεύονται ότι όλα τα έργα στον περιβάλλοντα χώρο θα χρηματοδοτηθούν από ίδιους πόρους και όχι από το κράτος και υποστηρίζουν ότι αν δεν υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο, η ομάδα θα μείνει «στάσιμη» μέχρι και το 2028-29, χάνοντας σημαντικό έδαφος απέναντι στον ανταγωνισμό, φωτογραφίζοντας φυσικά τον Παναθηναϊκό και τη συμφωνία του για το ΟΑΚΑ.
Από το κάδρο δε μπορεί να βγει βεβαίως, η χορηγική συνεργασία με την εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου, γεγονός που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως: από «οικονομική τόνωση» έως στρατηγική συμμαχία με προεκτάσεις.
Τι απαντά η Πολιτεία; Ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Βρούτσης, ήταν ξεκάθαρος από το βράδυ της ίδια μέρας, δηλαδή προχθές στην κλήρωση του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος: πάρτε το ΣΕΦ, ανακαινίστε το, αλλά μην ζητάτε να επανασχεδιάσετε όλη την πόλη, είπε σε ελεύθερη μετάφραση.
Η πρόταση-σχέδιο-απαίτηση των Αγγελόπουλων, έχει φυσικά υπέρ και κατά:
Στα υπέρ θα βάλουμε ότι το σχέδιο ξεφεύγει από τη λογική «φτιάξε μου το γήπεδο», ότι –όπως είπαν- δεν ζητούν χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό και βεβαίως, την ανάπτυξη ενός «νεκρού» τμήματος της πόλης: το παραλιακό μέτωπο παραμένει υποβαθμισμένο, εγκαταλειμμένο και με εξαίρεση την επένδυση στο «Νιάρχος», άδειο από όραμα μετά το 2004.
Πάμε στα κατά και σε πιθανούς κινδύνους, διότι –κακά τα ψέματα- πάντα υπάρχουν: αν επιτραπεί στον Ολυμπιακό ένα τέτοιο πρόγραμμα ανάπλασης, τι απαντά η Πολιτεία στις υπόλοιπες ομάδες, αν βεβαίως χρειαστεί από εδώ και στο εξής;
Επιπλέον, οι αστικές παρεμβάσεις γύρω από τη δημόσια περιουσία που λέγεται ΣΕΦ, δεν μπορούν να σχεδιάζονται αποκλειστικά από έναν αθλητικό σύλλογο, όσο ένδοξος κι αν είναι.
Προσωπικά, βλέπω και κάποια άλλα σημεία που χρήζουν, τουλάχιστον, διευκρίνησης ως προς τη μακροπρόθεσμη εκμετάλλευση: ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης; Ποιος θα έχει λόγο στις εμπορικές χρήσεις;
Και είναι και ο χρόνος που πιέζει: οι ίδιοι οι Αγγελόπουλοι λένε ότι αν δεν ξεκινήσει το έργο τώρα, ο Ολυμπιακός θα παραμείνει ουσιαστικά στάσιμος μέχρι το 2028-29.
Υπάρχει, όμως, μια μεγάλη αλήθεια που προαναφέρθηκε, αλλά δεν έχει αναλυθεί από κανέναν: η εγκατάλειψη του μεταολυμπιακού παραλιακού μετώπου.
Όσο κι αν διαφωνεί κανείς με την κλίμακα ή τις φιλοδοξίες του σχεδίου των Αγγελόπουλων, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί: από το 2004 και μετά, ολόκληρο αυτό το παραλιακό «φιλέτο» που περιλαμβάνει εγκαταστάσεις, ανοιχτούς χώρους και υποδομές, έχει αφεθεί σε μαρασμό.
Πόσα έργα έγιναν εκεί για τον πολίτη;
Πόσα εκατομμύρια δαπανήθηκαν χωρίς σχέδιο;
Πόσες εγκαταστάσεις ρημάζουν επειδή κανείς δεν τόλμησε να θέσει ένα ενιαίο στρατηγικό όραμα;
Ίσως, λοιπόν, το σχέδιο της ΚΑΕ Ολυμπιακός, έστω και αν έχει τις επιχειρησιακές δυσκολίες του (για Ελλάδα μιλάμε, μην το ξεχνάμε), λειτουργεί σαν καθρέφτης που μας αναγκάζει να δούμε πώς μια ολόκληρη περιοχή της πρωτεύουσας παραμένει ξεχασμένη για δύο δεκαετίες.
Η πρόταση των Αγγελόπουλων είναι ταυτόχρονα αναγκαία και προκλητική. Δεν περιορίζεται μόνο στο θέμα του ΣΕΦ ή στα στενά όρια του Ολυμπιακού. Στην ουσία, αποτελεί μια απόπειρα να φωτιστεί μια παραμελημένη και ξεχασμένη περιοχή της Αττικής. Όμως οι κανόνες και οι αποφάσεις για το μέλλον της δεν γίνεται να καθορίζονται αποκλειστικά από έναν ιδιωτικό φορέα, όσο καλή πρόθεση κι αν έχει.
Τι έχουμε λοιπόν; Οραματισμό ή διεκδίκηση με κόκκινες γραμμές;