Ήταν δεδομένο εδώ και πολλά χρόνια πως ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει να ξεφύγει από τα στενά όρια της χώρα μας. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές του στιγμές, τα αμέτρητα τρόπαια, οι μεγάλες μεταγραφές, η παραδοχή ανωτερότητας από τους κορυφαίους του είδους, είχαν μετατρέψει τον οργανισμό του Παναθηναϊκού σε ένα από τα μεγαλύτερα brand της Ευρώπης. Ίσως μέσα στο Top-2 μαζί με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Και πλέον, ο Παναθηναϊκός, πατώντας σε αυτές τις ισχυρές βάσεις έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να «εκτοξεύσει» αυτό το brand και να «σπάσει» ακόμα και τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Το εγχείρημα «Αυστραλία» για το 7ο τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» στο μέλλον θα διδάσκετε σε άλλους οργανισμούς αναφορικά με το κομμάτι του marketing, της επικοινωνίας, αλλά και το Basketball.

Ο Παναθηναϊκός για μία ακόμα φορά έκανε το αδύνατο να είναι δυνατό. Οι «πράσινοι» έστησαν από το μηδέν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στην ελληνική ιστορία του αθλητισμού και κατάφεραν να συνδυάσουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ομάδας, μαζί με την ελληνική ομογένεια, τιμώντας με τον καλύτερο δυνατό και συνάμα εντυπωσιακό τρόπο τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Τον άνθρωπο που κατάφερε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Τον άνθρωπο που κατάφερε να δώσει σάρκα και οστά στο μεγάλο του όραμα. Να κάνει τον Παναθηναϊκό τη μεγαλύτερη δύναμη της Ευρώπης.

Και πάνω στα απίθανα και ανεπανάληπτα επιτεύγματα του Παύλου Γιαννακόπουλου «πάτησαν» οι επόμενες γενιές και έκαναν τον Παναθηναϊκό μεγαλύτερο.

Το αγωνιστικό κομμάτι περνάει σε δεύτερη μοίρα. Το σημαντικότερο, όλες αυτές τις ημέρες που ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στην άλλη άκρη της γης, είναι το πως οι «πράσινοι» κατάφεραν να τονώσουν ακόμα περισσότερο το ελληνικό και Παναθηναϊκό στοιχείο. Το πως κατάφεραν να δώσουν μια γερή γεύση Παναθηναϊκού και Ελλάδας στους Ομογενείς της Αυστραλίας που «αγκάλιασαν» όχι μόνο την ομάδα αλλά ολόκληρο το εγχείρημα του «τριφυλλιού».

Τις τελευταίες ημέρες σε Μελβούρνη και Σίδνεϊ «χτυπούσε» δυνατά και ασταμάτητα η «καρδιά» της Ελλάδας και του Παναθηναϊκού. Στα δύο γήπεδα που ο Παναθηναϊκός έδωσε τα φιλικά του παιχνίδια επικράτησε το αδιαχώρητο με τους Έλληνες να είναι εκεί. Όπου υπάρχει Ελλάδα, όπου υπάρχει Παναθηναϊκός.

Ο Παναθηναϊκός για μία ακόμα φορά έδειξε τον δρόμο. Ο Παναθηναϊκός για μία ακόμα φορά… άνοιξε τον δρόμο, που τα επόμενα χρόνια είναι δεδομένο ότι πολλές ομάδες θα προσπαθήσουν να βαδίσουν στα… χνάρια του. Και καλά θα κάνουν. Μόνο έτσι θα γίνει ακόμα καλύτερο το μπάσκετ και μόνο έτσι θα ανέβουν οι μετοχές του αθλήματος. Μακάρι και άλλες ομάδες να μπορέσουν να επενδύσουν όπως ο Παναθηναϊκός, όπως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο στο αγωνιστικό, αλλά και στο κομμάτι του marketing, της επικοινωνίας, αλλά και σε όλους τους τομείς που απαιτούνται για να μπορέσει ένας σύγχρονος οργανισμός του αθλήματος να σταθεί στο ύψος που απαιτείται στις μέρες μας.

Και όλα αυτά για τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Για τον κ. Παύλο όλων των Παναθηναϊκών. Και ένα είναι σίγουρο. Ότι κι αν πέταξε ψηλά στον ουρανό θα βλέπει όλα αυτά, θα βλέπει πως γιγαντώνεται η ομάδα της καρδιάς του και θα χαμογελάει γιατί η κληρονομιά που άφησε πίσω του όχι μόνο δεν… πετάχτηκε σε μια γωνιά αλλά αυξάνεται κάθε χρόνο και περισσότερο.

ΥΓ1: Αύριο το μεσημέρι αναχωρεί από την Αυστραλία το πρώτου γκρουπ της αποστολής του «τριφυλλιού» με προορισμό την Ελλάδα. Η προετοιμασία (ημερολογιακώς μιλώντας) φτάνει στο τέλος της και πλέον οι «πράσινοι» μπαίνουν στην πιο δύσκολη στιγμή τους. Σε μια εβδομάδα η EuroLeague σηκώνει αυλαία και ο Παναθηναϊκός καλείται να είναι σε βαθμό ετοιμότητας τέτοιον που θα κάνει το δύο στα δύο στο Telekom Center Athens κόντρα σε Μπάγερν Μονάχου και Μπαρτσελόνα. Και όσο παίρνει τις νίκες θα μπορεί να βρίσκει την χημεία του με όλο και περισσότερη άνεση.

ΥΓ2: Ο Εργκίν Αταμάν είπε την πιο σωστή κουβέντα. «Η ομάδα σε μεγάλο βαθμό είναι ίδια με την περσινή και δεν παίζουμε και το πιο πολύπλοκο μπάσκετ». Ξεκάθαρα πράγματα. Με κορμό και προπονητή τους ίδιους το θέμα είναι να μπουν στην εξίσωση οι νέοι παίκτες. Και αν κρίνουμε από τον βαθμό ετοιμότητας των Ρογκαβόπουλου και Χολμς τότε στον Παναθηναϊκό έχουν κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι.

ΥΓ3: Το μεγαλύτερο θέμα του Αταμάν θα είναι η διαχείριση από τη στιγμή που θα έρθει η μέρα που θα έχει όλους τους παίκτες στη διάθεσή του. Εκεί θα πρέπει να κάνει τα… μαγικά του.

ΥΓ4: Όσο για τους αγώνες της Ρόδου σε μια εβδομάδα ο ΕΣΑΚΕ μάλλον δε θα πρέπει να αισθάνεται άνετα. Και είναι κρίμα γιατί υπάρχουν άνθρωποι στον οργανισμό που έχουν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια και τώρα αναγκάζονται να παίζουν το παιχνίδι του… ενός. Super Cup χωρίς τον Παναθηναϊκό δεν υφίσταται. Όπως το ίδιο θα τονίζαμε και σε περίπτωση που δεν υπήρχε ο Ολυμπιακός. Είναι ένα προϊόν τον οποίο δεν… πουλάει ούτως ή άλλως και χωρίς τον Παναθηναϊκό τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Και επειδή ο Παναθηναϊκός του χρόνου θα πάει Κίνα, καλό θα ήταν οι άνθρωποι του ΕΣΑΚΕ να αναπροσαρμόσουν τα πλάνα τους για να μη ζήσουμε ξανά την φετινή… παρωδία.

ΥΓ5: Επίσης θα πρέπει άπαντες να αντιληφθούν πως τα τεράστια άλματα που κάνει ο οργανισμός του Παναθηναϊκού δεν έχουν αντίκρισμα μόνο στην ίδια της ομάδα αλλά σε όλο ο ελληνικό μπάσκετ. Και ο ΕΣΑΚΕ θα έπρεπε να είναι αρωγός στην ομάδα του Παναθηναϊκού και όχι να βάζει… εμπόδια. Όπως θα πρέπει να είναι αρωγός σε όποια ομάδα δημιουργεί συνθήκες «ανάτασης» του ελληνικού μπάσκετ.

 

 

 

 

Πρωτότυπο άρθρο