Από sdna.gr
Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι «πράσινοι» ταξιδεύοντας για την Μπολόνια γνώριζαν πως έχουν πολλά προβλήματα. Το ανέφερε άλλωστε και ο Εργκίν Αταμάν στις δηλώσεις του.
Η αποστολή τους ήταν εξ αρχής δύσκολη και απαιτητική. Κόντρα σε μια ομάδα που παίζει σκληρή άμυνα στα όρια του φάουλ και δίνει μπασκετικό ξύλο. Δεν ανακάλυψε κάποιος την πυρίτιδα. Η ταυτότητα της Βίρτους είναι.
Από την άλλη ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε σαν να μην έχει εναλλακτικό πλάνο σε περίπτωση που του στραβώσει το ματς. Αυτό μάλιστα συνέβη νωρίς, αφού ο Κέντρικ Ναν δεν ήταν σε καλή μέρα και ο Τζέντι Όσμαν κουβαλούσε την ομάδα.
Είναι λογικό πως με τους Χουάντσο και Ρογκαβόπουλο τραυματίες και τον Αταμάν ουσιαστικά να έχει 9άδα, αφού ο 10ος παίκτης ήταν ο Κουζέλογλου, δεν θα μπορούσε να παρέμβει σημαντικά από τον πάγκο.
Δεν θα είχε τη δυνατότητα να ανακατέψει την τράπουλα για να βρει σχήμα που θα του δώσει λύσεις στην άμυνα και θα του βρει ρυθμό στην επίθεση. Όταν μετράς τόσες απουσίες είναι λογικό και φυσιολογικό. Δεν είναι δικαιολογία, πραγματικότητα είναι.
Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός όμως ακόμα κι έτσι διαθέτει την ποιότητα να είναι ανταγωνιστικός. Είναι έτσι δομημένο το ρόστερ φέτος, που ακόμα και με ουσιαστικά 6 απουσίες το «τριφύλλι» διαθέτει βάθος. Το βράδυ της Παρασκευής όμως στην Μπολόνια απείχε πάρα πολύ από αυτό.
Ο Παναθηναϊκός φάνηκε να είναι απροετοίμαστος. Τόσο αγωνιστικά, όσο και πνευματικά. Η εικόνα του σίγουρα δεν ήταν η πρέπουσα και δεδομένα δεν έχει καμία σχέση με την ποιότητά του.
Μια ήττα στην 6η αγωνιστική δεν αλλάζει και κάτι. Μέχρι να πλησιάσουμε στην πρώτη 10άδα των αναμετρήσεων θα συμβούν πολλά. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Οι ομάδες τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη σεζόν και είναι λογικό κάποιες φορές να περπατούν κι άλλες να πέφτουν.
Προφανώς και είναι άκρως σημαντικό να κερδίζεις ματς όταν δεν είσαι καλός, γιατί αυτά είναι που κάνουν τη διαφορά στο τέλος της κανονικής διάρκειας, αλλά με 32 ακόμα αγωνιστικές είναι δεδομένο πως μια ήττα μπορεί πολύ εύκολα να καλυφθεί. Και δεν είναι κι αυτό που ενοχλεί στην παρούσα φάση.
Αυτό που είναι ανησυχητικό, είναι η εικόνα του Παναθηναϊκού. Που πήγε στην Μπολόνια και φάνηκε να έχει παραδοθεί στις απουσίες και τα προβλήματά του. Που δεν μπήκε στο παρκέ για να διεκδικήσει ο,τι του αναλογεί και να παλέψει με αυτό να πάρει τη νίκη. Γιατί αυτό το μέταλλο κι αυτό τον χαρακτήρα έχει χτίσει αυτά τα 2 χρόνια.
Την Παρασκευή αυτό απουσίαζε. Και πάνω από την ήττα, αυτό είναι που προβληματίζει κι ενοχλεί. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχει συνηθίσει τον κόσμο του έτσι. Ήρθε το τέλος με ένα παιχνίδι; Με μία ήττα; Οχι προφανώς. Αλλά δεν θέλει και πολύ με αυτή την εικόνα να μπεις σε μία περίοδο εσωστρέφειας, ειδικά όταν ακολουθούν μετά τη Μακάμπι Τελ Αβίβ 4 σερί εκτός έδρας ματς. Κι αυτό είναι που πρέπει να προλάβει ο Παναθηναϊκός.
Κάνει λάθη και ο Αταμάν; Κάνει. Εδώ να αφομοιώσουμε τακτικές με «ιερές αγελάδες» που πάντα φταίνε οι παίκτες και ο ένας ποτέ, δεν υπάρχουν. Όποιος θέλει άλλωστε, ποικιλία υπάρχει και κάνει την επιλογή του.
Προφανώς και σε όλο αυτό ο Αταμάν αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Αυτό σημαίνει να είσαι ο καλύτερος προπονητής στην Ευρώπη. Οχι Πέμπτη να λες άλλα και Παρασκευή να νομίζεις πως οι άνθρωποι έχουν μνήμη χρυσόψαρου και να κράζεις τα social media και τους δημοσιογράφους.
Ο Αταμάν δεν είναι έτσι. Και προφανώς όταν υπάρξει κάτι στραβό θα υπάρξει και κριτική. Το απολύτως φυσιολογικό.
Για να πάμε στο ζουμί όμως. Χάλασε ο κόσμος με μία ήττα; Ούτε καν. Προβλημάτισε η εικόνα; Με το δεδομένο των απουσιών, σε όχι τόσο μεγάλο βαθμό. Για να μην αυξηθεί όμως σημαντικά σε μια μια περίοδο που θα βρει τον Παναθηναϊκό με τις βαλίτσες (τις κανονικές) στα χέρια, θα πρέπει το καμπανάκι να ακουστεί σε όλους. Χωρίς εξαίρεση.
Γιατί οι μεγάλες ομάδες προσέχουν για να έχουν. Και ο Αταμάν είναι μετρ σε αυτό. Ίσως και να ήταν ένα καλό «χαστούκι» ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Η πορεία και το άμεσο μέλλον θα το δείξει. Η απόδοση όλων στο γήπεδο.