Κάποτε. 

Ναι, κάποτε.

Πιο σωστά: Μια φορά και ένα κάποτε. 

Όχι ακριβώς στα βάθη του χρόνου, όταν ο Τυραννόσαυρος Ρεξ έκανε κουμάντο στα πράγματα, αλλά όχι και χθες. Ούτε προχθές. Ούτε… 

Το πιάσατε το νόημα. Ας πούμε, για να είμαστε χρονικά ακριβείς απέναντι στον Αϊνστάιν, τότε.

Το τότε, λαμπερό. Έκτοτε, μαύρο σκοτάδι με μικρές αναλαμπές φωτός. Στην πλειονότητα των σεζόν τα οικονομικά προβλήματα έμοιαζαν με προαπαιτούμενο. Ειδικά την τελευταία 15ετία ο Άρης θύμιζε το γνωστό «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», αλλά κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τη μεσαία λέξη της πρότασης. 

Τη εξαιρέσει ορισμένων μηνών ευημερίας επί Λάσκαρη (η επιτομή του «Καλά πήγε αυτό») και της φοβερά προσεγμένης διαχείρισης που έκανε η προσφάτως απελθούσα διοίκηση, ο αλλοτινός Αυτοκράτορας θύμιζε μπασκετικό επαίτη, τον οποίον άπαντες αγνοούσαν εντός των τεσσάρων γραμμών.  

Το ότι στάθηκε όρθιο ένα φανερά σαθρό οικοδόμημα οφείλεται, σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, στον αθεράπευτα ρομαντικό του κόσμο και στην επιμονή μισής χούφτας ανθρώπων. 

Και, αίφνης, καλοκαίρι 2025. Ένα θαύμα πορτοκαλί αποχρώσεων, αλλαγή σελίδας, ο- μεγαλωμένος στην Παπαναστασίου- Σιάο «στα πράγματα» και οι γωνίες των εφιαλτών άρχισαν να στρογγυλεύουν σε σημείο που έμοιαζαν πια με ασχημάτιστα, μα πολλά υποσχόμενα, όνειρα.

Αυτά, ωστόσο, εκτός γηπέδων. Γιατί εντός το αποκρουστικό μενού είχε μία κάκιστη αρχή στο πρωτάθλημα, μία κοιλιά στο Eurocup που έφτασε έως τα γόνατα, αγχωτικές νίκες απέναντι σε πασιφανώς υποδεέστερους αντιπάλους, νέα στραβοπατήματα, αλλαγή προπονητή, αλλαγές στο ρόστερ, μπασκετικό καρδιογράφημα από εκείνα που όταν τελειώνουν ο γιατρός σε κοιτάζει με ύποπτο ύφος κι εσύ, ασυναίσθητα, αρχίζεις να τραγουδάς το «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν». 

Ύστερα, Νουά θέλοντος και Τζόουνς επιτρέποντος, ανάκαμψη. Καλύτερο μπάσκετ στο μπροστά μισό, περισσότερη προσπάθεια στην άμυνα, μερικά ροζ φύλλα να βάζουν χρώμα σε μια γκρίζα ζωή. Κι έπειτα… 

Κι έπειτα, Τσεντεβίτα. Πάει να πει, στα σλοβένικα, «Τσο και Λο». Βίτσα. Αιχμαλωσία. Πράγματα στο κατάμεστο Παλέ που αν υπήρχε κράτος, κυρία μου, θα έπρεπε να έχουν την ένδειξη «Άνω των 18 Ετών» και ν’ απομακρυνθούν τ’ ανήλικα από τις οθόνες. 

Οι Θεσσαλονικείς δεν υπέστησαν απλά μία ήττα, υπέστησαν συντριβή από εκείνες που σε πονάει για μέρες (9, λένε οι φήμες) ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος του σώματός σου. 

Η 30άρα αποτέλεσε πισωγύρισμα εκκωφαντικών διαστάσεων και όλοι θυμήθηκαν πως το ρόστερ είναι κακοσχεδιασμένο, πως «Ο συμπολίτης έχει πλέον λεφτά και κάνει ήδη κινήσεις που τον αλλάζουν επίπεδο» (και, μην ξεχνάμε, το κυριότερο: ότι ο ΠΑΟΚ έχει για δεύτερη συνεχή χρονιά μία καταπληκτική ομάδα), ότι ο κόουτς ξέρει από μπάσκετ όσα η Μπόνι Μπλου από ζώνες αγνότητος, ότι «Δεν είναι αυτή ομάδα ρε Ζήση!» και τα συναφή. 

Ακούστε: σύμφωνοι. Μπορεί να διαφωνούμε στα περισσότερα (προς Θεού- του Πολέμου-, ας είμαστε λίγο λογικοί με τον Ζήση που κλήθηκε να ολοκληρώσει το ρόστερ σ' ένα δεκαήμερο), αλλά σύμφωνοι. Ο φετινός Άρης δεν είναι αυτό που περίμεναν οι περισσότεροι. Ρίχνει τον πήχυ ξανά και ξανά και ξανά.

Και, εξυπακούεται, η εικόνα αδιαφορίας στο χθεσινό παιχνίδι την ώρα που η Τσεντεβίτα είχε μπει για τα καλά στο ρόλο του Ρόκο Σιφρέντι ήταν τουλάχιστον απογοητευτική.

Όμως, από την άλλη, είναι η πρώτη φορά από την εποχή του τροχού που το «Άρης» και «Μηδενικά χρέη» μπαίνουν στην ίδια πρόταση χωρίς να χρειαστεί να νοσηλευτούν στην εντατική- λόγω ρήξης σπλήνας από τα γέλια- όλοι οι εφοριακοί της συμπρωτεύουσας. 

Η πρώτη φορά που το μέλλον φαντάζει, έστω και μερικώς, λαμπρό. Που η ομάδα μπορεί να βγει στην αγορά με αξιώσεις, αντί να εισπράττει εκκωφαντικά «τουτ-τουτ-τουτ» από τους μάνατζερ, που κλείνουν αυτοστιγμεί το τηλέφωνο με το που βλέπουν το «2310» μπροστά. 

Ξέρετε, όταν έχεις περάσει τα 40 και σου μένουν-δε σου μένουν 80 με 90 χρόνια ζωής ακόμη, έχεις δει πολλά. Έχεις ακούσει περισσότερα. Έχεις ταΐσει την πληγωμένη φαντασία σου με μυριάδες μη λογικές εικόνες που το μυαλό σου επιτάσσει να τις αφήσεις στην άκρη.

Ναι, το μυαλό λέει «Λογικέψου». Μα η καρδιά; 

Αυτή ψάχνει τρόπο να σε κάνει και πάλι παιδί. Άλλωστε, υπάρχει πιο λογική ευχή όταν αλλάζει ο χρόνος, όταν το 31 αφήνει την ακροτελεύτια πνοή του και το αναγεννημένο 1 κάνει τα πρώτα του βήματα; 

Το κάποτε.

Ο Άρης κυνηγάει εκείνο το κάποτε, μα για να το σύρει από τα μαλλιά έως το «τώρα» απαιτείται μαεστρία. Η τέχνη της ελπίδας μαθαίνεται σε μικρή ηλικία και οι ικανότητές μας ξεφτίζουν όσο μεγαλώνουμε. 

Ξεφτίζουν, μα δε χάνονται. 

Υπομονή. 

Μια μέρα το μυαλό θα πεθάνει. 

Και η κιτρινόμαυρη καρδιά θα το θάψει.