Από sdna.gr
Ο Παναθηναϊκός έχασε στο Βελιγράδι από την Παρτίζαν, αλλά το σημαντικότερο δεν είναι η ήττα αλλά η εικόνα αποσύνθεσης που είχε από το δεύτερο δεκάλεπτο και μετά. Οι πράσινοι αποκαμωμένοι από ενέργεια, μετά την υπερπροσπάθεια με την Ρεάλ, δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τον ρυθμό των Σέρβων. Το πρόβλημα βέβαια είναι, ότι και η ομάδα του Πεναρόγια δεν έπαιξε κανένα συγκλονιστικό μπάσκετ, ούτε τα έβαζε από παντού.
Τελείωσε την αναμέτρηση με 6/23 (26.1%) από το τρίποντο, βάζοντας 78 πόντους στην έδρα της. Δεν το λες και φοβερή εμφάνιση. Απέναντι της όμως, είχε μια ομάδα που είναι ξεκάθαρα μπερδεμένη, δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει στην επίθεση όταν δεν την βγαίνει το πρώτο πλάνο, ενώ και στην άμυνα τα πράγματα κινούνται σε μια ευθεία γραμμή από το ξεκίνημα της σεζόν.
Η σωστή ανάγνωση της νίκης ή της ήττας, μπορεί εύκολα να προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον. Ο Παναθηναϊκός μετά από ένα πολύ κακό διάστημα, πέτυχε μια μεγάλη νίκη κόντρα στην Ρεάλ. Αυτό βαφτίστηκε turning point, επιστροφή και όλα τα σχετικά, την ώρα που κανένα από τα προβλήματα των πρασίνων δεν λύθηκε απέναντι στους Μαδριλένους. Οι παίκτες το πήραν πάνω τους και με μια συγκινητική είναι η αλήθεια, προσπάθεια, πήραν μια μεγάλη νίκη χάρη στην αδιαμφισβήτητη ποιότητα τους. Οι πράσινοι είχαν μόλις το 34.4% των καλαθιών τους να προέρχεται από ασίστ, δηλαδή συνεργασία. Αντίθετα, οι ατομικές ενέργειες ήταν στο κύριο μενού με τους Σλούκα και Γκραντ να βάζουν τεράστια σουτ. Σε ένα ματς με το Τ-Center να κοχλάζει και με τους παίκτες να παίρνουν έξτρα ενέργεια από τον κόσμο, κατάφερε να νικήσει την Ρεάλ με buzzer beater, που είχε 18 ελεύθερα εντελώς τρίποντα και έβαλε τα έξι.
Πηγαίνοντας λοιπόν στην Σερβία, ήταν δεδομένο, ότι η ώθηση του κόσμου δεν θα υπήρχε και η κούραση συγκεκριμένων παικτών θα έβγαινε. Και τι κάνει εκεί ο κόουτς Αταμάν; Αφήνει εκτός τους Καλαιτζάκη-Σαμοντούροφ, παίκτες δηλαδή που μπορούν να δώσουν ενέργεια για κάποια λίγα λεπτά. Ξεκινάει το παιχνίδι και ο πιο ορεξάτος παίκτης στο παρκέ είναι ο Σορτς. Για κάποιο λόγο στο πεντάλεπτο, ενώ κερδίζει ο Παναθηναϊκός, αποσύρεται στον πάγκο και αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τον ρυθμό της η ομάδα.
Και πάλι πάρα πολλές αλλαγές, μπες-βγες σχεδόν σε κάθε φάση, με τους παίκτες πιο πολύ να μπερδεύονται παρά να βοηθάει όλο αυτό το ροτέισον. Κάπου στο 15ο λεπτό, ο Παναθηναϊκός παρέδωσε πνεύμα και η Παρτίζαν πήρε μια από τις πιο εύκολες νίκες της φέτος. Οι πράσινοι δεν είχαν μπασκετικά και τακτικά, διαφορές από το παιχνίδι της Τρίτης. Ίσα ίσα, τα ίδια προβλήματα εμφάνισαν, απλά εδώ συνδυάστηκαν με έλλειψη ενέργειας που έκανε εύκολο το έργο της ομάδας του Πεναρόγια. Να θυμίσουμε εδώ, ότι η Παρτίζαν, είναι η χειρότερη άμυνα στην διοργάνωση και σε αυτήν την άμυνα ο Παναθηναϊκός έβαλε 62 πόντους, που είναι season low.
Να καταλάβουν το πρόβλημα
Προφανώς ο Παναθηναϊκός έχει προβλήματα. Όχι τώρα, αλλά από την αρχή της σεζόν. Η επίθεση του, στις καλές μέρες λειτουργεί σε ικανοποιητικό βαθμό, αλλά μοιάζει να μην υπάρχει plan B αν δεν βγει το πικ εν ρολ. Η άμυνα του, συνεχίζει να είναι αργή στις περιστροφές, να δίνει ελεύθερα τρίποντα, άσχετα αν μπαίνουν ή όχι. Το βασικότερο όμως είναι, ότι έχει μπει Φεβρουάριος και ακόμα οι παίκτες δεν έχουν ρόλους. Αν εξαιρέσουμε τον Σλούκα, τον Ναν και τον Γκραντ, κανένας άλλος δεν ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει και ποια είναι η θέση του στο σύστημα του Παναθηναϊκού.
Ο Σορτς, ακόμα συζητάμε αν μπορεί να παίξει ή όχι στον Παναθηναϊκό, τον παίκτη που πέρσι παραλίγο να βγει MVP και τον ήθελε όλη η Ευρώπη. Ο Ρογκαβόπουλος, από ένας παίκτης με τρομερή ψυχολογία και «δεν μασάω» λογική, τρέμει να σουτάρει και μετά από κάθε άστοχο σουτ, κοιτάζει τον πάγκο αν θα πάει για αλλαγή επειδή αστόχησε σε ένα σουτ. Ο Χολμς, με τα δεδομένα θέματα στην προσαρμογή στην Ευρώπη, δείχνει να μπορεί να τελειώνει φάσεις κοντά στο καλάθι, αλλά να μην παίρνει την μπάλα με την συχνότητα που πρέπει.
Ο Γκριγκόνις, κανείς δεν ξέρει τι κάνει στο ρόστερ, μία εμφανίζεται μετά εξαφανίζεται για καιρό. Ο Καλαιτζάκης που στην χρονιά της Ευρωλίγκας, έδινε σημαντικά τρίλεπτα και πολλές φορές άλλαζε τον ρυθμό, έχει εξαφανιστεί. Ο Χουάντσο, κοντεύει να αφήσει τα κόκκαλα του στο παρκέ, προσπαθώντας να καλύψει όλες τις τρύπες που υπάρχουν στην άμυνα και παρόλα αυτά ακούει συγχαρητήρια στα τεσσάρια του αντιπάλου. Ο Τολιόπουλος μέχρι την 20η αγωνιστική δεν υπήρχε στην Ευρωλίγκα και πλέον κάνει κάποιες εμφανίσεις. Η λίστα είναι μεγάλη, αλλά το σημαντικό είναι ότι υπάρχει μπέρδεμα και μια τυχαιότητα στις αποφάσεις. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες ιδέες και λεπτομέρειες στον τρόπο επίθεσης και άμυνας.
Ο Αταμάν μετά το παιχνίδι με την Ρεάλ είπε ότι τα λόγια του ιδιοκτήτη της ομάδας του έδωσαν κίνητρο, όταν ο ίδιος δεν άλλαξε ουσιαστικά τίποτα για να έρθει αυτή η νίκη. Μετά το ματς με την Παρτίζαν, είπε ότι δεν είχαμε ενέργεια και δεν απαντήσαμε στο φισικάλιτι των Σέρβων. Δηλαδή μπορεί ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός που παίζουν στο πιο εύκολο πρωτάθλημα της Ευρώπης και κάνουν μία με δύο ήττες το χρόνο, να λένε ότι είναι κουρασμένοι; Δηλαδή οι Ισπανικές ομάδες που για να περάσουν από την Καρδίτσα της Ισπανίας πρέπει να παίξουν στο 100% κάθε εβδομάδα τι πρέπει να λένε; Το υπερπλήρες ρόστερ του Παναθηναϊκού το καλοκαίρι, με τους τόσους παίκτες γιατί έφτασε να καίει τον Σλούκα, τον Γκραντ και τον Χουάντσο σε κάθε ματς; Ή δεν ήταν εξαρχής υπερπλήρες ή δεν γίνεται σωστή διαχείριση.
Υπάρχουν πολλά θέματα που θέλουν ξεκαθάρισμα. Χρόνος υπάρχει, εφόσον χάνουν όλες οι ομάδες της κορυφής. Το θέμα είναι να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πρόβλημα για να πάμε στο επόμενο βήμα που είναι να βρεθούν λύσεις. Ο Αταμάν, έχει αποδείξει ότι μπορεί να στρίβει το τιμόνι ακόμα και τον Μάρτιο, το έχει κάνει με την Εφές στην χρονιά του δεύτερου Ευρωπαϊκού. Το θέμα είναι να σκεφτεί κάποια πράγματα διαφορετικά, να δώσει ξεκάθαρους ρόλους και να αγαπήσει λίγο τους παίκτες του, να νιώσουν εμπιστοσύνη. To ρόστερ, ακόμα και αν έχει χαρακτηριστικά που του λείπουν μπορεί να παίξει καλύτερα από αυτό που δείχνει μέχρι σήμερα.