Η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Το χειρότερο είναι να αντιμετωπίζει κάποιος τη δική του ιστορία ως τέτοια. Αλλοιώνοντάς την, προκειμένου να έχει ευκαιριακό κέρδος, τίτλους, διακρίσεις, κόντρα στη λογική. Κόντρα στη φύση του αθλητισμού. 

Ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, η τιμωρία δεν αργεί να έρθει. Ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ γυναικών είναι ομάδα 11 ετών με την τωρινή του μορφή. Το 2015 απορρόφησε το Ελληνικό, προκειμένου να έχει έτοιμο σύνολο να αγωνιστεί και να διεκδικήσει. Χωρίς μόχθο, χωρίς κόπο, χωρίς να ακολουθήσει το σωστό δρόμο. Πήγε να «κλέψει» με νόμιμο τρόπο, όχι ηθικό. 

Τρία χρόνια μετά, θριαμβολογούσε όταν δεν σταματούσε να σκοράρει απέναντι σε κοριτσάκια των νεανίδων του Παναθηναϊκού. Η εξαγορά της νίκης, δεν αρκούσε. Έπρεπε να είναι σε δύσκολη κατάσταση και ο αντίπαλος για να το κατορθώσει. Το πέτυχε. Μέχρι να επιστρέψει η… κανονικότητα. 

Το 4-0 της ομάδας της Σελέν Ερντέμ, είναι ταπεινωτικό για τον Ολυμπιακό. Καθώς έφτασε στο σημείο να… πανηγυρίζει μέσω των εκφραστών του, για το γεγονός πως κατόρθωσε να τιμωρήσει για μία αγωνιστική την έδρα του Παναθηναϊκού. Προκειμένου να παίξει χωρίς κόσμο με τον Αθηναϊκό. Αυτός που κάποτε δεν σταματούσε να πληγώνει κοριτσάκια 15 ετών, κόντρα σε γυναίκες πανηγυρίζει που ίσως να έπαιξε ρόλο μήπως και ευνοηθεί ο αντίπαλός του στον τελικό. Τη στιγμή που ο ίδιος ταπεινώθηκε στο παρκέ. Με κόσμο, χωρίς κόσμο, εντός έδρας, εκτός έδρας, με δύο πόδια, με δύο πόδια και μια πατερίτσα. Όποιο συνδυασμό μπορεί να σκεφτεί ο καθένας. 

Τα λεφτά αγοράζουν αθλήτριες, δεν αγοράζουν αθλητισμό όμως. Αγοράζουν ομάδες, δεν αγοράζουν νικητές και νικήτριες ομάδες. «Χτίζουν» ευκαιριακές ιστοριούλες, δεν φτιάχνουν ιστορία. 

Η ιστορία, οι ομάδες, οι νικητές και οι νικήτριες, ιδρύονται και δεν αγοράζονται. Μοχθούν. Παλεύουν. Κόντρα σε όλους και σε όλα αν χρειαστεί. Αντέχοντας στα δύσκολα και υπομένοντας τις πίκρες στις κακές εποχές. «Δένονται» με τον κόσμο τους, δημιουργώντας αθλητική παιδεία. Έναν αθλητικό «έρωτα» που είναι δύσκολο να τον αντιληφθούν όσοι μετρούν τις επιτυχίες σε ευρώ, συγχωνεύσεις, απορροφήσεις ομάδων. 

Κάπως έτσι έφτασαν στο σημείο να πηγαίνουν με οπαδούς σε εκτός έδρας κεκλεισμένων των θυρών αναμετρήσεις. Για να δημιουργηθούν εντάσεις. Η ανταπόκριση του ίδιου του κόσμου τους, ήταν να μη γεμίσει το βοηθητικό του ΣΕΦ των 150 θεατών. Ούτε τόσοι δεν μαζεύτηκαν. Δεν πίστεψαν πως η Χριστινάκη και οι συμπαίκτριές της θα κάνουν έστω μια νίκη απέναντι στον Παναθηναϊκό. 

Κάποτε όλοι μιλούσαν για την… μαγκιά και την ψυχή που συμβολίζει ο Ολυμπιακός. Ο σύλλογος του λιμανιού. Τον έκαναν να είναι σωματείο αποτελούμενο από τμήματα που αν έχουν σημαντικά μεγαλύτερο μπάτζετ από τους άλλους, ίσως να πετύχουν κάτι. Αν έχουν ίσα ή κάπως μικρότερα μπάτζετ, ούτε συζήτηση για επιτυχία. Το 50-0 αποδείχθηκε όπως όλη η παραπάνω ιστορία. Η ζωή ένα ψέμα, πρωταθλήματα και κύπελλα… αγορασμένα με αμέτρητα λεφτά. 

Επειδή έτσι όπως πάει το πράγμα, δύσκολα θα αλλάξει η κατάσταση τα επόμενα χρόνια, καλό είναι να αναζητήσουν έτοιμες ομάδες για συγχώνευση ή απορρόφηση. Ικανές να κοντράρουν και να διεκδικήσουν, όταν δεν μπορούν να πληρώσουν υπερβολικά περισσότερα. Κι όλα αυτά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό…

Πρωτότυπο άρθρο