Από sdna.gr
Ο Παναθηναϊκός έχασε στην Σόφια από την Χάποελ, σε ένα παιχνίδι που για τριάντα λεπτά ήταν ολοκληρωτικά δικό του. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, ίσως ήταν μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία για να πάει ακόμα ψηλότερα στην βαθμολογία και τώρα πλέον, τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο. Το παιχνίδι και πάλι χωρίζεται σε δύο μέρη, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει ο Παναθηναϊκός φέτος. Το πρώτο μέρος είναι τα τρία πρώτα δεκάλεπτα και το δεύτερο, η κατάρρευση της τέταρτης περιόδου. Φυσικά το ότι έχει γίνει συνήθεια τα παιχνίδια των πρασίνων να χωρίζονται σε μέρη, δείχνει και την αστάθεια που δεν έχει καταφέρει να βελτιώσει η ομάδα, ενώ έχουμε φτάσει Απρίλιο.
Μαγεία Σλούκα και forward lineups
Οι πράσινοι δεν ξεκίνησαν καλά στο πρώτο τρίλεπτο, μέχρι που μπήκε στο παρκέ ο Σλούκας. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, βρέθηκε σε εκπληκτικό βράδυ και άλλαξε την ροή του αγώνα, κοντρολάροντας τον ρυθμό ενώ ήταν εξαιρετικός τόσο δημιουργικά όσο και εκτελεστικά. Ο Παναθηναϊκός έδειχνε μια αξιόπιστη και σοβαρή εικόνα σε άμυνα και επίθεση, χωρίς τρέλες, χωρίς hero ball, με τον Σλούκα να παίρνει όλες τις σωστές αποφάσεις. Αυτό βοήθησε όλους τους παίκτες να δώσουν κάτι, να έχουν συμμετοχή στην επίθεση, να περνάει η μπάλα από όλα τα χέρια και να υπάρχει συνολικά μια καλή ομαδική λειτουργία.
Ο κόουτς Αταμάν, με τα γρήγορα φάουλ του Λεσόρ, πήγε νωρίς σε πεντάδες με τρία ακόμα και τέσσερα φόργουορντ, που καμουφλάρουν την αδυναμία του Παναθηναϊκού στις περιστροφές, αφού μπορούν να αλλάζουν στα περισσότερα σκριν. Αυτό βοήθησε τους πράσινους να πάρουν διαφορά στην τρίτη περίοδο, δείχνοντας ότι είναι το αφεντικό του αγώνα και την Χάποελ να μοιάζει παραδομένη στην μοίρα της, καθώς δεν έβρισκε επιλογές, πέρα από κάποια καλάθια ατομικού ταλέντου από τον Μπράιαντ και τον Μπλέικνι. Το τρίποντο του Μάλκομ από το κέντρο του γηπέδου, άλλαξε την ψυχολογία των Ισραηλινών και αναπτέρωσε τις ελπίδες τους, για να πάνε στην τέταρτη περίοδο που έγιναν όλα λάθος.
Το play της Χάποελ που γύρισε το παιχνίδι.
Η κούραση του Όσμαν, ανάγκασε τον Αταμάν, να παίξει με το κανονικό του σχήμα, έχοντας μέσα τον Λεσόρ, σε συνδυασμό με τον Σλούκα και τον Ναν. Ο ψηλός του Παναθηναϊκού, δεν ήταν σε καλή μέρα και μαζί με τον Σλούκα έγιναν στόχος από την επίθεση της Χάποελ, με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο (4 corners PnR).
Η Χάποελ που είναι από τις κορυφαίες ομάδες στην Λίγκα στο πικ εν ρολ, όπως και στους πόντους που παράγει από αυτήν την δράση, έδωσε την μπάλα στον Τζόουνς, παίζοντας με σκριν στην μπάλα από την αντίθετη μεριά του Μπλέικνι. Αφού ο Αμερικανός είχε ευστοχήσει δύο φορές σε τρίποντο από τις 45 μοίρες, ο Αταμάν έβαλε επάνω του τον Χέις-Ντέιβις να τον ακολουθεί στενά και να μην του αφήνει το περιθώριο να στήσει τα πόδια για να εκτελέσει.
via Imgflip
Αυτό, ουσιαστικά άφησε την αντιμετώπιση του πικ εν ρολ με Τζόουνς και Οντιάσε σε μια κατάσταση δύο εναντίων δύο, με τον Σλούκα και τον Λεσόρ χωρίς να έρχεται βοήθεια. Ως γνωστόν, ο Σλούκας δεν είναι καλός στο να σπάει σκριν και ο Λεσόρ έδειξε ανέτοιμος για μια τέτοια κατάσταση, με αποτέλεσμα ο Οντιάσε να βάλει τρία ίδια καλάθια, τα δύο με κάρφωμα, αφού δεν ερχόταν βοήθεια από τον Χέις-Ντέιβις.
via Imgflip
Συνολικά η Χάποελ, σκόραρε 17 πόντους από τους 26 της στην τελευταία περίοδο, μέσα από πικ εν ρολ δράσεις που ο Παναθηναϊκός αδυνατούσε να ελέγξει, είτε με το ρολάρισμα του ψηλού, είτε με επίθεση του γκαρντ, είτε με kick-out πάσα. Όταν ο προπονητής του Παναθηναϊκού αποφάσισε να βγάλει τους σέντερ του και να παίξει πάλι με τον Χουάντσο, το πράγμα μαζεύτηκε, αλλά πλέον και το παιχνίδι είχε γυρίσει και η ψυχολογία των Ισραηλινών ήταν στα ύψη.
via Imgflip
Οι τελευταίες επιθέσεις των πρασίνων, ακουμπώντας την μπάλα αποκλειστικά και μόνο στον Ναν, είναι συζητήσιμες, αλλά δεν μπορούν να προκαλούν και απορία, αφού ο Παναθηναϊκός αυτός κάνει τα τελευταία χρόνια. Ο Ναν, πήρε τέσσερις επιθέσεις στο τελευταίο δίλεπτο και δεν ευστόχησε σε καμία, πράγμα σπάνιο για τον Αμερικανό. Αντίθετα στην άλλη μεριά, η Χάποελ μπόρεσε να πετύχει καλάθια και τελικά να πάρει την νίκη.
Ίσως σε αυτό το κομμάτι, θα έπρεπε να έχει περισσότερο την μπάλα ο Σλούκας, ώστε να αποφασίσει αυτός για τις τελευταίες επιθέσεις, όχι για να εκτελέσει ο ίδιος, αλλά για να δημιουργήσει κάτι μέσα από κίνηση και όχι απλά ένα iso του Ναν, με την άμυνα να το περιμένει. Δεν θεωρώ όμως ότι πρέπει να σταθούμε περισσότερο στο τελευταίο δίλεπτο, γιατί εκεί είναι καθαρά στεφάνι και μέσα κερδίζεις ή στεφάνι και έξω χάνεις. Το θέμα για τους πράσινους, είναι το πώς χάσανε μια διαφορά 12 πόντων, έχοντας ξεκάθαρα το μομέντουμ του αγώνα, με τον αντίπαλο τους να κάνει το ίδιο πράγμα για έξι λεπτά και να μην μπορούν να το σταματήσουν.
Στο προηγούμενο μπλογκ, είχαμε πει, ότι ο Παναθηναϊκός, εδώ και 1.5 μήνα, παράγει την καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης, ταυτόχρονα όμως είναι μέσα στις τρεις χειρότερες άμυνες. Αυτό φαίνεται περισσότερο σε τέτοια παιχνίδια, που χρειάζεται ένα καλό αμυντικό τετράλεπτο στην τελευταία περίοδο για να κλειδώσει την νίκη, όμως αδυνατεί να το κάνει, εξαιτίας της έλλειψης συγκεκριμένης τακτικής και επιτρέψει στους αντιπάλους να ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι.