Έρχεται εκείνη η στιγμή που το πάρτι τελειώνει. Το διάστημα που ήσουν το επίκεντρο, όλοι ήθελαν να ασχοληθούν με εσένα, πέρασε ανεπιστρεπτί. Έμεινες μόνος σου με το μπάχαλο και την κούραση. Και την αστυνομία να σου χτυπά την πόρτα γιατί επέδειξες ασέβεια σε όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας, με τη φασαρία, τις φωνές, τη μουσική. Τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. 

Αυτό το μεταφέρεις στα μπασκετικά δεδομένα. Εκεί όπου την παρανομία την αγάπησαν πολλοί. Κανείς, όμως, δεν θέλει να φανεί πως είχε και έχει σχέσεις με τον ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Τον Βαγγέλη Λιόλιο. 

Αυτόν για τον οποίο όλη η Ελλάδα – όπως προκύπτει από τις αντιδράσεις στα social media – γνώριζε. Εκείνος θεωρούσε πως το έχει κρυφό καμάρι. Μόνο που αποδείχθηκε πως δεν ήταν και τόσο κρυφό τελικά.

Από τη στιγμή που ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος αποκάλυψε τα δεδομένα της υπόθεσης. Για το πώς έχει τυλιχτεί σε μια κόλλα χαρτί ο «άτρωτος» πρόεδρος του συστήματος που «πίνει το αίμα» του μπάσκετ. Αυτός που θεωρητικά έπρεπε να προασπίζεται τα συμφέροντά του. Ασχολήθηκε με άλλα συμφέροντα τελικά. Της ομάδας του κυρίως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 

Έκανε γραπτή δήλωση. Έκανε δήλωση στα συστημικά ΜΜΕ που του βάζουν πλάτη. Του συστήματος μπάσκετ δηλαδή, όπου ανήκουν και τα περισσότερα. Έκανε και τρίτη δήλωση μετά την παραπομπή των παρανομιών του στον εισαγγελέα και την ΕΕΑ, από τον ίδιο τον Γιάννη Βρούτση. 

Ο Λιόλιος, ο άνθρωπος που ήταν και είναι επικεφαλής του μπάσκετ, αυτόν που έπρεπε να… προσκυνήσουν από σχολεία μέχρι ομάδες που διεκδικούν τίτλους, ξαφνικά γυρνά το κεφάλι του δεξιά κι αριστερά και δεν βλέπει κανέναν. Δεν του έμεινε κανείς για να στηριχτεί. Για να τον στηρίξει. 

Την παρανομία την αγάπησαν πολλοί. Τον παράνομο κανέναν. Έμεινε μόνος του. Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του, έχουν «μουδιάσει». Επικρατεί μια γενική παγωμάρα. Γι’ αυτό και κανείς δεν παίρνει ανοιχτά θέση υπέρ του. Δεν παίρνει έστω θέση ουδετερότητας. Έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν που πάει το πράγμα. 

Οι ίδιοι που αρχικά γελούσαν. Ήταν τόσο σίγουροι πως το σύστημα δεν το αγγίζει τίποτα. Ασχολήθηκαν με την ποιότητα της εικόνας στη live μετάδοση των καταγγελιών. Άφησαν την ουσία και τη σοβαρότητα των καταγγελιών. Τις αποδείξεις της παρανομίας. Της σχέσης του Λιόλιου με τον Προμηθέα. Με τους διαιτητές. Με μεταγραφές για τις οποίες ενέπλεκε ακόμη και την Εθνική ομάδα. Κάνοντας ακόμη και την έννοια του αθέμιτου ανταγωνισμού να μοιάζει με παιχνιδάκι μπροστά στις πρακτικές του. 

Καμία ομάδα δεν βγήκε να τον υπερασπιστεί. Η ΚΑΕ Ολυμπιακός πέταξε στην εξέδρα τη μπάλα, βγάζοντας ανακοίνωση… για τον Τζόουνς και την ποινή του Παναθηναϊκού για το Super Cup. Ο ΕΣΑΚΕ ασχολείται με CEO. Ούτε καν ο Δήμος Ντικούδης δεν εμφανίστηκε να πάρει θέση, όπως έκανε μέχρι πριν λίγο καιρό. 

Σαν το γνωστό στιγμιότυπο απ’ την αυτοβιογραφική σειρά του Πάμπλο Εσκομπάρ. Εκεί που κάθεται μόνος του, μελαγχολικός, δίχως κανέναν γύρω του. Εκείνος που ήλεγχε τα πάντα, χτυπούσε τα δάχτυλα και οι πάντες κινούνταν σα να είναι μαριονέτες. Ξαφνικά έμεινε μόνος. Χωρίς πουθενά να πιαστεί. Παρά μόνο στις κινήσεις και δηλώσεις πανικού. Θέλοντας να πείσει πως του… πετάνε λάσπη. Ποιοι; Αυτοί που αποδεικνύουν τις παρανομίες του. Οι δικές του αποδείξεις; Οι λέξεις της δήλωσής του και τίποτα άλλο. 

Εδώ όμως είναι σαν μια παρτίδα σκάκι. «Πέφτει» ο βασιλιάς. Δεν μπορούν να συνεχίσουν τα υπόλοιπα πιόνια.

Στις εκλογές μετρούσε ψήφους. Στις ψηφοφορίες, η επιρροή του ήταν μεγάλη. Τα «φιλαράκια» του σε ομάδες, ιστορικές και μη, πάρα πολλά. Τα πολιτικά του στηρίγματα δεν ρισκάρουν το παραμικρό για κάποιον που θεωρούσε τον εαυτό του υπεράνω νόμων και κανόνων. Όλοι πλέον… μυρίστηκαν τη δουλειά. Κάνουν στην άκρη. Αφήνουν τον Λιόλιο μόνο του. 

Αυτή τη φορά, δεν μπορεί να ζητήσει από κανέναν να αποβάλλει κανέναν για να μην τον ενοχλεί. Αυτή τη φορά θα καθίσει στα αυγά του και θα πιει όλο το ποτήρι μέχρι το τέλος. Δεν είναι νερό. Είναι τα δάκρυα των παιδιών που έτρεξαν τα τελευταία χρόνια. Τώρα θα γελάσουν με την καρδούλα τους. 

Πρωτότυπο άρθρο