Το ΟΑΚΑ μύριζε παλιά εποχή, τότε που ο αντίπαλος καταλάβαινε νωρίς ότι θα περάσει από δοκιμασία. Ο Παναθηναϊκός μπήκε απέναντι στη Μονακό με καθαρό και έτοιμο μυαλό, γερά πόδια και τη σωστή δόση αγριάδας, γι’ αυτό και το παιχνίδι άνοιξε πιο εύκολα απ’ όσο περίμενε ο περισσότερος κόσμος.

Όταν μια ομάδα σαν τη Μονακό βλέπει ότι δεν μπορεί να επιβάλει τη δύναμη, την επαφή και τη σκληράδα της, αρχίζει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Αυτό ακριβώς συνέβη. Ο επτάστερος δεν μάσησε, δεν λύγισε, δεν πήγε να επιβιώσει μέσα στο ξύλο, μπήκε για να το αντέξει, να το επιστρέψει και να το κάνει δικό του παιχνίδι.

Η ουσία της βραδιάς κρύβεται στο ότι ο Παναθηναϊκός ήταν σοβαρός από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο, έπαιξε με πειθαρχία, δεν χάρισε κατοχές, δεν σκόρπισε το μυαλό του σε φθηνά λάθη και έδειξε μια ετοιμότητα που πρώτα απ' όλα τη χρειαζόταν ο ίδιος, σε ένα ματς που εύκολα μπορούσε να στραβώσει αν πήγαινε στην ακατέργαστη ένταση. Αντί γι’ αυτό, το πήγε εκεί που ήθελε ο ίδιος. Έδειξε ότι το physicality δεν είναι μονοπώλιο κανενός και ότι το ΟΑΚΑ, όταν βρει ρυθμό, ρουφά τον αέρα από τα πνευμόνια του αντιπάλου.

Θα περιμένατε να ξεκινήσω ίσως με τον ήρωα της βραδιάς, τον Τι Τζέι Σορτς. Όχι, με τον (επτάποντο, 4 ριμπάουντ, 4 ασίστ) Ναν θα πάω γι' αρχή. Ο Αμερικανός έκανε εμφάνιση που δεν εξηγείται σωστά αν κοιτάξει κανείς μόνο τη στατιστική. Τα νούμερά του μπορεί να μην είναι… ουάου, αλλά η επίδρασή του ήταν παντού, σε κάθε κατοχή. Δημιούργησε, απορρόφησε πίεση, πήρε πάνω του επαφές, τράβηξε δύο και τρεις αμυντικούς, άνοιξε χώρους για τους άλλους και ταυτόχρονα έφθειρε τον αντίπαλο, γιατί όση ώρα ασχολούνταν όλοι μαζί του, οι υπόλοιποι έβρισκαν αέρα και μέτρα. Είναι πολλά τα συνεχόμενα παιχνίδια στα οποία φαίνεται αυτή η πλευρά του, η πιο ώριμη και η πιο χρήσιμη για την ομάδα. Ο Παναθηναϊκός παίζει καλύτερα όταν εκείνος λειτουργεί σαν κέντρο βάρους που παραμορφώνει την άμυνα γύρω του.

Αν όμως αυτή η βραδιά είχε υπογραφή, αυτή ήταν του Εργκίν Αταμάν. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε διαβασμένος με «λοκαρισμένη» τη συγκέντρωσή του στο στόχο και ο Τούρκος έδειξε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ότι είχε πιάσει τον παλμό του ματς. Ήταν από τις καλύτερές του βραδιές, γιατί δεν φάνηκε μόνο στο τακτικό κομμάτι, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε πρόσωπα, καταστάσεις και κυρίως το ψυχολογικό πεδίο. Η ομάδα του εξέπεμπε καθαρό σήμα και έμοιαζε να τον ακολουθεί με εκείνη τη σπάνια συγκέντρωση που βλέπεις μόνο όταν πάγκος και παρκέ «αναπνέουν» μαζί.

Γι’ αυτό και η κίνηση με τον Τι Τζέι Σορτς (21 πόντοι, 3 ριμπάουντ, 2 ασίστ) στα 7,2 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος είχε μεγαλύτερη αξία απ’ όση δείχνει με μια πρώτη ματιά. Ο Αταμάν τον απέσυρε και τον χειροκρότησε μπροστά σε όλο το γήπεδο, σε μια στιγμή που δεν είχε καμία αγωνιστική ανάγκη, αλλά είχε τεράστια ανθρώπινη και πνευματική σημασία. Ήταν μια δημόσια ένεση αυτοπεποίθησης, ένα μήνυμα εμπιστοσύνης μπροστά σε όλους, ένα... φτιάξιμο μυαλού.

Ο Αταμάν το ξέρει αυτό και το… συνέχισε με τη δήλωσή του για τον προπονητή της Βαλένθια πριν από τους μεταξύ τους «τελικούς». Κλασικός Αταμάν: παίζει το παιχνίδι πριν καν γίνει το τζάμπολ. Με μια ατάκα έσπειρε πίεση, μετακίνησε το βάρος και έβαλε τον αντίπαλο να διαχειριστεί πράγματα έξω από τις τέσσερις γραμμές. Δεν δουλεύει μόνο στον πίνακα, δουλεύει και μέσα στο κεφάλι του άλλου.

Και το γήπεδο, κομμάτι της νίκης ήταν. Μια παλιά πράσινη μηχανή πίεσης που ξύπνησε και θύμισε αρένα. Ο κόσμος είχε πείνα, είχε νεύρο, είχε την άγρια χαρά που γεννά η προσμονή για μεγάλες νύχτες.

Ο Παναθηναϊκός το τίμησε αυτό και με το παραπάνω. Έπαιξε όπως αρμόζει σε μια ομάδα που καταλαβαίνει πού βρίσκεται και τι ζητά η στιγμή. 

Αν έπρεπε να μείνουν τρία πράγματα από αυτό το ματς, θα ήταν αυτά: η πνευματική καθαρότητα του Αταμάν, η φλόγα του ΟΑΚΑ και η ικανότητα να χτίζονται παίκτες μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ είναι και τακτική και κορμιά, αλλά είναι και στιγμές. Ο επτάστερος γέμισε το βράδυ του με τέτοιες στιγμές και θύμισε γιατί παραμένει μέγεθος.

Υ.Γ. Και μην ξεχάσουμε τον Φαρίντ. Το μπάσκετ είναι (και) στιγμές είπαμε, κι αυτός φρόντισε να αφήσει τις δικές του παντού, μέσα στις ρακέτες και πάνω από τα καλάθια, κλείνοντας το ματς με 13 πόντους και 8 ριμπάουντ. Έδωσε δύναμη, ένταση, σκληράδα, πόνο και η προσφορά του ήταν καθοριστική.

Πρωτότυπο άρθρο