Από sdna.gr
Για τα δάκρυα του Μπάνε στο παρκέ του Μπολιέ.
Για τα πέντε δευτερόλεπτα του Σάβιτς στο ΣΕΦ.
Για το μηδέν του Ντιν Γκάρετ στην Βιτόρια.
Για το σουτ από την σέντρα του Γιάννη Γάκη στο Σπόρτινγκ.
Για το καλάθι-μαχαιριά του Ραγκάτσι και τα τρίποντα του Ιακοπίνι.
Για τον λαό σου που θα χορεύει, όπως το ’92 στη Γενεύη.
Για την ανατροπή σε 30 δευτερόλεπτα στο Περιστέρι από τους 9 πόντους του Γιάννη Μυλωνά.
Για τον Ντούντα και το “άμα ντεν μπορεί ο Κεν να πάρω εγκώ μπάλα;”
Για το νικητήριο τρίποντο του Πέτζα στο ΣΕΦ.
Για όλες τις λάθος επαναφορές του Φασούλα.
Για το κάρφωμα του Λέβινγκστον στην μούρη του Μουρεσάν.
Για την ραψωδία της Τεργέστης.
Για τον Τσέκο τον αληταρά.
Για το κερδισμένο τζάμπολ του Κόρφα με τον Μορέτι.
Για το “ποτέ, ποτέ, ποτέ”, που δεν λύγισε όμως ποτέ κανέναν.
Για την φωνή “πάμε Παλατάκι”, που δεν σίγησε ποτέ στο μικρόφωνο.
Για τον Σούλη και τον Θανάση Χατζόπουλο.
Για τον Μάσιμο που άναψε ξανά την φλόγα.
Για τον Μοϊκανό, Γιώργο Μπαλογιάννη τον MVP στο τελευταίο τρόπαιο το 1999.
Για όσους άντεξαν να βλέπουν με την ασπρόμαυρη φανέλα παίκτες που υποδύονταν τους μπασκετμπολίστες όπως ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Ρίγκστρεμ, ο Χόρβατ, ο Κογιαντίνοβιτς, ο Χένιακ, ο Μάτεριτς -η λίστα είναι ατέλειωτη.
Για αυτούς που δεν έφυγαν ποτέ από δίπλα του.
Για αυτούς που έφυγαν και ξαναγύρισαν.
Για αυτούς που έφυγαν και θα ξαναγυρίσουν.
Για αυτούς που θα ασχοληθούν τώρα για πρώτη φορά.
Για αυτούς που “έφυγαν” νωρίς
Για τον Τέλη Μυστακίδη, τον Νίκο Μπουντούρη, τον Παντελή Μπούτσκο, τον Αντρέα Τρινκέρι που παρέλαβαν στα χέρια τους, όλη αυτή την παρακαταθήκη και θέλουν να συνδέεσουν το ένδοξο παρελθόν με ένα ένδοξο μέλλον.
Για άλλους αυτούς και για άλλους 1926 λόγους.
Το Μπιλμπάο θα είναι για πάντα μία μεγάλη πληγή, αλλά συνάμα και μία αφετηρία μία σιωπηρή υπόσχεση για κάτι μεγαλύτερο..