Από sdna.gr
Το φαινόμενο των Ολυμπιακών που ζηλεύουν κάτι που δεν τους «ανήκει», είναι γνωστό. Το έχουμε πρωτοδεί και σε επίσημο επίπεδο συλλόγου μάλιστα, με την Αθήνα. Όταν σαν να μην ήθελαν να επιδείξουν την κληρονομιά τους, πάλευαν να χωρέσουν δίπλα στο έμβλημά τους τον Παρθενώνα.
Κάτι ανάλογο έμοιαζε και η εικόνα τους στο «Telekom Center Athens». Το θέμα δεν ήταν η οπαδική καζούρα. Απλά βρέθηκαν σε ένα περιβάλλον το οποίο θα μπορούσαν να το έχουν. Δεν το έχουν γιατί οι ιδιοκτήτες τους χρόνια τώρα δεν το πλήρωσαν, γιατί προτίμησαν τα χρήματα να πέσουν σε παίκτες και άλλους πρωταγωνιστές. Μελλοντικά όμως θα το φτιάξουν, γιατί τελικά τους το κάνει δώρο το κράτος.
Στο σήμερα όμως, δεν ήταν κάτι που έχουν συνηθίσει. Μπασκετικός Ολυμπιακός σημαίνει βεντάλια σε κάθε θέση για να αντέξει τη ζέστη το καλοκαίρι και παλέτες στις εισόδους για να μην πατήσει τα νερά το χειμώνα. Με το ερωτηματικό αν υπάρχει κίνδυνος αναβολής αγώνα λόγω βροχής, σε κλειστό γήπεδο.
Βρέθηκαν οι άνθρωποι σε ένα γήπεδο ξεχωριστό. Πέρα από την ιστορία του, είδαν πως είναι μια σύγχρονη εγκατάσταση. Η συμπεριφορά τους δεν μπορούσε να είναι ανάλογη, διότι δεν την έχουν μάθει. Θέλει χρόνο, θέλει διδασκαλία. Είδαν κάθισμα, κόλλησαν αυτοκόλλητα. Θα το λένε ως επίτευγμα στα παιδιά τους μια μέρα, πως μπήκαν στο «T-Center» και κόλλησαν αυτοκόλλητο.
Ξαφνικά όπως προχωρούσαν, άκουσαν μουσική από τον DJ Panos. Με τα τραγούδια της καζούρας. Γιγαντοοθόνες, lounge, καταστάσεις… εξωγήινες για Ολυμπιακό.
Ακόμη και οι επιφανείς φίλοι της ομάδας, οι επιχειρηματίες, οι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου, οι εφοπλιστές, εκείνοι που είχαν την οικονομική δυνατότητα και έκλεισαν μία απ’ τις σουίτες. Καταστάσεις πολυτέλειας, καλύτερες ακόμη κι απ’ το ποδοσφαιρικό γήπεδο της ομάδας τους.
Είδαν τους παίκτες τους να αγωνίζονται σε glass floor, όχι σε παρκέ που το πέρασαν δύο χέρια χρώμα για να φαίνεται ομορφότερα και να μην έχει φθαρμένες γωνιές.
Περιμένουν πλέον κάτι ανάλογο από τη δική τους ομάδα. Πληρωμένο από την κυβέρνηση, δηλαδή τους φορολογούμενους. Καθώς οι ιδιοκτήτες τους που ήταν εκεί -φωτογραφήθηκαν κιόλας για να θυμούνται τις στιγμές- ενώ είχαν την δυνατότητα να έχουν έτοιμο κάτι ανάλογο εδώ και χρόνια, δεν το έκαναν. Για να μην πληρώσουν. Περίμεναν και πήραν κρατικό χρήμα. Πληρωμένο γήπεδο για να το χαρούν και να μάθουν πως συμπεριφέρεται ο καθένας σε τέτοιες εγκαταστάσεις.
Τα αυτοκόλλητα στα καθίσματα ήταν αναμενόμενα. Τα συνθήματα που γράφτηκαν σε τοίχους επίσης. Η αντίδραση μοιάζει με των ανθρώπων που μένουν σε μια γκαρσονιέρα και βλέπουν στο Airbnb μια βίλα που θα ήθελαν να νοικιάσουν ένα διήμερο για να ζήσουν κάτι που το βλέπουν στα όνειρά τους. Θα έλεγε κανείς πως η Λιόλιου με το τραγούδι της ταιριάζει ταμάμ. Λιόλιος στο μπάσκετ, Λιόλιου στην πραγματική ζωή…