Το σουτ έφυγε από το κέντρο του γηπέδου, ζωγραφιά ήταν, σαν το logo. Από εκεί που οι περισσότεροι δοκιμάζουν την τύχη τους στο ζέσταμα. Ο Εβάν Φουρνιέ σήκωσε κεφάλι και χέρια χωρίς δεύτερη σκέψη, το κάρφωσε στη Φενέρ για το 61-49 και, 7.5 λεπτά πριν από το τέλος, έβαλε άλλη μια ανάσα τελικού στον Ολυμπιακό.

Η ομάδα του νικούσε τους Τούρκους, τους έπνιγε. Με άμυνα για κούπα, με κορμιά πάνω στη μπάλα, με χέρια παντού, με εκείνη την ερυθρόλευκη αγριάδα που κάνει κάθε αντίπαλη κατοχή να μοιάζει με ανάκριση. Σε εκείνο το χρονικό σημείο του αγώνα, που όλες οι αποφάσεις είναι σαν επικίνδυνες στροφές, ο Γάλλος έριξε τη βόμβα από το logo και μετά άφησε το σώμα του να πει όσα δεν χωρούσαν στο σκορ. Μόνο η εικόνα ήταν κάμποσες χιλιάδες λέξεις.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι τα... καρέ ενός ανθρώπου που άδειαζε πίεση, ένταση και προσμονή (για την κούπα) πάνω στο παρκέ. Γροθιές, σφιγμένο σαγόνι, μάτια που γυάλιζαν, κραυγές, χτύπημα στο κεφάλι. Για λίγα δευτερόλεπτα ο Φουρνιέ έμοιαζε μόνος μέσα στο γήπεδο.

Τώρα ξανά η Ρεάλ. Η πληγή του 2023. Μόνο που αυτή τη φορά, ο Ολυμπιακός πηγαίνει στο ραντεβού με βλέμμα που δεν ζητά εξηγήσεις. Τις δίνει.

Ας δούμε καρέ-καρέ το στιγμιότυπο του αγώνα που αναπαρήγαγαν τα μεγαλύτερα Μέσα του κόσμου κι ας εμβαθύνουμε στη στιγμή του πολεμιστή.

Το τρίποντο έφυγε σχεδόν από το logo, σαν κίνηση ανθρώπου που για λίγα δευτερόλεπτα ξέχασε αποστάσεις, λογική και πίεση. Η Φενέρ πάγωσε, το γήπεδο σηκώθηκε στον αέρα και ο Φουρνιέ έμεινε ακίνητος μέσα στον θόρυβο, λες και ήξερε πως η πραγματική έκρηξη δεν είχε έρθει ακόμα. Το τρίποντο είχε μπει και το σώμα του μόλις άρχιζε να αντιδρά.

Το πρόσωπό του δεν έδειχνε χαρά. Εδειχνε αποφόρτιση. Οι μύες στο σαγόνι είχαν σφιχτεί, οι φλέβες στον λαιμό πετάγονταν και το σώμα έμοιαζε να αδειάζει όλη την ένταση των τελευταίων μηνών πάνω στο παρκέ. Πίσω του ο κορυφαίος Πίτερς κοιτούσε σχεδόν αποσβολωμένος, σαν να παρακολουθούσε μια έκρηξη που μόλις άρχιζε να συμβαίνει.

Το κεφάλι σκυμμένο, το στόμα ανοιχτό, οι γροθιές σφιγμένες. Ο Φουρνιέ μιλάει δυνατά μόνος του, χωρίς να κοιτάζει κανέναν, σαν να δίνει εντολές στο ίδιο του το σώμα να αντέξει την έκρηξη. Δεν ζητά αποθέωση και δεν παίζει με την εξέδρα. Είναι ένας σκόρερ κλεισμένος για λίγα δευτερόλεπτα στον δικό του θόρυβο.

Και τότε ήρθε η πιο ανθρώπινη κίνηση απ' όλες. Το δεξί χέρι πήγε στο κεφάλι σχεδόν αντανακλαστικά, σαν προσπάθεια να συγκρατήσει την αδρεναλίνη που έβγαινε από παντού. Το σώμα άρχιζε να ξεπερνά το όριο, ούτε πόζα, ούτε σόου. Μια στιγμιαία μάχη να ξαναβρεί ανάσα και σκέψη μέσα στον χαμό, λίγα λεπτά πριν εμφανιστεί μπροστά του ξανά η Ρεάλ...