Σε όλα υπάρχουν όρια. Όταν η μανία για μια επιτυχία σε κάνει να μην τα υπολογίζεις, τότε μοιραία θα υποστείς και τις συνέπειες. Κάτι τέτοιο ζει ο Ολυμπιακός. «Μακιγιάροντάς» το εξαιρετικά, λόγω της χαράς που έδωσε στον κόσμο του. Τρόπαιο στην έδρα του Παναθηναϊκού -ακόμη κι αν αυτός έλειπε- μετά από τόσα χρόνια. Δεν υπήρχε περίπτωση να ενδιαφέρει κανέναν το πώς.

Η δύναμη της επιτυχίας είναι τέτοια, που δημιουργεί «στρατό» αντίδρασης απέναντι σε μια πραγματικότητα. Η οποία εκφράζεται μαζικά. Δεν εκφράζεται από τον Παναθηναϊκό και τον ιδιοκτήτη του. Δεν βρίσκει συμπαραστάτες η ομάδα του λιμανιού. Απουσιάζουν οι φωνές αποθέωσης στον πρωταθλητή Ευρώπης. Λείπουν τα αφιερώματα στον προπονητή του, στους αθλητές του. Τα πάντα σκεπάζονται από μια ομίχλη αμφιβολίας, αναξιοπιστίας. Ένα πανευρωπαϊκό σοκ.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει απίστευτα πολλούς υποστηρικτές ανά τον κόσμο. Η φωνή της προκαλεί σεισμό. Δεν συνηθίζει να τη χρησιμοποιεί σε κάτι εκτός ποδοσφαίρου. Έφτασε στο σημείο να προκληθεί κανονική… εξέγερση στο πρώτο της ματς μετά το Final Four. 

Αντιδράσεις και συνθήματα κατά της Euroleague. Δηλώσεις Σκαριόλο. Το πιο εντυπωσιακό το είπε ο κόουτς της «βασίλισσας». Ίσως να μην έχει ξανασυμβεί στην μπασκετική Ευρώπη, να υπάρχει τέτοια μαζικότητα των ουδέτερων, στη συμφωνία για ένα γεγονός. Στην προκειμένη την αδικία της Ρεάλ, η οποία πολύ πιθανό να της στέρησε το τρόπαιο.

Σαν ένα ντόμινο που δεν μπορεί να ελεγχθεί εξελίσσεται η κατάσταση. Ισχυρά κομμάτια όπως η Ρεάλ, η Φενέρμπαχτσε, άρχισαν να ρίχνουν τα υπόλοιπα. Κανένα ισχυρό ή λογικό επιχείρημα δεν σταμάτησε την κατάρρευση μιας ψευδούς πραγματικότητας στην οποία θέλουν να αναγκάσουν το μπάσκετ να ζει: Αυτή της αξιοπιστίας, της ισονομίας.

Πανευρωπαϊκά, παράγοντες τεράστιων συλλόγων, προπονητές, αθλητές, φίλαθλοι, όσοι αποτελούν το ίδιο το άθλημα δηλαδή, ανοιχτά εκφράζουν τη γνώμη τους. Η οποία συμφωνεί χωρίς αναστολές: Το Final Four οργανωτικά και διαιτητικά, ήταν ένα φιάσκο. Με τον Ολυμπιακό κερδισμένο.

Κι ενώ το… ηφαίστειο της υπομονής έχει εκραγεί, στο γαλατικό χωριό που ονομάζεται Ελλάδα, κάποιοι επιμένουν πως δεν συμβαίνει τίποτα. Τα πάντα είναι υπέροχα, γιατί ο Ολυμπιακός έφτασε σε αυτό που με τέτοια μανία κυνηγούσε. Έπρεπε να το πάρει. Δεν άντεχε άλλο να μένει μακριά. Δεν γινόταν να φορτώσει στην πλάτη του κι άλλη αποτυχία. Το «κλείδωσε» από παντούκαι το πανηγυρίζει. Μαζί με το σύνολο του συστήματος που τον στήριξε.

Σε όλη την Ευρώπη, όλοι οι πρωταγωνιστές, λένε ψέματα. Μόνο στην Ελλάδα και μόνο όσοι εκφράζουν τον Ολυμπιακό λένε την αλήθεια. Λογική που από μόνη της καταρρέει. Σαν το ανέκδοτο με τον έναν οδηγό που πήγαινε στο αντίθετο ρεύμα και όταν άκουσε στο ραδιόφωνο πως όχημα κινείται ανάποδα, μονολογούσε πως δεν είναι ένα αλλά εκατοντάδες.

Το στίγμα για τον Ολυμπιακό έμεινε. Προφανώς θεωρούν πως με τα χρόνια θα φύγει. Θα ξεχαστεί. Θα υπάρχει απλά η αναφορά της κατάκτησης. Αν αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επιθυμεί ο σύλλογος να γράφει ιστορία, τότε έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Απλά συνήθως αυτά τα στίγματα δεν φεύγουν. Γιατί στιγματίζουν το ίδιο το όνομα του κλαμπ, όχι του ενός τροπαίου.

Σκεφτείτε απλά πώς κατάφερε ο Ολυμπιακός να στρέψει εναντίον του αυτούς που ήταν υπέρ του. Όπως η Φενέρμπαχτσε. Με τη Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε κανένα ζήτημα. Αθλητής του Ερυθρού Αστέρα, αδελφοποιημένου σωματείου, εξέφρασε την αγανάκτηση των παικτών.

Για τους «ερυθρόλευκους» αυτά δεν είχαν σημασία. Έπρεπε να δείξουν πως κι αυτοί μπορούν να βάλουν κάτι σε ένα τραπεζάκι. Πως κι εκείνοι μπορούν να ανέβουν σε ανοιχτό πούλμαν για παρέλαση, έστω και στον Πειραιά, όχι σε διαδρομή πολλών χιλιομέτρων. Έπρεπε να λανσάρουν κι αυτοί μερικά τραγούδια, όχι μόνο να παίζουν δυνατά αυτά των αντιπάλων.

Η ζήλεια του «να το ζήσω κι εγώ». Κι ας το ζήσεις με κάθε τρόπο. Χωρίς να ενδιαφέρει αν αυτό θα στιγματίσει. Με μοναδικό «όπλο» πλέον, το «κουκούλωμα» εντός των συνόρων. Μόνο που είναι τέτοιο το μέγεθος του «ως εδώ», που δεν ελέγχεται.

Πρωτότυπο άρθρο