Από sdna.gr
Έχουν περάσει 15 χρόνια υπερβολικά δύσκολα στον Παναθηναϊκό. Λόγω της απώλειας του τίτλου με τόσους τρόπους, της κατάστασης στην οποία περιήλθε το Τριφύλλι και ταυτόχρονα τις συνεχείς πίκρες που έδινε στον κόσμο του. Μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο, όμως, μάλλον ξεχάστηκε κάτι θεμελιώδες για τους Πράσινους: Το τί σημαίνει Ευρώπη για αυτή την ομάδα.
Επειδή θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε, οι όψιμοι υπερασπιστές των εκτός συνόρων διοργανώσεων, είναι οι ίδιοι που πιπίλιζαν το μυαλό του κόσμου για το πόσο σημαντικό να είσαι πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη. Επειδή ο Παναθηναϊκός είχε κάνει την… πόλη σπίτι του. Τώρα, αφού καρπώθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάνοντας τους… τουρίστες στην Ευρώπη, επιτέλους κατάλαβαν την αξία της. Και σαν νεόπλουτοι απολαμβάνουν τους κόπους τους και καλά ξηγιούνται βέβαια. Οι επιτυχίες εκτός συνόρων, εμείς πρώτα και πάνω απ’ όλα, ξέρουμε τί σημαίνουν.
Υπάρχουν γενιές νεότερες που δεν έχουν δει τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη. Δε συζητάμε για τις επιτυχίες πρόκρισης με την Μαρσέιγ ή την Λανς. Γιατί αυτές ήταν σε φάση προκριματικών το καλοκαίρι. Αναφερόμαστε σε πραγματικές επιτυχίες, στις κορυφαίες διοργανώσεις. Κι εκεί ο Παναθηναϊκός έμεινε μακριά για 15 χρόνια. Ξέχασε λοιπόν, το τί «γράφει» το ίδιο του το DNA.
Ζητάμε συγγνώμη για τη λέξη που θα χρησιμοποιήσουμε, αλλά είναι εξοργιστικό να θεωρείται ως «σωσίβιο» της αποτυχίας στην Ελλάδα, η όποια ευρωπαϊκή επιτυχία του Τριφυλλιού. Κοινώς, μακάρι να περάσουμε την Φιορεντίνα, για να ξεχαστεί κάπως η διαφαινόμενη απώλεια του τίτλου και η σίγουρη αποτυχία του κυπέλλου.
Δεν είναι… ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο η Ευρώπη. Αποτελεί θεμέλιο της ύπαρξης του Παναθηναϊκού, απ’ αυτά που διαβρώθηκαν εδώ και 15 χρόνια. Είναι ανατριχίλα για κάθε φίλο της ομάδας. Αποτελεί τεράστια στεναχώρια το γεγονός πως φτάσαμε πάλι στο σημείο που ψυχικά ο κόσμος προτιμά να μείνει μακριά, μη γεμίζοντας το ΟΑΚΑ στο ματς με την Φιορεντίνα. Δεν αδικεί κανείς τους φιλάθλους, αλλά μην αντιμετωπίζουμε την κατάσταση ως φυσιολογική γιατί στο τέλος θα γίνει κιόλας.
Παναθηναϊκός είναι η ομάδα που πριν δύο δεκαετίες οι οπαδοί της Γιουβέντους έκαναν γκάλοπ ποιο σύλλογος εκτός Ιταλίας υποστηρίζουν και έβγαινε πρώτος μπροστά απ’ την Ρεάλ. Τώρα αν τους ρωτήσει κανείς, ίσως να μην τον θυμούνται καν. Όση ανάγκη έχει το κλαμπ ένα πρωτάθλημα, άλλη τόση έχει και μια ευρωπαϊκή παρουσία βγαλμένη απ’ το παρελθόν.
Έστω στο Conference League. Αυτό που για να μπεις απέκλεισες τη Λανς, έπαιξες με την Τσέλσι, θα αντιμετωπίσεις τώρα τη Φιορεντίνα και με το καλό ίσως βρεθείς να αγωνίζεσαι απέναντι στην Μπέτις. Δεν το λες και… περίπατο απέναντι σε «καφενεία» με λίγα λόγια.
Η Ευρώπη ήταν, είναι και πάντα θα είναι στόχος για τον Παναθηναϊκό. Λειτουργώντας ξέχωρα από το τί συμβαίνει στην Ελλάδα. Η πιθανότατη απώλεια του τίτλου είναι αποτυχία. Αυτό δεν αλλάζει. Εκτός συνόρων, όμως, υπάρχει ένας διαφορετικός κόσμος. Εκείνος που σε περιμένει να τον «κατακτήσεις» ξανά. Θυμίζοντας στον εαυτό σου πρώτα απ’ όλα και στους ευρωπαίους, ποιος είσαι.
Η ίδια η UEFA στους λογαριασμούς του Conference League, έχει περισσότερη προβολή στον Παναθηναϊκό – δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πόσο τον υπολογίζει ως μέγεθος – απ’ όση έχουμε εμείς εντός συνόρων στα ματς των Πράσινων.
Τα παιχνίδια με την Φιορεντίνα είναι ευκαιρία μεγάλη. Σε καμία περίπτωση για να γίνουν… σωσίβιο της εντός συνόρων αποτυχίας. Αποτελούν δυνατότητα διεκδίκησης μιας σημαντικής πρόκρισης, συνέχισης του ευρωπαϊκού… ταξιδιού, αύξηση του ranking και εμφατική επιστροφή κοντά στο σημείο που πρέπει να βρίσκεσαι ως σύλλογος.
Δε θα πούμε για κανονικό Παναθηναϊκό, επειδή ο ευρωπαίος Παναθηναϊκός θα ήταν αυτή τη στιγμή μέσα στα δύο φαβορί κατάκτησης τέτοιων διοργανώσεων. Αυτά όμως είναι παρελθόν. Το οποίο πρέπει να… σκαλίσουμε, να το ξυπνήσουμε και να το ξαναφέρουμε στο παρόν. Φιορεντίνα, μετά ίσως Λουγκάνο και εν συνεχεία Μπέτις. Πολύ ωραίος δρόμος και όχι απαγορευτικός.
Στο τέλος της ημέρας, αν η ομάδα φτάσει μέχρι τον τελικό, ελάτε μετά να μας πείτε πως ήταν αποτυχημένη η σεζόν. Είναι κρίμα ακόμη και να το αναφέρουμε, ειδικά στο σύλλογο που κατακτήθηκε το τελευταίο πρωτάθλημα το 2010 και ασκούσαμε κριτική σωστά, για το γεγονός πως δεν δόθηκε η δέουσα σημασία στα ματς με την Σταντάρ Λιέγης. Καθώς τότε μπορούσε η ομάδα να προχωρήσει γιατί όχι μέχρι τον τελικό του Europa League.
Μια λέξη περιγράφει όσους συνδυάζουν την Ευρώπη με… επούλωση της εγχώριας «πληγής»: Αμαρτία. Παναθηναϊκός και εκτός συνόρων διοργανώσεις είναι πάντα κάτι ξεχωριστό. Το οποίο δεν γίνεται να μην αντιλαμβάνονται οι ίδιοι οι Παναθηναϊκοί. Ακόμη και μετά από 15 χρόνια αποτυχιών.
Ας αντιμετωπίσουμε έτσι τα ματς με τη Φιορεντίνα. Ομάδα από την Ιταλία, με εξαιρετικό ρόστερ, δυνατότητες, που όμως δεν είναι σε καλή κατάσταση. Ούτε ο Παναθηναϊκός είναι, αλλά εδώ ξέρει πως παίζει χωρίς το άγχος του φαβορί και με τη θέληση στα ύψη. Για μια πρόκριση δύσκολη που παράλληλα είναι ικανή να σε φέρει ξανά σε μονοπάτια που τόσο σου έλειψαν, καθώς ξέρεις πως είναι να τα περπατάς. Τότε που όλοι οι υπόλοιποι τα έβλεπαν σα ναρκοπέδια και δεν πλησίαζαν.