Δεν χρειάζονται ούτε δάκρυα, ούτε πολλές-πολλές αναλύσεις μετά από αυτό το 3-0 του Ολυμπιακού στη Νορβηγία. Οι «ερυθρόλευκοι» του Μεντιλίμπαρ είναι... μπαρουτοκαπνισμένοι, είναι Κυπελλούχοι Ευρώπης, είναι σε εξαιρετική κατάσταση, διαθέτουν όλα όσα χρειάζονται και δεν θα κληθούν να κάνουν στη ρεβάνς κάτι που δεν έχουν ξανακάνει πρόσφατα. Τίποτα δεν πήγε δεξιά στο παγωμένο «Aspmyra Stadion», όλα έγιναν λάθος στα πιο λάθος σημεία, οι Πειραιώτες άργησαν να προσαρμοστούν στον οριακά επιπέδου 5x5 αγωνιστικό χώρο, ωστόσο -σοβαρά τώρα: ποιος πιστεύει ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν μπορεί να αποκλείσει την αποδεδειγμένα εδώ και καιρό εξαιρετική και πολύ επικίνδυνη, αλλά και ταυτόχρονα πρωτάρα σε αυτό το επίπεδο και άμαθη σε τόση πίεση Μπόντο Γκλιμτ;

Μετά από 26 ματς, μετά από 4-5 μήνες που πετάει φωτιές και που δεν βλέπει κανέναν, κάποτε ο Ολυμπιακός, νομοτελειακά, θα έκανε και ένα τέτοιο ματς. Και δυστυχώς αυτό ήρθε όταν κρίνεται μια ακόμη ευρωπαϊκή πρόκριση. Από την άλλη, όμως, ευτυχώς δεν ήρθε 1-2 βδομάδες νωρίτερα, όταν κρίνονταν πολλά περισσότερα -τουλάχιστον για φέτος- εντός συνόρων! Σαφέστατα οι συνθήκες στο Μπόντο έπαιξαν το ρόλο τους, με την παγωνιά και το συνεχώς βρεγμένο πλαστικό χορτάρι να είναι μια εγγυημένη συνταγή για σοβαρή γκέλα οποιασδήποτε ομάδας που δεν είναι συνηθισμένη σε τέτοιες. Βεβαίως, αυτός δεν είναι ο σημαντικότερος λόγος για αυτό το 3-0...

Όπως επίσης δεν είναι ο σημαντικότερος λόγος ούτε το ότι η τέσσερις σερί φορές πρωταθλήτρια Νορβηγίας, Μπόντο, είναι μια σοβαρότατη, γρήγορη, καλογυμνασμένη και καλοκουρδισμένη σκανδιναβική ομάδα, με μονάδες που δουλεύουν για το σύνολο και προπονητή που παίζει ένα δογματικό ποδόσφαιρο χωρίς να παρεκκλίνει ποτέ: ένα τυπικότατο 4-3-3 με τριάδες σε απόλυτη ευθεία και 8 παίκτες να πατούν την αντίπαλη περιοχή σε κάθε ευκαιρία, αφού πρακτικά όλοι πλην των στόπερ και του τερματοφύλακα συμμετέχουν στις επιθετικές συνεργασίες.

Ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο ο Ολυμπιακός έφυγε από την αφιλόξενη Νορβηγία με βαρύ σκορ, είναι το ότι ο ίδιος είχε μια συνολικά πολύ κακή μέρα, η οποία «γιγαντώθηκε» φυσικά από τις δύο παραπάνω «συνθήκες». Πολλοί «ερυθρόλευκοι» βρέθηκαν στο ίδιο ματς με απόδοση κάτω του μετρίου -βλέπε Γιάρεμτσουκ, Μουζακίτη, Έσε, Ορτέγκα, Ροντινέι- και ταυτόχρονα σημαντικοί παίκτες έλειψαν (Ελ Κααμπί, Όρτα, Γκαρθία) με χαρακτηριστικότερη περίπτωση όλων, προφανώς, των Μαροκινό, ο οποίος στις δύο φάσεις που βρήκε ο Γιάρεμτσουκ φάτσα με το τέρμα, θα είχε σκοράρει πιθανότατα... τρία γκολ.

Μάλλον κακό ματς μετά από καιρό και από τον Βάσκο τεχνικό, ο οποίος θα έπρεπε να περιμένει ότι τα κορμιά των Μουζακίτη – Έσε -όση μπάλα κι αν ξέρουν- θα τα βρουν σκούρα απέναντι στα σκανδιναβικά «δέντρα» στα χαφ. Θα έπρεπε να περιμένει ότι σε ματς που η ομάδα θα βρει πολλούς χώρους -όπως και έκανε- ο Μπάμπης Κωστούλας θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος χωρίς να χάνει σε εκτελεστική ικανότητα από τον Ουκρανό. Θα έπρεπε να περιμένει ότι ο σταθερά βεβαρυμένος Ροντινέι θα είχε πολύ περισσότερα να προσφέρει ως εξτρέμ, με τον επίσης σταθερά φορμαρισμένο Κοστίνια να είναι αποδεδειγμένα πιο σταθερός στο αμυντικό κομμάτι, χωρίς να πάσχει επιθετικά.

Τι ακολουθεί; Λίγες μέρες πνευματικής αποφόρτισης, με το ιστορικό ματς με τον ΟΦΗ να μεσολαβεί. Η ομάδα, ο σύλλογος, ο κόσμος του, θα γιορτάσουν έναν ολυμπιακό αιώνα και μετά θα αρχίσουν να προγραμματίζουν τη ρεβάνς με τους Νορβηγούς. Το σύνθημα το έδωσε ελάχιστα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα της Πέμπτης ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης: «Όποιος δεν πιστεύει στην πρόκριση, ας ρωτήσει τη Μακάμπι»! Και όχι μόνο τη Μακάμπι. Βασικά, όποιον και να ρωτήσεις από όλες τις ομάδες που αντιμετώπισε τον συγκεκριμένο Ολυμπιακό τον τελευταίο χρόνο, το ίδιο πράγμα θα σου πει. Οι Αμερικάνοι το λένε «when the going gets tough, the tough get going». Σε απλή μετάφραση «όταν τα πράγματα γίνονται ζόρικα, οι ζόρικοι προχωρούν».

Αυτά τα... ζόρια που έχουν βρει όλοι μπροστά τους κόντρα στους «ερυθρόλευκους» όταν οι απαιτήσεις είναι ψηλές και το διακύβευμα μεγάλο, να είναι σίγουρη ότι θα αντιμετωπίσει και η Μπόντο Γκλιμτ, σε ένα ιστορικό ευρωπαϊκό βράδυ για τον σύλλογο. Ένα 90λεπτο στο οποίο όλοι ξέρουν τι πρέπει να ξανακάνουν. Αν άπαντες είναι αυτοί που πρέπει, αν είναι ο εαυτός τους, αν η ομάδα παίξει όπως ξέρει και μπορεί, δεν θα συμβεί τίποτα το νέο: ο Ολυμπιακός θα περάσει πάνω και από τους Νορβηγούς και θα ράψει ένα ακόμη ευρωπαϊκό γαλόνι. Αν όχι, τότε το ευρωπαϊκό όνειρο της πρώτης εποχής Μεντιλίμπαρ θα ολοκληρωθεί και από την Παρασκευή θα ξεκινήσει να σχεδιάζεται το επόμενο, στα... μεγάλα αστέρια.

 

Πρωτότυπο άρθρο