Από sdna.gr
Πέρασε πολύ δύσκολα, εφιαλτικά χρόνια για το μέγεθός του ο Παναθηναϊκός. Οικονομικών θεμάτων, μεταγραφικών περιορισμών, κυνηγούσε την εξασφάλιση άδειας, οδηγήθηκε σε ταπεινωτικό τριετή αποκλεισμό απ’ την UEFA. Ουδείς τα ξεχνά και δεν «σβήνονται».
Το τότε με το σήμερα όμως, δεν έχει την παραμικρή σχέση. Είναι ουσιαστικά δύο διαφορετικοί κόσμοι. Το κακό για το «τριφύλλι» είναι πως παραμένει η ίδια ψυχολογική κατάσταση, σχεδόν επιβάλλεται από μια αόρατη δύναμη στην ατμόσφαιρα η ίδια διάθεση.
Οι «πράσινοι» επικράτησαν 3-2 της Φιορεντίνα. Έχουν τις πιθανότητές τους να διεκδικήσουν μια σπουδαία πρόκριση. Πήραν αυτό το αποτέλεσμα παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο.
Την τελευταία τριετία, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε δύο Κύπελλα Ελλάδος. Την τελευταία διετία έχει αποκλείσει στην Ευρώπη την Μαρσέιγ, νίκησε τη Βιγιαρεάλ με χαρακτηριστική άνεση, έφτασε το ζευγάρι με τον Άγιαξ στα πέναλτι, απέκλεισε τη Λανς και τώρα νίκησε με τον τρόπο που είδαμε όλοι την Φιορεντίνα. Δεν είναι μικρά τα συγκεκριμένα αποτελέσματα, ούτε εύκολη η κατάκτησή τους.
Γέμισε το ΟΑΚΑ με τη Μπράγκα, τη Βιγιαρεάλ, τη Λανς, υπήρξαν σαφώς και κακές βραδιές. Χρόνο με τον χρόνο όμως η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός γυρίζει στα πραγματικά του κυβικά. Αυτά που τον βάπτισαν πρέσβη, που γέμιζαν τις ψυχές εκατομμυρίων φιλάθλων του με βραδιές που αρμόζουν στην ιστορία του.
Ο μεγάλος καημός προφανώς και παραμένει το πρωτάθλημα. Μια διοργάνωση που πριν δύο χρόνια το στερήθηκε ο Παναθηναϊκός έχοντας στηθεί απέναντί του οτιδήποτε μπορούσε εντός κι εκτός γηπέδων…
Η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά αν δεν υπήρχε αυτός ο εξαναγκασμός αποτυχίας γιατί έτσι αποφάσισαν άλλες ομάδες.
Στις λεπτομέρειες και στις αποφάσεις των άλλων ομάδων οι «πράσινοι» δεν κατόρθωσαν να πάρουν τον πολυπόθητο τίτλο. Που τους λείπει 15 χρόνια, όμως δεν μιλάμε για διάστημα ίδιας προσπάθειας, ίδιας δυνατότητας σε όλα τα επίπεδα, ίδιας προοπτικής για την ομάδα. Κοινώς, δεν μπορεί να τσουβαλιάζεται ο Παναθηναϊκός του Καμπετσή, του Βέργου, του Χατζηθεοδωρίδη, με τον τωρινό, χωρίς να φταίνε κάτι οι ποδοσφαιριστές που αναφέραμε.
Υπήρξαν σε αυτή την πορεία «συστήματα», «δορυφόροι», διαιτητικές παράγκες, διοικητικά αυτογκόλ, χρέη, αλλοπρόσαλλες αποφάσεις, αλλά και έλλειμμα οράματος κάποιες χρονιές που στέρησε από τον Παναθηναϊκό ένα πρωτάθλημα που θα τον αποσυμπίεζε.
Το «τριφύλλι» μοιάζει να πορεύεται σε μια πορεία με διαρκές αυτομαστίγωμα για τα λάθη και τις αμαρτίες του.
Τη στιγμή μάλιστα που το κλαμπ δείχνει να έχει κάνει come back. Το έχει πιστοποιήσει αγωνιστικά, οικονομικά, με την ποιότητα στο ρόστερ του, εντός συνόρων με τριετές σερί κόντρα στον αιώνιο και διεκδίκησης στόχων συν την κατάκτηση δύο Κυπέλλων, στο ίδιο διάστημα που ο Ολυμπιακός δεν κατέκτησε τίποτα εντός συνόρων.
Λείπει όμως ένα πολύτιμο πετράδι: το σημαντικό κομμάτι του τίτλου στο πρωτάθλημα, είτε επειδή ακόμη δεν έχει τοποθετηθεί σωστά από λάθη της ομάδας, είτε επειδή κάποιοι το…έκρυψαν. Όμως η εικόνα έχει σχηματιστεί και οι πάντες ξέρουν πως η τοποθέτηση και του τελευταίου κομματιού είναι ζήτημα χρόνου αν δεν προκληθεί αναταραχή από κάποια αναπάντεχη διοικητική απόφαση.
Κι όσο ο χρόνος επιτείνεται, η εσωστρέφεια διαρκώς αυξάνεται. Γιγαντώνεται, ισχυροποιείται και ακυρώνει τα πάντα. Στερώντας ακόμη και το δικαίωμα να βρει κάποιος μια κάποια αχτίδα φωτός, γιατί μόνο το σκοτάδι «πουλάει» ως πραγματικότητα. Χωρίς να είναι αλήθεια όμως. Απλά επιβάλλεται σε έναν οργανισμό ευάλωτο αναφορικά που παραμένει «δέσμιος» της μιζέριας και της επιβολής του αρνητικού.
Βασική αιτία γι’ αυτό, είναι σαφώς η ένωση που δεν υπάρχει με τον κόσμο. Δεν είναι ΕΝΑ οι «πράσινοι» με τον κόσμο τους. Κι ο κόσμος, το ευρύ κοινό κι όχι μια απλή μικρή μερίδα κόσμου έχει αλάθητο κριτήριο. Επέστρεψε μαζικά επί Γιοβάνοβιτς και σοβαρών επενδύσεων, απομακρύνθηκε όταν κόπηκε απότομα το όραμα της σταθερότητας.
Τον αφήνουν διαρκώς να αισθάνεται και να είναι πικραμένος και προδομένος, δεν προστατεύονται από την εσωστρέφεια και αναγκαστικά η στεναχώρια των φιλάθλων υπερνικά μια πραγματικότητα που είναι μπροστά τους.
Με την εικόνα να κρύβεται πίσω από ένα πρωτάθλημα που ακόμη δεν έχει έρθει και λειτουργεί ως καταστροφέας των πάντων. Κάνοντας τη συσπείρωση άγνωστη λέξη, οδηγώντας τη διοίκηση σε αστοχίες και βιαστικές αποφάσεις και τελικά μετατρέπει κάθε προσπάθεια σε φαύλο κύκλο.
Τη στιγμή μάλιστα που αυτός ο κόσμος έχει αποδείξει αμέτρητες φορές, πως μια σπίθα χρειάζεται για να γίνει αυτός η αιτία να εκτοξευτεί η ομάδα. Ο ίδιος κόσμος γέμιζε τη Λεωφόρο, γέμισε το ΟΑΚΑ τόσες φορές τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί τέτοιες εξέδρες εκτός έδρας.
Πρωτίστως πρέπει ο Παναθηναϊκός να τα βρει με τον εαυτό του. Να ισχυροποιήσει τα τείχη του, προκειμένου να «αμυνθεί» σε οτιδήποτε κρύβει την πραγματικότητα, μεταφέρει αρνητικότητα με τεράστια ταχύτητα, «ταϊζει» την εσωστρέφεια και παλεύει για τον διχασμό. Μόλις και αν το κατορθώσει, οι βραδιές όπως αυτή με τη Φιορεντίνα θα γίνουν ρουτίνα.
Ο Παναθηναϊκός θέλει βελτίωση, όχι γκρέμισμα. Θέλει συσπείρωση για να αναπτύξει τη δυναμική του. Θέλει να αγκαλιάσει τον κόσμο του. Θέλει να μιλήσει στο κοινό του. Να κάνει το παν για να γίνει ΕΝΑ η ομάδα με τον κόσμο της, γιατί ο Παναθηναϊκός και ομάδες με τέτοια λαϊκή βάση είναι ο κόσμος του.
Μια πιθανή πρόκριση επί της Φιορεντίνα μπορεί να ανοίξει διάπλατα δρόμους και λεωφόρους για να επαναφέρει ηρεμία, να αναπτύξει δυναμικές, να δώσει όραμα.
Οι νίκες επί της Βιγιαρεάλ, του Άγιαξ, της Λανς, της Μαρσέιγ, της Φιορεντίνα, όλες μέσα σε 1,5 χρόνο δεν ήταν φωτοβολίδες. Η άνοδος στο Ranking της UEFA, δείχνει την τάση. Η σταθερότητα πλέον είναι το παν. Η σταθερότητα και η συσπείρωση θα οδηγήσουν τον Παναθηναϊκό στο επόμενο επίπεδο. Και τότε και το πρωτάθλημα μπορεί να έρθει και οι ευρωπαϊκοί θρίαμβοι θα γίνουν ακόμα μεγαλύτεροι επί ακόμα σπουδαιότερων αντιπάλων.