Από sdna.gr
Στο σημερινό μας κείμενο, κάνουμε... βουτιά στο μυαλό του Ρουί Βιτόρια και ξεκαθαρίζουμε τις βασικές του αρχές. Η... παρεξήγηση με την πίεση ψηλά, η στόχευσή του στην επίθεση που είναι και η ταυτότητά του. Τι χρειάζεται για να εξελίξει πλήρως την σκέψη του στο χορτάρι και οι μεταγραφές που είναι αναγκαίες. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, στο πιο... καλοκαιρινό άρθρο που θα διαβάσεις. Μέχρι το επόμενο.
Ποδοσφαιρική ταυτότητα
Το ποδόσφαιρο αποτελείται από 4 +1 φάσεις. Την επιθετική λειτουργία, την αμυντική, τα δύο transitions (μεταβάσεις) και τις στημένες φάσεις. Η ποδοσφαιρική ταυτότητα λοιπόν ενός προπονητή, καθορίζεται από την φάση εκείνη που αυτός δίνει μεγαλύτερη έμφαση και πιο συγκεκριμένα, από το χαρακτηριστικό εκείνο που ξεχωρίζει στην συγκεκριμένη φάση που είναι πολύ ιδιαίτερο.
Βασικά, έχουμε δει ταυτότητες για όλες τις “φάσεις” που μιλήσαμε παραπάνω, εκτός από το αμυντικό tranition, κανείς δε θα πάρει τα εύσημα και δε θα του αποδοθεί ο όρος “ποδοσφαιρική ταυτότητα” για την αμυντική του μετάβαση.
Ο coach Λουτσέσκου για παράδειγμα, έχει ως ποδοσφαιρική ταυτότητα το επιθετικό transition και συγκαταλέγεται στον πορτοκαλί κύκλο που βλέπουμε παραπάνω.
Ο Μεντιλίμπαρ έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του τα pressing traps στον άξονα και τον κατατάσσουμε στο “defending”.
Ο Αλμέιδα την χρονιά του νταμπλ, είχε ως κύριο χαρακτηριστικό τα man to man και την πίεση ψηλά, οπότε και αυτός στο “defending” βρισκόταν.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι γνωστός για το positional play και το ποδόσφαιρο κατοχής, κάνει πολλά πράγματα για να αμυνθεί, όμως κατατάσσεται στο “attacking”.
Η ταυτότητα δεν είναι το παν
Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι όποιος έχει ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα είναι καλός προπονητής; Σαφώς και όχι. Καλός προπονητής είναι αυτός που και στις 4+1 φάσεις καταφέρνει να κάνει την ομάδα του να μην υστερεί, να μπορεί να ανταπεξέλθει.
Κάθε ομάδα λοιπόν, πρέπει να παίρνει καλό βαθμό σε όλες τις φάσεις γιατί θα αναγκαστεί να τις αντιμετωπίσει σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο Μεντιλίμπαρ και ο Ολυμπιακός λοιπόν, μπορεί να πιέζει ασφυκτικά τον αντίπαλο, όμως για να πάρει το πρωτάθλημα έπρεπε να είναι αποδοτικός και όταν χρειαζόταν να αμυνθεί στην περιοχή του και όταν έπρεπε να επιτεθεί.
Ο Αλμέιδα, πέρυσι είχε ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα που βρισκόταν στο “attacking” λόγω του positionla game που προσπάθησε να εστιάσει, όμως η χρονιά ήταν κακή.
Ομάδες όπως η Παρί ή η Μπαρτσελόνα, τι ποδοσφαιρική ταυτότητα έχουν; Κάνουν τα πάντα σε εξαιρετικό βαθμό, ο Φλικ είναι χαρακτηριστική η στόχευσή του να ανεβάζει την αμυντική του τετράδα στο κέντρο του γηπέδου, όμως ταυτόχρονα αλλάζουν την μπάλα και θέσεις στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας την κατοχή. Τι ποδοσφαιρική ταυτότητα να δώσεις;
Η Παρί του Λουίς Ενρίκε; Εξαιρετική στο ποδόσφαιρο κατοχής, πιέζει ασφυκτικά τον αντίπαλο, στο επιθετικό transition είναι κίνδυνος θάνατος...
Συμπέρασμα, η ποδοσφαιρική ταυτότητα δεν είναι απαραίτητη, είναι το “αποτύπωμα” μιας ομάδας στο γήπεδο, πολύ πιο σημαντικό όμως είναι ο προπονητής να έχει δουλέψει και να διατηρεί σε καλό βαθμό όλες τις φάσεις του ποδοσφαίρου. Πάμε λοιπόν στον Βιτόρια...
Η ποδοσφαιρική ταυτότητα του Βιτόρια
Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το τι ποδόσφαιρο παίζει ο Βιτόρια, τι θέλει να κάνει, τι στόχευση έχει στο γήπεδο. Συχνά - πυκνά αυτό δεν είναι κατανοητό, γενικότερα υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση, όμως εμείς βρισκόμαστε εδώ να ξεδιαλύνουμε μια και καλή την κατάσταση.
Η ποδοσφαιρική ταυτότητα του coach Βιτόρια, βρίσκεται στο “attacking” και συγκεκριμένα προσπαθεί να επιβάλλει ένα παιχνίδι με κύριο χαρακτηριστικό τα “wide trianglerotations” δηλαδή τις συνεργασίες τριών παικτών στα άκρα με εναλλαγές θέσεων.
via GIPHY
Στην προσπάθειά του αυτή, χωρίζει την ομάδα του σε τρία τρίγωνα:
1. Το δημιουργικό τρίγωνο, αυτό που εκτελούνται και οι περισσότερες επιθετικές ενέργειες βρίσκεται στην δεξιά πλευρά. Απαρτίζεται από τους Βαγιαννίδη, Τετέκαι Μπακασέτα. Συνεργασία τριών παικτών λοιπόν,με κύριο σκοπό την διάσπαση της αντίπαλης άμυνας και τα ανεβάσματα με ορμή του Βαγιαννίδη που όπως είδαμε και πέρυσι δεν αντιμετωπίζονται εύκολα.
2. Το τρίγωνο μεταφοράς μπάλας, είναι το χαμηλό και απαρτίζεται από τους δύο κεντρικούς αμυντικούς και τον Τσιριβέγια. Αυτοί οι τρείς έχουν ως προτεραιότητα να μεταφέρουν σωστά και γρήγορα την μπάλα από την μια πλευρά στην άλλη, από το ένα τρίγωνο στο άλλο.
3. Το εκτελεστικό τρίγωνο, Κυριακόπουλος ή Μλαντένοβιτς, Μαξίμοβιτς και Τζούρισιτς. Σε αυτή την πλευρά, η σημιουργία και οι συνεργασίες είναι σε χαμηλότερο volume. Ο αριστερός μπακ συνήθως κρατάει το πλάτος, οι Τζούρισιτς και Μαξίμοβιτςπατάνε στην περιοχή και εκτελούν.
via GIPHY
Συμπερασματικά, ο Βιτόρια δημιουργεί τρία τρίγωνα, ο Παναθηναϊκός του θέλει να είναι ομάδα που επιτίθεται από τα άκρα γιατί εκεί πιστεύει πως μπορεί να βρει ισαριθμίες και υπεραριθμίες. Χρησιμοποιεί τον κεντρικό άξονα για την μεταφορά της μπάλας γρήγορα και γι' αυτό ήθελε playmakingκαι απέκτησε τον Τσιριβέγια.
via GIPHY
Στα πλάγια μπορείς να διασπάσεις την αντίπαλη άμυνα πιο εύκολα από τον άξονα. Στόχος είναι να πάει την μπάλα στο ένα άκρο, να μαζέψει την αντίπαλη άμυνα εκεί και μέσω του χαμηλού τριγώνου και ειδικότερα του Τσιριβέγια, να κάνει αλλαγή παιχνιδιού γρήγορη για να εκμεταλλευτεί το άλλο τρίγωνο και μέσω την συνεργασία τριών παικτών να δημιουργήσει ρήγμα στην άμυνα.
Όλο αυτό που περιγράψαμε παραπάνω, είναι μόνο ένα στοιχείο από όλο το playbook ενός προπονητή. Το positionalplay και η στόχευση του Βιτόρια, η ταυτότητά του δηλαδή είναι η παραπάνω και συγκαταλέγεται στο “attacking”.
Η πίεση ψηλά και η... παρεξήγηση
via GIPHY
Ο Παναθηναϊκός του Βιτόρια δεν εφαρμόζει πίεση ψηλά. Είναι εύκολο να μπερδέψεις το counter pressing μαισυγκεκριμένες καταστάσεις πίεσης. Άλλωστε, πως ο ΡουίΒιτόρια θα εφάρμοζε πίεση ψηλά με παίκτες όπως ο Μπακασέτας, ο Τετέ, ο Τζούρισιτς που τα χαρακτηριστικά τους είναι διαφορετικά;
Τι ισχύει λοιπόν: Ο Παναθηναϊκός όπως βλέπεται και στο κλιπ παραπάνω, προσπαθεί να παραμένει compact στο medium block και να κλείνει χώρους. Δεν ασκεί pressing, παρά μόνο σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Πότε; Στις πάσες προς τα πίσω των αντιπάλων, ο επιθετικός δίνει το έναυσμα με αύξηση της έντασης και ακολουθεί όλη η ομάδα με το ανέβασμα και την πίεση.
via GIPHY
Όταν ο Παναθηναϊκός χάνει την μπάλα, ασκεί counter pressπου διαρκεί εφτά - οκτώ δευτερόλεπτα και αν δεν είναι επιτυχημένο, οι παίκτες επανέρχονται σε medium block.
Στατικές φάσεις αντιπάλων στην περιοχή τους, ελεύθερα, πλάγια άουτ. Εκεί, ο Παναθηναϊκός του coach Βιτόρια ανεβαίνει ψηλά για να εμποδίσει το build up των αντιπάλων.
Γενικά, ο Παναθηναϊκός εφαρμόζει medium block σε συνδυασμό με counter press και παρεμπόδισει build upψηλά σε πίσω πάσες και στατικές περιπτώσεις.
Μεταγραφική στόχευση
Επανερχόμαστε στο πρώτο κομμάτι, στην... ταυτότητα. Εφ’ όσων ο Ρουί Βιτόρια δίνει μεγάλη έμφαση στις επιθέσεις από τα άκρα, πως θα εξελίξει την ιδέα του; Πως θα κάνει τον Παναθηναϊκό καλύτερο;
Η λογική λέει πως θα πρέπει να ενισχύσει τα δύο πλαϊνά τρίγωνα. Αφού θέλει να παίξει έτσι, τι πιο σωστό να μεγιστοποιήσει την ποιότητα εκεί. Στο δεξί τρίγωνο που είναι αυτό της δημιουργίας, έχει τον Τετέ με τον Βαγιαννίδη που βρίσκονται εξαιρετικά. Τι λείπει και δεν βγαίνουν οι συνεργασίες; Στο “10” λοιπόν, ίσως χρειάζεται κάποιος με ατομική ενέργεια, ικανότητα να πασάρει και αυτός καλά, αλλά προωτίστος να έχει ατομική ικανότητα στην ντρίμπλα και στην ατομική δημιουργία μέσω ντρίμπλας. Σας λέει κάτι αυτή η περιγραφή;
Στο αριστερό τρίγωνο, σε αυτό της εκτέλεσης, χρειάζεται κάποιος ο οποίος θα μπορεί να εκμεταλλευτεί το παιχνίδι με πλάτη του Ιωαννίδη και να πατά περιοχή ερχόμενος κεντρικά. Ένας πλάγιος επιθετικός λοιπόν, ένας Τζώλης.
Στο χαμηλό τρίγωνο που είναι αυτό της μεταφοράς, χρειάζεται ένας τερματοφύλακας με την μπάλα στα πόδια και τρομερή δουλειά από τον προπονητή για να είναι αποδοστικός ο Παναθηναϊκός στο build up και την πίεση του αντιπάλου. Αν δεν γίνει αυτό, πως θα συνδεθούν όλα τα κομμάτια για να επιτεθεί ο Παναθηναϊκός με κοντινές αποστάσεις για να βγουν οι συνεργασίες από τα άκρα;
Γενικό συμπέρασμα
Ο coach Βιτόρια έχει ποδοσφαιρική ταυτότητα, όμως καμία από τις 4+1 φάση του αθλήματος δεν έχει καταφέρει να φέρει σε καλό επίπεδο. Το επιθετικό του πλάνο έχει στόχευση, όμως είναι λίγο περιορισμένο και χρειάζεται να βρει περισσότερα επιθετικά plays πέρα από την αξιοποίηση των άκρων.
Μεταγραφικά, χρειάζεται να ενισχύσει περισσότερα την στόχευσή του στα άκρα ενώ χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα συνολικά. Πίεση υπάρχει πολύ, χρόνος λίγος και η ανάγκη για αποτελέσματα είναι άμεση. Θα τα καταφέρει; Μπορεί ναι, μπορεί όχι, στόχευση όμως έχει και δουλεύει συγκεκριμένα πράγματα. Εσείς τι λέτε; Υπάρχει ελπίδα;
Στο παρακάτω video όλη η ανάλυση της τακτικής του Ρουί Βιτόρια:
