Από sdna.gr
Το τελευταίο χειροκρότημα, το encore των παικτών του Παναθηναϊκού έγινε σε μισοάδειο ΟΑΚΑ. Ο κόσμος του άρχισε να αποχωρεί περίπου ένα πεντάλεπτο πριν από το τελευταίο σφύριγμα πικραμένος, απογοητευμένος, ξενερωμένος, αλλά όχι ανικανοποίητος από μπάλα.
Η ανταπόκριση, όσου κόσμου είχε απομείνει κόσμου ήταν κάπως… χλιαρή. Η ενέργεια είχε φύγει. Καμία σχέση με το… madhouse, το «τρελάδικο», όπως (μου) το χαρακτήρισε Σκωτσέζος συνάδελφος με γραπτό του μήνυμα, όσο τα τσιμέντα του γηπέδου πάλλονταν από προσμονή, λαχτάρα, πίστη για την πρόκριση.
Και είχε πολύ κόσμο το ΟΑΚΑ. Σίγουρα μια 45άρα, διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο για την ζέστη, την αφόρητη υγρασία, την θερινή ραστώνη και τα μπάνια του λαού.
Και είχε και παλμό. Ήταν ένα «καλό» γήπεδο για να χτιστεί μια ανατροπή, που ήταν τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά.
Υπάρχει μία έκφραση που «κουμπώνει» άριστα στην περίσταση, μπορεί να περιγράψει άψογα αυτό που βιώνει το τριφύλλι.
Ο Παναθηναϊκός είναι -όχι τώρα- εδώ και καιρό stuck in the middle. Κολλημένος στο ενδιάμεσο. Εγκλωβισμένος, χωρίς να ξέρει αν πρέπει να προχωρήσει ή να κάνει πίσω.
Χωρίς να έχει την βεβαιότητα αν πρέπει να χτίσει κι άλλο σε αυτά τα θεμέλια ή αν πρέπει να τα γκρεμίσει όλα και να ξεκινήσει από το μηδέν.
Χωρίς να είναι σίγουρος αν πορεύεται σωστά ή αν πάει λάθος.
Ικανοποιημένος και ανικανοποίητος μαζί.
Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει κάποιο δείγμα, κάποια ένδειξη που να τον οδηγήσει με βεβαιότητα σε κάποια κατεύθυνση.
Η περσινή δεύτερη θέση ήταν αποτυχία, μα και επιτυχία μαζί. Δεν έφερε τον στόχο ετών, μα έφερε μια ζαριά στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.
Ήταν ναι μεν, αλλά…
Η παρουσία του Ρούι Βιτόρια ήταν ελπιδοφόρα, μα συνάμα και προβληματική. Έμεινε, όχι γιατί πέτυχε και έπεισε τους πάντες, αλλά γιατί κανείς δεν ήταν σίγουρος ότι μπορεί να βρεθεί κάτι καλύτερο.
Ένα ακόμα ναι μεν, αλλά…
Τα δύο βράδια με τους Σκωτσέζους είναι ένα τρίτο ναι μεν, αλλά. Ο Παναθηναϊκός ήταν σοκαριστικά καλύτερος στις βασικές αρχές του παιχνιδιού.
Απείλησε περισσότερο, πίεσε καλύτερα, κυριάρχησε τόσο σε συνθήκες open-play, όσο και στο τρανζίσιον, σε 180 λεπτά οι Ρέιντζερς δεν μπήκαν σχεδόν καθόλου στην περιοχή του.
Έφτιαξε πολύ περισσότερες καθαρές ευκαιρίες, είχε στόχευση και πλάνο στην δημιουργία, επιτέθηκε ορθολογικά, έφτιαξε απομονώσεις σε παίκτες που είχαν πλεονέκτημα στο 1 vs 1, φάνηκε πιο έτοιμος, καλύτερη ομάδα. Αλλά;
Αλλά, ακόμα μία φορά έμεινε stuck in the middle.
Αποκλείστηκε, δίχως να είναι σίγουρος αν αυτός ήταν τόσο καλός ή ο αντίπαλος τόσο υποδεέστερος.
Δίχως να έχει την βεβαιότητα αν αποκλείστηκε από ένα βαρύ όνομα και ένα μεγαλύτερο μέγεθος όπως δείχνει το συλλογικό ranking (71.250 έναντι 16.000) ή αν «αυτοκτόνησε» απέναντι σε μία ομάδα που είναι σε κακό φεγγάρι και ήταν του χεριού του.
Δεν είναι καν σίγουρος, αν θα πατήσει πάνω σε αυτό το γκρουπ παικτών στην συνέχεια, δεν ξέρει πόσες και ποιες προσθοαφαιρέσεις θα γίνουν ακόμα. Ο Γιώργος Βαγιαννίδης αποχώρησε ήδη, το πρέσινγκ της Οβιέδο στον Μαξίμοβιτς είναι έντονο, η λάτιν αγορά ρίχνει ματιές σε Τετέ και Πελίστρι.
Μιας και πιάσαμε τον Αργεντινό μία ακόμα απόδειξη του stuck in the middle. Ο Ουρουγουανός ήταν αέρας, άνεμος, σπίντα στα δύο παιχνίδια με τους Σκωτσέζους.
Καμία σχέση με τον νωχελικό, άγευστο περσινό Πελίστρι, μία έκρηξη ενέργειας στο γήπεδο, μα συνάμα και ο μοιραίος με τις τόσες καθαρές ευκαιρίες που απώλεσε.
Τελικά, είναι μέρος του προβλήματος ή μέρος της λύσης; Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;
Σίγουρα, μέρος της λύσης είναι ο Πέδρο Τσιριβέγια. Ένας μαέστρος στα χαφ, που παίζει όπως o quarter-back στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο. Δεν πατάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, δεν είναι ευέλικτος ή γρήγορος, μα από τα πόδια του περνάει όλο το παιχνίδι, ένας εγκέφαλος που (προς το παρόν) δείχνει ότι παίρνει μόνο σωστές αποφάσεις.
Τελικά προοδεύει ο Παναθηναϊκός ή μένει στάσιμος στο ίδιο σημείο, κυνηγώντας την ουρά του;
Είναι δύσκολο να το πεις με βεβαιότητα.
Σε σχέση με πέρσι πάντως, ψάχνει έναν Ουναχί. Έναν Βαγιαννίδη. Ψάχνει τον προπέρσινο Ιωαννίδη. Πράγματα που είχε δηλαδή και απώλεσε στην πορεία.
Κάτι φτιάχνει, μα συνάμα κάτι χαλάει.
Η πρόοδος στο χορτάρι πιστώνεται και στην δουλειά του Βιτόρια. Η ομάδα του ήταν σωστά τακτοποιημένη στο γήπεδο ήξερε τι ψάχνει και πως θα το διεκδικήσει.
Ωστόσο, κι αυτός ίσως θέλει καλύτερες εμπνεύσεις. Η επιλογή του να παίξει για πρώτη φορά με τρεις πίσω μετά το 1-1 και να δοκιμάσει αρχικά το 3–4-2-1 και μετά ένα all-in 3-5-2 με Σβιντέρσκι και Γερεμέγεφ μπροστά «έσβησε» πρόωρα την όποια φούρια.
Ναι μεν, αλλά δηλαδή…