Από sdna.gr
Τι να ‘ναι αυτό που κάνει τον Μπένγιαμιν Βέρμπιτς να περνάει την μπάλα από την μύτη της βελόνας και να σημαδεύει εκείνο το σημείο από σχεδόν αδύνατη γωνία, ενώ τέτοιο γκολ δεν έβαλε ποτέ στα δύο χρόνια που φορούσε το τριφύλλι στο στήθος;
Τι να ‘ναι αυτό που μπορεί να κάνει για ένα βράδυ έναν μπακ από την Ιτέα, όπως ο Μάριος Βήχος να «τρέχει» για ένα ολόκληρο ημίχρονο τον πρώην αρχηγό της Μίλαν;
Τι να ‘ναι αυτό που κάνει τον Ένις Τσόκαϊ να μπορεί να τρέχει για τρία ημίχρονο και να οργώνει κάθε σπιθαμή του γηπέδου;
Τι να ‘ναι αυτό που κάνει τον Τριαντάφυλλο Τσάπρα να μοιάζει με μία νέα έκδοση του Τοροσίδη της Ξάνθης;
Τι να ‘ναι αυτό που παίρνει τον Ζίνι ακατέργαστη πρώτη ύλη και τον παραδίδει έτοιμο βασικό φορ για την ΑΕΚ;
Τι να ‘ναι αυτό που τράβηξε στις πηγές της Κρύας παιγμένα παιδιά, όπως ο Γιούρι Λοντίγκιν και ο Τούκου Παλάσιος, που ψάχνουν ηρεμία για να περάσουν όμορφα τα τελευταία τους ποδοσφαιρικά χρόνια;
Τι να ‘ναι αυτό που κάνει πιτσιρικάδες όπως ο Κωστή, ο Κάτρης, ο Γκούμας, ο Φίλων να θέλουν, να επιδιώκουν να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα της Βοιωτίας, ώστε να ανθίσουν ποδοσφαιρικά;
Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα είναι ακριβώς η ίδια.
Ένα άκρως ποδοσφαιρικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με την μυθολογία στις πηγές του ποταμού της Έρκυνας εικάζεται ότι βρισκόταν το μαντείο του Τροφωνίου Διός, όπου για να πάρεις χρησμό έπρεπε πρώτα να πιεις νερό από τις πηγές της Λήθης και της Μνημοσύνης.
Το πρώτο σε βοηθούσε να λησμονήσεις τις έγνοιες που είχες μέχρι τότε και το δεύτερο για να θυμηθείς όσα θα έβλεπες και θα άκουγες σε αυτό το μαντικό σπήλαιο.
Για να μιλήσουμε και την γλώσσα της Generation Z, ένα μέρος όπου πρώτα έκανες πρώτα ένα format στον σκληρό σου δίσκο και μετά ένα ξεγυρισμένο reboot για να εγκαταστήσεις ένα νέο λειτουργικό σύστημα, χωρίς ιούς και cookies από το παρελθόν.
Πέρσι, το ίδιο παιχνίδι, ο Λεβαδειακός το διεκδίκησε ακόμα πιο έντονα, αλλά το έχασε από buzzer beaer του Σπόραρ στο 97ο λεπτό.
Έπαθε πολλά τέτοια χουνέρια. Οι Βοιωτοί ήταν η ομάδα που έχασε τους περισσότερους βαθμούς στο περσινό πρωτάθλημα από γκολ μετά το 85ο λεπτό.
Ήταν τέτοια η απελπισία του Νίκου Παπαδόπουλου, που πίστευε ότι αυτός είναι η μαύρη κάλτσα της υπόθεσης. Λίγο μετά από μία ακόμα ήττα από γκολ στο τέλος, από τον ΠΑΟΚ, υπέβαλλε παραίτηση.
Ο Κομπότης δεν την έκανε δεκτή. Πιθανώς, η καλύτερη, από τις πολλές καλές ποδοσφαιρικές αποφάσεις που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια.
Όχι, πολύ παλιότερα, το όνομα της ομάδας είχε υποκατασταθεί από αυτό του ιδιοκτήτη της. Δεν ήταν ο Λεβαδειακός. Ήταν ο Κομπότης.
Σήμερα, ο Λεβαδειακός παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη ποδοσφαιρική πρόταση για κάθε επαρχιακή ομάδα. Με συγκεκριμένη ποδοσφαιρική ταυτότητα και φιλοσοφία (έργο Νικου Παπαδόπουλου), μεταγραφική στόχευση, πλάνο, όραμα, στόχο, τοπική διείσδυση στην εύρεση ταλέντων, ακαδημίες, νέες εγκαταστάσεις.
Κι ας δυσκολεύεται να κόψει τετραψήφιο αριθμό φιλάθλων στο γήπεδό του.
Ο περσινός Λεβαδειακός δεν είχε καμία δουλειά στα πλέι-άουτ παραμονής. Ήταν για πιο πάνω, απλώς δεν πίστεψε ποτέ το 5-8 κατά την διάρκεια της σεζόν, άργησε να καταλάβει πόσο καλός ήταν.
Φέτος, ο στόχος είναι αυτός. Για εκεί είναι. Για το 5-8. Δειλά-δειλά θα αρχίσουν να το λένε κιόλας, ότι θα πάνε για το κάτι παραπάνω.
Τρανή απόδειξη ωρίμανσης, το γεγονός ότι μετά το 1-1 του Βέρμπιτς στην «Λεωφόρο Αλεξάνδρας», ο Λεβαδειακός «έφαγε» μόλις μία φάση, χειρίστηκε το θέμα με ψυχραιμία, σύνεση.
Αν είχε 5-10 μάλιστα λεπτάκια ακόμα, μπορεί να πήγαινε και για το κάτι παραπάνω, με τις γραμμές του Παναθηναϊκού να έχουν ανοίξει σαν ακορντεόν και την ψυχολογία στα πατώματα.
Αυτό το 1-1 δεν ήταν δύο βαθμοί που πέταξε ο Παναθηναϊκός. Ήταν ένας βαθμός που κέρδισε ο Λεβαδειακός. Με την μπάλα του. Με το θάρρος του. Με το ποδόσφαιρό του.
Κι αυτό πρέπει να το πιστωθεί…