Τουμπά, Καλάμπρια, Κυριακόπουλος, Τσιριβέγια, Ρενάτο Σάντσες, Ταμπόρδα, Ντέσερς. Επτά παίκτες που δικαίως σκέφτεται ο καθένας πως υπό νορμάλ συνθήκες θα έχουν τη φανέλα του βασικού σχεδόν δεδομένη στα περισσότερα ματς. Επτά ποδοσφαιριστές που ήρθαν σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Αν προσθέσουμε και τους Λαφόν, Ζαρουρί, οι οποίοι σε θεωρητικό επίπεδο διεκδικούν φανέλα βασικού με αξιώσεις – γι’ αυτό αποκτήθηκαν τουλάχιστον – πάμε σε έναν πιθανό αριθμό των 9 παικτών.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, είναι μια νέα ομάδα. Έχει τον ίδιο προπονητή κι αυτό σαφώς είναι στα συν του, όμως το έμψυχο δυναμικό ουσιαστικά έχει αλλάξει. Με την πλειοψηφία των νεοφερμένων παικτών, να μην έχουν κάνει ουσιαστικά προετοιμασία με το «τριφύλλι». Γιατί είτε αποκτήθηκαν αργά, είτε σε μια περίοδο που είχαν αρχίσει οι αγώνες οπότε τα πάντα είχαν μπει σε αγωνιστική λειτουργία, φεύγοντας απ’ την προετοιμασία.

Παρά τις όποιες ενστάσεις έχει ο καθένας μας για το αν έγιναν όσες κινήσεις χρειαζόταν το ρόστερ, τα παιδιά που αποκτήθηκαν είναι καλοί παίκτες. Θα «βγουν» όλοι; Κανείς δεν το ξέρει. Φαντάζει απίθανο με τους νόμους των πιθανοτήτων. Στις τόσες μεταγραφές, κάποιες συνήθως δεν «πιάνουν». Κι αυτό πρέπει να είναι υπολογισμένο όμως, για να μην επέλθει κάποια αγωνιστική κατάρρευση. Φανταζόμαστε δηλαδή πως ο Παναθηναϊκός δεν «έχτισε» το ρόστερ του με τη λογική πως όλοι οι παίκτες που έφερε θα κάνουν σεζόν καριέρας. Μακάρι να συμβεί, αλλά είναι ουτοπικός ένας τέτοιος προγραμματισμός και δε νομίζουμε να έχει γίνει.

Καλοί, κακοί, άρεσαν, δεν άρεσαν, αυτοί οι παίκτες αποκτήθηκαν. Αυτοί επιβάλλεται να στηριχτούν και θα στηριχτούν. Το θέμα όμως δεν είναι η στήριξη. Γιατί στον Παναθηναϊκό συνηθίζουμε να βρίσκουμε θέματα που φεύγουν απ’ την ουσία του αγωνιστικού να ρίξουμε το βάρος. Αν στηρίζεται όσο πρέπει η ομάδα, αν υπάρχει έξτρα πίεση στην ομάδα, αν αγχώνεται υπέρμετρα η ομάδα. Μα μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Δεν γίνεται να «ζει» κάποιος την αθλητική του ζωή, χωρίς να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτήσεις. Αν είσαι παικταράς αλλά δεν αντέχεις την πίεση, τράβα στη Νορβηγία. Αν έχεις ζήτημα με το κατά πόσο σε στηρίζει ο κόσμος, είσαι για επίπεδο όπου χάσεις-κερδίσεις θα σε χειροκροτούν γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να διασκεδάσουν στο σημείο που ζουν, πέρα απ’ το ποδόσφαιρο.

Όσο σκληρά κι αν ακούγονται αυτά, η κατάσταση στον Παναθηναϊκό είναι εκ των πραγμάτων σκληρή. Δεν ξέρουμε καμία ομάδα να είχε στην πλάτη τόσα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και να μην αισθανόταν πίεση. Εκτός κι αν αποδέχεται ο οργανισμός πως το στάτους έχει μειωθεί σημαντικά και ο πρωταθλητισμός πρέπει να θεωρείται υπέρβαση. Θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν ισχύει.

Σαφώς δεν είναι ευθύνη κανενός νεοφερμένου τα 15 χρόνια χωρίς τίτλο. Είναι όμως μια συνθήκη που πρέπει να αποδεχθούν πως θα πορεύονται με αυτή. Μέχρι να την αλλάξουν και να γίνουν η γενιά που θα περάσει στην ιστορία ως αυτή που έβαλε τέλος στον εφιάλτη. Γιατί είναι καιρός να σκεφτόμαστε και λίγο το θετικό σκέλος. Το πόσο ήρωες θα γίνουν στη συνείδηση του κόσμου, εκείνα τα παιδιά που θα φέρουν τον τίτλο στο «τριφύλλι» μετά από τόσα χρόνια.

Δεν καταλαβαίνουμε σε τι βοηθάει η διαρκής κουβέντα γύρω απ’ τις ευθύνες που δεν υπάρχουν στην τωρινή ομάδα για τα 15 χρόνια χωρίς τίτλο. Προφανές είναι αυτό. Όμως είναι μια συνθήκη για τον Παναθηναϊκό. Αν πας σε εστιατόριο που του έχει επιβληθεί πρόστιμο από την εφορία για αποδείξεις που δεν κόβει, μπορεί να φέρει ως δικαιολογία πως άλλαξε σερβιτόρους άρα δεν φταίνε κάτι αυτά τα παιδιά, οπότε πρέπει να σβηστεί το πρόστιμο;

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ιστορία που διακόπτεται, είναι μια συνέχεια. Διότι αν μπούμε σε αυτή τη διαδικασία, τότε όπως δεν ευθύνονται για τα 15 χρόνια χωρίς τίτλο, δεν πιστώνονται και τίποτα απ’ τις επιτυχίες που έκαναν το «τριφύλλι» μεγάλο και τρανό. Άρα γιατί να λάβει ο κάθε Ντέσερς (τυχαίο το όνομα δε φταίει κάτι το παιδί) την αγάπη για τον Παναθηναϊκό που έδωσε σε έναν φίλαθλο ο Σαραβάκος και ο Βαζέχα; Όπως ο κόσμος υποστηρίζει παίκτες που ακόμη δεν έχουν πιστοποιήσει πως είναι αντάξιοι του μεγέθους του κλαμπ, έτσι και οι πάντες στην ομάδα πρέπει να σεβαστούν τα ψυχολογικά πάνω-κάτω του κόσμου που το συναίσθημά του έγινε λάστιχο με διαρκή κατάληξη την στεναχώρια εδώ και πολλά χρόνια.

Στην ουσία του πράγματος λοιπόν, ο Παναθηναϊκός στα προκριματικά είχε το προνόμιο της ομοιογένειας σε μεγάλο βαθμό. Πλέον δεν το έχει. Έφυγαν πολλοί και σημαντικοί παίκτες, ήρθαν ακόμη περισσότεροι και προφανώς σημαντικοί. Και μόνο που ο άξονας άλλαξε στο 100% (από στόπερ μέχρι φορ) δείχνει το πόσο διαφορετικός είναι πλέον ο Παναθηναϊκός. Μακάρι να είναι προς το καλύτερο. Γιατί ο ίδιος ο στόχος που κυνηγάς το απαιτεί. Αν δεν είσαι πολύ καλύτερος, δε θα πετύχεις. Τόσο απλά.

Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό που χρειάζεται ο Βιτόρια και συνολικά η ομάδα, είναι χρόνος. Για να ενσωματωθούν οι παίκτες και αγωνιστικά πέρα απ’ την προσαρμογή στην πόλη κτλ. Μόνο που αυτόν τον χρόνο δεν τον έχει. Σε καμία περίπτωση. Ειδικά με τους αγώνες να είναι συνεχόμενους και άκρως απαιτητικούς.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ενσωματώνει τους πάντες, ενώ αυτοί ήδη δίνουν πράγματα στην ομάδα. Κοινώς, ο Ντέσερς πρέπει να σκοράρει όσο προσαρμόζεται στην ομάδα. Τόσο απλά. Σε διαφορετική περίπτωση, ίσως να υπάρξουν αποτελέσματα που δε θα είναι εύκολο να ανατραπούν στη συνέχεια της σεζόν.

Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα κόντρα στον Λεβαδειακό. Αυτό πάει πέρασε. Και 10-0 να είχε νικήσει ο Παναθηναϊκός, την ίδια απαίτηση θα είχε η ομάδα. Χρόνος δεν υπάρχει για τίποτα. Πρέπει λοιπόν οι Πράσινοι να κάνουν το δύσκολο. Να παίρνουν αποτελέσματα όσο ενσωματώνονται παίκτες

Πρωτότυπο άρθρο