Υπάρχουν μήνες που φέρνουν χαμόγελα, και υπάρχουν μήνες που μυρίζουν μπαρούτι. Για τον Παναθηναϊκό, ο Σεπτέμβρης τα τελευταία χρόνια τείνει να γίνει ο δικός του «μαύρος Σεπτέμβρης», το φθινοπωρινό ναρκοπέδιο που διαλύει κάθε σχέδιο πριν ακόμη ριζώσει.

Πέρυσι ήταν ο Ντιέγκο Αλόνσο, φέτος, ο Βιτορια μάζεψε βιαστικά τις βαλίτσες του πριν καν προλάβει να αφήσει σημάδι στην πόρτα των αποδυτηρίων. Και κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός συνεχίζει την παράδοσή του να αυτοπυροβολείται λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο.

Ο Πορτογάλος προπονητής δεν πρόλαβε να χτίσει κάτι στέρεο, αλλά δεν τα έκανε κι όλα στάχτη. Η ομάδα του έμεινε όρθια στην Ευρώπη, δεν πήρε το χρυσάφι του Champions League αλλά μπήκε με αξιοπρέπεια στους ομίλους του Europa και με το κεφάλι ψηλά, κάτι που δεν είναι ασήμαντο. Μόνο που το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένας μαραθώνιος σε ανηφόρα με καρπούζια στα χέρια, που την ίδια στιγμή πρέπει να φτύνεις στον δρόμο τα κουκούτσια για να μη σε πνίξουν. Διότι αν χάσεις ρυθμό, δεν προλαβαίνεις ούτε να σκουπίσεις τον ιδρώτα πριν σε καταπιεί η σκόνη των άλλων. Εκεί ήταν που άρχισε να γλιστράει ο Βιτορια  και μαζί του το «τριφύλλι».

Και τώρα; Τώρα όλοι αναρωτιούνται αν έφυγε ή τον έφυγαν  λες και αυτό είναι το μείζον, λες και αλλάζει κάτι στο μαύρο κουτί. Η ουσία είναι πως ο Παναθηναϊκός αποχαιρέτησε ακόμη έναν προπονητή σαν να είναι σεζόν στο Netflix: binge, skip, next.

Το πιο ανησυχητικό; Πως ο ίδιος ο Βιτορια δεν αποχαιρέτησε τους ποδοσφαιριστές του. Αυτό, σε ένα ποδοσφαιρικό σύμπαν όπου η σημειολογία μετρά όσο παντού, (ίσως να) λέει πολλά.

Ποιος φταίει; Ερώτημα που επιστρέφει κάθε Σεπτέμβρη σαν τα σχολεία. Ο Αλαφούζος; Ο Παπαδημητρίου; Ο ίδιος ο προπονητής; Οι ποδοσφαιριστές που ξέχασαν να ματώνουν τη φανέλα; Η απάντηση ίσως είναι ένα μωσαϊκό από όλα αυτά μαζί, μόνο που ο κόσμος έχει πάψει να ζητά αναλύσεις. Ζητά «αίμα», τουλάχιστον στα social media, όπου η «απομάκρυνση» της διοίκησης εμφανίζεται πια ως trending hashtag.

Και ασφαλώς, κάτι θα έχει κάνει κι ο Παπαδημητρίου, αλλιώς δεν θα έφταναν στο σημείο ποδοσφαιριστές που μέχρι πέρσι μάτωναν τη φανέλα να τον «φωτογραφίζουν» δημόσια για τις ευθύνες του. Είναι λες κι έχει ανοίξει ένα άτυπο πράσινο me too, όπου όσοι σιωπούσαν τόσο καιρό αρχίζουν πια να μιλούν.

Γιατί, όπως λέει και η παλιά σοφία, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Ο ιδιοκτήτης είναι που διαλέγει τεχνικό διευθυντή, που εγκρίνει και απορρίπτει μεταγραφές, που ανοίγει και κλείνει –υποτίθεται- το μαγαζί κάθε μέρα. Και όταν τα πάντα γύρω του δείχνουν αποσυντονισμένα, τότε η κρίση δεν είναι σύμπτωση, είναι καθρέφτης.

Ναι, και οι παίκτες έχουν ευθύνη. Οι εμφανίσεις απέναντι σε Λεβαδειακό και Κηφισιά δεν ήταν κακές, ήταν σαν να είχαν μπερδέψει το πράσινο της φανέλας με το πράσινο του χαλιού και να μην ήθελαν να το τσαλακώσουν. Στο παιχνίδι της Κυριακής, οι παίκτες του Παναθηναϊκού, κυρίως μέσοι και αμυντικοί, μόνο γλυκό που δεν έβγαλαν στον Τετέη, ο οποίος σουλατσάριζε ανενόχλητος σαν καλεσμένος σε γιορτή και όλοι γύρω του να έχουν ως πρώτο μέλημα την καλοπέρασή του.

Τώρα ο Παναθηναϊκός ξεκινά από την αρχή μια σεζόν που ήδη τον έχει αφήσει στο -8, βλέποντας τους βασικούς του αντιπάλους να σπριντάρουν με το απόλυτο κι εκείνος να κάνει ακόμη ζέσταμα. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Ποιος θα τολμήσει να κάτσει σε έναν πάγκο που καίει, που ζεματάει, όπως δείχνει κάθε χρόνο η ίδια η ιστορία; Κανείς δεν ξέρει και ίσως ούτε ο ίδιος ο οργανισμός, που αυτή τη στιγμή μοιάζει ικανός να απολύσει και τον Μουρίνιο αν τον φέρει (χιούμορ κάνουμε, γιατί αλλιώς θα κλαίμε).

Κι ας θυμηθεί κάποιος ότι πέρσι δεν κατάφερε να φέρει τον Μαουρίτσιο Σάρι, έναν προπονητή ευρωπαϊκού διαμετρήματος που… προσπέρασε χωρίς δεύτερη σκέψη. Από αυτό και μόνο θα έπρεπε να είχε πάρει το μήνυμα ο Παναθηναϊκός: για να πείσεις έναν κορυφαίο τεχνικό, πρέπει πρώτα να του δείξεις ένα περιβάλλον που να αποπνέει σοβαρότητα, σταθερότητα και προοπτική, όχι να μοιάζει με καρέκλα που αναποδογυρίζει κάθε Σεπτέμβρη.

Θα πει κάποιος, γιατί να πάρει το μήνυμα από τον Σάρι και όχι από τους προπονητές που έδιωξε; Ο Γιοβάνοβιτς για παράδειγμα, που… έπιασε ταβάνι, κάνει παπάδες στην Εθνική ομάδα και αποδεικνύει ότι με σχέδιο και ποιότητα γίνονται πολλά, πάρα πολλά.

Οι προπονητές –οι σοβαροί τουλάχιστον- δεν έρχονται μόνο για τα λεφτά, έρχονται για τη σιγουριά ότι δεν θα τους πετάξουν με το πρώτο 0-0 στην Τρίπολη, κι ακόμη περισσότερο αν δουν μπροστά τους ένα σοβαρό πλάνο, με συνέπεια και όραμα. Και αυτή τη σιγουριά ο Παναθηναϊκός την έχει διαλύσει σαν παλιό τρόπαιο που έπεσε από τη βιτρίνα. Το προηγούμενο που δημιουργεί με τις αλλεπάλληλες αποχωρήσεις δεν εμπνέει κανέναν.

Κάποτε το έκαναν και άλλοι: ο Ολυμπιακός, για παράδειγμα, πέρασε εποχές που άλλαζε προπονητές σαν κασκόλ, αλλά είχε σταθερές: το Ρέντη, τα μεγάλα ονόματα, μια διοίκηση που ποτέ δεν παρέδωσε τα κλειδιά. Στον Παναθηναϊκό, τα κλειδιά μοιάζουν να τα έχουν αφήσει επάνω στο τραπέζι, λες και όποιος περάσει μπορεί να τα πάρει για test drive.

Αν κάτι χρειάζεται τώρα το «τριφύλλι», δεν είναι άλλη μια απόφαση εν θερμώ αλλά μια επιστροφή στη λογική, στην οργάνωση, στις σταθερές. Γιατί χωρίς αυτές, όποιος και να έρθει θα φύγει, κι ο Σεπτέμβρης θα συνεχίσει να βάφεται με πράσινο, αλλά θα μυρίζει μόνιμα καμένο.

Follow me:           

Instagram: chris.statho

TikTok: Statho

X (twitter): ChrisStatho

Πρωτότυπο άρθρο