Από sdna.gr
Αν υπάρχει ισοπαλία που μετρά σαν ήττα, αυτή ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές. Μια βραδιά που θα μπορούσε να δώσει οξυγόνο, έφερε ασφυξία. Αδικαιολόγητη γκέλα απέναντι σε μια πρωτάρα στο θεσμό, την Πάφο, που όμως έπαιξε με ψυχραιμία, συγκέντρωση και αυτοπεποίθηση, ενώ ο Ολυμπιακός έμοιαζε… χαμένος μέσα στο ίδιο του το πλάνο.
Στην ανοιχτή ροή παιχνιδιού δεν υπήρχε ούτε φαντασία ούτε ρυθμός. Παράλληλες πάσες, ανούσια κυκλοφορία, μηδέν κάθετο παιχνίδι. Όλα προβλέψιμα, όλα άγευστα. Τα στημένα, που σε τέτοια βράδια ξεκλειδώνουν ματς, ήταν απογοητευτικά, πρόχειρα. Και απέναντι, ένας τερματοφύλακας που αρνήθηκε πεισματικά να δεχθεί γκολ: ο Μιχαήλ… Άγγελος, όπως του αξίζει να ειπωθεί, αφού με σωτήριες επεμβάσεις, ειδικά στις δύο μεγάλες ευκαιρίες του Ρέτσου, κράτησε όρθια την Πάφο, αλλά και στην κεφαλιά του Ελ Κααμπί στο 89'.
Ένα σύνολο ανέτοιμο για το επίπεδο
Το Champions League δεν είναι καλοκαιρινό τουρνουά. Θέλει παίκτες με παραστάσεις, κορμιά, τρεξίματα, προσωπικότητα. Ο Ολυμπιακός δεν έβγαλε τίποτα απ’ αυτά στο χορτάρι. Ξεκίνησε τον Ποντένσε κι ο Πορτογάλος «έσκασε». Έβαλε τον ανέτοιμο Ροντινέι που βγήκε αλλαγή. Εμπιστεύθηκε τον Στρεφέτσα που ήταν ανύπαρκτος και επιστράτευσε τον Πνευμονίδη που προσπάθησε, αλλά...
Όλα αυτά, με το ματς να στρώνεται από νωρίς στους ερυθρόλευκους: παίκτης παραπάνω από το 26’, η Πάφος σε παθητικό ρόλο, ο Ολυμπιακός με 70% κατοχή μπάλας. Κι όμως, μόλις δύο-τρεις καλές ευκαιρίες σε όλο το ματς, αλλά καμία που να πεις «αυτό δεν γινόταν να χαθεί». Το πρόβλημα δεν ήταν η γκίνια. Ήταν ότι δεν υπήρχε σχέδιο. Ήταν ένα σύνολο που έμοιαζε αγχωμένο, σπασμένο, χωρίς ψυχραιμία, χωρίς αυτοπεποίθηση.
Και για να γίνει το πλήγμα ακόμη πιο σκληρό, ήρθαν το τραγικό λάθος του Πασχαλάκη στο πρώτο λεπτό, που παραλίγο να γράψει 0-1 πριν καν ξεκινήσει το ματς και ο τραυματισμός του Νταβίντ Λουίς στο 36’, που νομίζαμε ότι θα πλήξει την Πάφο.
Τι άλλο χρειάζονταν για να αφυπνιστούν οι παίκτες του Μεντιλίμπαρ; Τους στρώθηκε το παιχνίδι και δεν το πήραν και βεβαίως αυτό πονάει περισσότερο κι από την ίδια την απώλεια βαθμών.
Το καλεντάρι που τρομάζει
Αυτό το 0-0 δεν κοστίζει μόνο βαθμολογικά, κοστίζει κυρίως ψυχολογικά. Και το κάνει ακριβώς πριν από το πιο εφιαλτικό πρόγραμμα της σεζόν.
Ο Ολυμπιακός πηγαίνει τώρα στη Λεωφόρο για ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, έπειτα ταξιδεύει στην Τρίπολη για το Κύπελλο, μετά με τον σκληρό Λεβαδειακό και στη συνέχεια στο Emirates με την Άρσεναλ!
Η συνέχεια ακόμα... καλύτερη με Τούμπα και στη συνέχεια στη Λάρισα, πριν μπει στη φωτιά της Βαρκελώνης με την Μπαρτσελόνα.
Και δεν τελειώνει εκεί. Επιστρέφει στο πρωτάθλημα για ΑΕΚ, Βόλο και Άρη, και μπαίνει στους «τελικούς» της Ευρώπης: PSV και Ρεάλ (εντός). Ελπίδες; Μόνο στο Καζακστάν και με τις δύο ολλανδικές (έχει και τον Αγιαξ έξω), καθώς και με τη Λεβερκούζεν.
Αν, λοιπόν, δεν βρεθούν οι χαμένοι δύο βαθμοί κάπου στον δρόμο, αν δεν κρατηθεί αλώβητη η έδρα, ειδικά με Λεβερκούζεν, PSV) τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τον Ολυμπιακό των επενδύσεων.
Από την ευφορία στην «υπεροψία»
Οι πεντάρες στον Πανσερραϊκό και αλλού έχουν κι ένα επικίνδυνο αντίκρισμα: φέρνουν ρυθμό και ευφορία, αλλά και ένα σύνδρομο υπεροψίας. Το οποίο είναι φυσιολογικό, διότι και οι ποδοσφαιριστές άνθρωποι είναι.
Το 0-0 με την Πάφο, όμως, ήταν το σκληρό ξύπνημα. Ο Ολυμπιακός δεν πέταξε μόνο δύο βαθμούς (συν έναν που πήρε). Πέταξε τις ελπίδες του.
Γιατί όταν σε τέτοιο επίπεδο παίζεις από το 26’ με παίκτη παραπάνω και δεν βρίσκεις τρόπο να διασπάσεις μια άμυνα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η ατυχία. Είναι κάτι άλλο και πρέπει να το βρεις... χθες.
Το Champions League δεν χαρίζεται. Δεν περιμένει να ωριμάσεις, δεν συγχωρεί προχειρότητα, δεν επιβραβεύει «προσπάθεια». Σε καταπίνει. Και τώρα, ο Ολυμπιακός κινδυνεύει να το διαπιστώσει με τον πιο οδυνηρό τρόπο.