Από sdna.gr
Για τον Παναθηναϊκό αυτό το ματς στη Βέρνη γράφτηκε σαν θαύμα. Όχι επειδή θύμιζε.. τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου (προφανώς), αλλά επειδή ήρθε σε μια στιγμή που όλα έμοιαζαν χαμένα. Με σερί αποτυχημένα αποτελέσματα, με μοναδικό φως την ισοπαλία απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου οι παίκτες έπεφταν κάτω από τις κράμπες σαν κοτόπουλα. Και, εκτός των άλλων, βρέθηκε να παίζει σε συνθετικό χλοοτάπητα, που για πολλούς ήταν φόβος και εφιάλτης.
Κι όμως, οι πράσινοι έδειξαν αναγέννηση. Σαν να βγήκαν από τις στάχτες τους. Με καθαρό μυαλό, με ψυχή, με επιμονή και ο Χρήστος Κόντης πέρασε το μήνυμα: «Όλοι μαζί, κανείς δεν περισσεύει».
Ο Ίνγκασον στη σωστή του θέση, ο Τετέ με στήριξη για να μην κυνηγάει φαντάσματα και να προσπαθεί να ντριμπλάρει καμιά δεκαριά αντιπάλους, ο Ζαρουρί να πατάει στο σημείο που πρέπει. Δεν πρόκειται για κάποια επανάσταση, όχι. Για την ίδια την ποδοσφαιρική λογική μιλάμε...
Η βραδιά του Ζαρουρί στη Βέρνη θα μείνει χαραγμένη στον ίδιο. Ούτε ο πιο αισιόδοξος φαν του δεν θα περίμενε τέτοια εμφάνιση. Ο Μαροκινός έκανε τεράστιο παιχνίδι με τα πράσινα χρώματα και εξελίχθηκε στο άλλο μεγάλο κέρδος της βραδιάς για τον Παναθηναϊκό.
Το ματς, όμως, είχε κι έναν καταλύτη: τον Μανώλη Σιώπη. Ο μικρόσωμος χαφ έμοιαζε να καλύπτει τρία γήπεδα μαζί. Μέσα σε 90 λεπτά είχε 48 επαφές με τη μπάλα, έδωσε 27 σωστές πάσες στις 28 που επιχείρησε (ποσοστό 96%). Όπου χρειάστηκε μακρινή μπαλιά, έδωσε. Κέρδισε εναέριες μονομαχίες, θέριζε (με την καλή έννοια) και αλώνιζε στο έδαφος, έκανε τάκλιν, πήρε φάουλ και έβγαλε κάμποσες απομακρύνσεις. Οπως καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε βλέπει μπάλα, ήταν ένας χάφαρος, ένας «σκύλος» που έτρεχε παντού και «δάγκωνε». Ήταν το οξυγόνο του Παναθηναϊκού, η κόλλα που έδεσε την άμυνα με την επίθεση, το μυαλό και η καρδιά στο ίδιο κορμί.
Το πράσινο θαύμα της Βέρνης (εξυπακούεται πως) δεν θα γραφτεί στα βιβλία ιστορίας του ποδοσφαίρου. Θα γραφτεί, όμως, στη μνήμη των οπαδών σαν τη νύχτα που ο Παναθηναϊκός αναστήθηκε μέσα από τις στάχτες του. Και αυτή η ανάσταση δεν είναι μόνο για το γόητρο, αλλά μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να αποδειχθεί το σημείο καμπής για ολόκληρη τη χρονιά.
Διότι το ματς αυτό έδειξε τι μπορεί να βγάλει η ομάδα όταν έχει καθαρό μυαλό και σχέδιο. Έδειξε ότι υπάρχει υλικό, υπάρχει ψυχή, υπάρχει ακόμη πίστη. Τώρα, με την προοπτική του νέου προπονητή που θα έρθει να χτίσει -υποτίθεται- κάτι πιο σταθερό, με τα στελέχη που περιμένει ο σύλλογος για να δυναμώσει οργανωτικά και αγωνιστικά, η Βέρνη μπορεί -εκτός από μια ωραία βραδιά συγκίνησης- να γίνει η σπίθα που θα αλλάξει την τροχιά και την πορεία της σεζόν.
Ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι δεν είναι χαμένος. Έδειξε ότι έχει ακόμα παλμό. Αν, μάλιστα, ο ερχομός του νέου τεχνικού συνοδευτεί από σωστές κινήσεις και αν η διοίκηση σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, τότε αυτό το βράδυ ίσως αποδειχθεί η αρχή μιας ιστορίας που θα θυμούνται όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά και για το πείσμα. Μιας ιστορίας που μπορεί να ξαναδώσει στον Παναθηναϊκό το κύρος που έχει απωλέσει.
Υ.Γ. Ο Λαφόν λίγο ακόμη και θα μάρκαρε το… σημαιάκι του κόρνερ στο γκολ των Ελβετών.