Αγώνας Παναιτωλικός-Παναθηναϊκός. Αν δεν ξέρει κάποιος το σκορ, του κάνεις μια πρόχειρη περιγραφή. Για τους γηπεδούχους αρχικά. Δεν έκαναν μισή επίθεση σε όλο το ματς. Προσπάθησαν με κάτι στατικά, είχαν δύο σουτ εκτός περιοχής που για ράγκμπι ήταν επικίνδυνα. 

Ζητάς τώρα απ’ αυτόν τον κάποιο, να σου πει πόσα γκολ θα πόνταρε πως έβαλε ο Παναιτωλικός. Εκεί πετάγεται ο Ζαμπαλάς μόλις ακούσει το «κανένα» και λέει κρατήστε μου την μπύρα ρε παιδιά. Μαζί και ο Τσακαλίδης, γιατί έστω και με αυτό που του έδειξαν, θα έπρεπε να καταλάβει πως είναι γελοίο να υποδείξει πέναλτι. 

Κάπως έτσι είχαμε μια αλλοίωση άλλο πράμα στο Παναιτωλικός – Παναθηναϊκός. Χωρίς μισή φάση οι γηπεδούχοι, βρέθηκαν μπροστά στο σκορ. Μια ομάδα που ένα πράγμα ξέρει να κάνει: Να αμύνεται. Άρα ήταν ευγενική «χορηγία» για να διεκδικήσει κάτι απ’ το ματς. 

Κάτι τέτοιοι τύποι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι ικανοί να επισκιάσουν ακόμη και την παγκόσμια κλάση ορισμένων ποδοσφαιριστών. Δεν έχουμε και πολλούς. Στην προκειμένη είναι ο Ρενάτο Σάντσες. Ένα παιδί που τον βγάλαμε από… σακάτη μέχρι άχρηστο. 

Αυτό το παιδί λοιπόν, έπαιξε την Πέμπτη σε πλαστικό χορτάρι. Τρεις μέρες μετά πήγε υπό βροχή στο Αγρίνιο. Κι ο τύπος… χόρευε. Θύμισε παλιάς κοπής πλέι μέικερ στο μπάσκετ. Τζον Στόκτον, από αυτούς τους δημιουργούς που δεν καταλάβαινες πως, αλλά έβρισκαν τον συμπαίκτη τους. 

Απίστευτο ποδοσφαιρικό iq. Με τόση απλότητα που παρά την όποια έλλειψη στις εντάσεις – είναι χωρίς προετοιμασία και ρυθμό μην το ξεχνάμε – έκανε τη διαφορά. Συγκρίσεις με άλλους παίκτες της θέσης, είναι προσβλητικές. Αχρείαστες. Κάτι που δεν αλλάζει είτε βγάλει 15 ματς στη σεζόν, είτε 50. 

Μπήκε μέσα με τη λογική του μπουκάρω στο σπίτι μου την ώρα που είναι μέσα ο «ληστής». Τον έπιασε απ’ το σβέρκο και τον πέταξε έξω. Με τη συνολική του παρουσία και με την ασίστ μισό γκολ στον Γερεμέγεφ. Στον οποίο προφανώς αξίζουν συγχαρητήρια γιατί έβαλε το άλλο μισό. 

Συνολικά στο ματς, ο Παναθηναϊκός δεν «μάγεψε». Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, είχε και ατομικά πολλά παιδιά (αν όχι όλα) σε κακό βράδυ. «Χάλασε» και το μυαλό με την υπόδειξη που άλλαξε το σκορ ετσιθελικά. Καθώς αυτού του είδους τα ματς, είναι μέχρι να προηγηθείς. Αν δεχτείς το γκολ, τότε όντως προβληματίζεσαι. 

Στο ίδιο γήπεδο, στην ίδια περιοχή, μέσα στο ίδιο ημερολογιακό έτος έχουν δοθεί μέσω VAR δύο πέναλτι για μουσείο. Ένα αυτό πάνω στον Τσέριν κι ένα την περασμένη σεζόν από τον Σιδηρόπουλο (VAR ο Ευαγγέλου) στο Παναιτωλικός – Ολυμπιακός. Ας κάνει ένα αφιέρωμα ο κύριος Λανουά, τώρα που πήρε φόρα. 

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Παναθηναϊκός δεν γύρισε το ματς με ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Το έκανε πρωτίστως λόγω της προσωπικότητας του Σάντσες, των αλλαγών που «βγήκαν» στον Κόντη και φυσικά τη νοοτροπία του. 

Μην ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα ήταν μπροστά στο σκορ και έχανε τη γη κάτω απ’ τα πόδια της στα προηγούμενα παιχνίδια. Τώρα την έβαλαν με το ζόρι πίσω στο σκορ, δεν τα παράτησε κι άλλαξε τα δεδομένα υπέρ της. Ψυχολογικά τεράστια υπόθεση. «Χτίζει» χαρακτήρα, έστω και σιγά-σιγά. Βρίσκει αυτοπεποίθηση. 

Είναι σημαντικό αυτό το στοιχείο. Είδατε την ΑΕΚ που έχει αυτοπεποίθηση πως πήρε ξανά το ματς με 1-0. Είδατε τον Ολυμπιακό πως δύο φορές βρήκε απάντηση στον Λεβαδειακό. Δεν θάμπωσαν με την απόδοσή τους. Απ’ την άλλη, ο ΠΑΟΚ χωρίς αυτοπεποίθηση την πάτησε στην Τρίπολη. 

Στον τομέα νοοτροπίας και αυτοπεποίθησης, έρχονται τα λόγια πίστης των ίδιων των παικτών. Έλληνες και ξένοι. Για τον Χρήστο Κόντη. Ανεξάρτητα απ’ τη γνώμη που έχει ο καθένας, δεν μπορεί αυτοί να μην καταλαβαίνουν τι γίνεται. Οπότε εμάς μας περισσεύει η όποια γνώμη. Όταν η ομάδα είναι καλά ψυχολογικά και σιγά-σιγά δείχνει πράγματα αγωνιστικά, πρέπει να σεβαστείς το έργο που γίνεται απ’ τον προπονητή. 

Υ.Γ. Πάλι καλά έφεραν το ημι-αυτόματο οφσάιντ. Αν δεν υπήρχε αυτό, το σκορ θα είχε 2-1 με διπλή αλλοίωση και θα είχε «κλειδώσει» ο άσος.   

Πρωτότυπο άρθρο