Αρχές Οκτώβρη. Είναι νωρίς στη σεζόν. Πόσο νωρίς όμως; Ο Παναθηναϊκός έχει δώσει ήδη 14 επίσημους αγώνες. Θα ήταν 15 αν δεν είχε αναβληθεί το παιχνίδι με τον ΟΦΗ. Ήρθε λοιπόν το διάστημα της δεύτερης διακοπής λόγω Εθνικών. Εύλογα η κουβέντα περιστρέφεται γύρω απ’ τις μεταγραφές και κυρίως τους νεοφερμένους του Τριφυλλιού. 

Αν ήταν ημερολόγια, θα γυρνούσαμε ένα χρόνο πίσω, δύο χρόνια πίσω και θα κάναμε copy-paste. Έτσι κι αλλιώς ο Παναθηναϊκός είναι ακριβώς αυτό: Η επανάληψη του ίδιου λάθους. Άρα η ανάλυσή του, μοιάζει και είναι κουραστική για όλους. Κυρίως για την ψυχολογία των φιλάθλων που βρίσκονται ξανά στο «γκρεμό» του ξενερώματος και της αδιαφορίας τόσο νωρίς στη σεζόν. 

Το μυαλό πολλές φορές μπλέκεται και αντιλαμβάνεται λανθασμένα κάποια πράγματα. Για παράδειγμα αν ειπωθεί πως ο Ταμπόρδα ως τώρα δεν έχει δώσει κάτι στην ομάδα, εκλαμβάνεται σαν κριτική για την ποιότητα του παίκτη. Λάθος. Και μάλιστα μεγάλο. Άλλωστε πώς να κριθεί η ποιότητα κάποιου που δεν έχουμε δει; Όμως, γιατί δεν τον έχουμε δει; Να είναι όλοι τρελοί και να μην τον βάζουν ενώ το παιδί είναι πανέτοιμο και σε εκπληκτική κατάσταση; 

Βγήκε πρώτη φορά από τη χώρα του. Θέλει χρόνο. Θέλει προσαρμογή. Οπότε η ευθύνη για την έως τώρα μη προσφορά του, δεν είναι δική του. Είναι αυτών που τον επέλεξαν για να γεμίσει τα συγκεκριμένα παπούτσια. Αν ο Ταμπόρδα είχε έρθει ως ο παίκτης ταλέντο, μια επένδυση που άξιζε να κάνεις για να γεμίσεις ποιότητα και μπορείς να τον περιμένεις, δε θα έλεγε κανείς κουβέντα. 

Ο Αργεντινός όμως, ήρθε για να αντικαταστήσει τον Ουναΐ. Άρα αυτόματα το φορτίο ήταν τεράστιο. Οι προσδοκίες ανάλογες. Χωρίς να φταίει σε τίποτα το παιδί, που αξίζει και την αναμονή και την υπομονή και τη στήριξη. Άλλωστε ήρθε στην ομάδα, γνώρισε έναν προπονητή, έκανε πρώτη συμμετοχή με έναν άλλο (Κοροπούλη) και την επόμενη το πρωί βρήκε έναν τρίτο (Κόντη). Σκεφτείτε το λίγο και μάλιστα για λατινοαμερικάνο που πρώτη φορά ήρθε Ευρώπη. 

Το πρόβλημα είναι για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος ενώ έπρεπε να καλύψει το κενό του κορυφαίου του παίκτη, δεν το έκανε ποτέ ως τώρα. Περιμένει πως ίσως το κάνει στο επόμενο διάστημα. Μόνο που χρόνος για την ομάδα δεν υπάρχει. Γι’ αυτό ακριβώς χρειαζόταν έτοιμη λύση από κάθε άποψη. Την έφερε όχι. Φταίει ο Ταμπόρδα γι’ αυτό; Ντροπή και μόνο να το σκεφτόμαστε. 

Μη μένουμε εκεί όμως. Ο Ζαρουρί έχει βάλει τρία γκολ με την Γιουνγκ Μπόις. Μεγάλη υπόθεση. Συνολικά πάντως, δεν έχει δείξει πως είναι ο εξτρέμ που αλλάζει τις ισορροπίες στα αριστερά. Αρκεί ένα απλό ερώτημα για να το καταλάβουμε: Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί να τον έχει μπροστά ως επιλογή, από τον Τζούρισιτς; Αν δεν υπήρχε θέμα ανάγκης rotation, ο Σέρβος δε γίνεται να χάσει τη φανέλα βασικού αυτή τη στιγμή. 

Ρενάτο Σάντσες. Ήρθε να αντικαταστήσει τον Μαξίμοβιτς. Εντάσεις, τρεξίματα, μαρκάρισμα, προφανώς δεν μπορεί να το κάνει κι αν το σκέφτηκε κανείς, τότε είναι ποδοσφαιρικός «εγκληματίας». Δημιουργία, ποιότητα, ρυθμό, πάσες, απειλή για τον αντίπαλο, ιεροσυλία ακόμη και να τους βάζουμε σε σύγκριση. 

Έπαθε ένα τράβηγμα. Η ευπάθειά του γνωστή. Φταίει ο Σάντσες; Όχι. Φταίει αυτός που δεν έφερε κι άλλη λύση για να γεμίσει τη θέση. Αφήνοντας εκεί μόνο τον Τσέριν. Επειδή Τσιριβέγια και Σιώπης δεν μπορούν να παίξουν στο «8» και αν γινόταν θα έμενε μετά ερωτηματικό για το «6». 

Τον Ντέσερς δεν τον αναφέρουμε. Πρώτον επειδή όσο πρόλαβε να αγωνιστεί έδειξε το στοιχείο για το οποίο αποκτήθηκε. Το γκολ. Από εκεί και πέρα, για τον τραυματισμό του είναι η κακιά στιγμή κανείς δεν μπορεί να ασκήσει κριτική σε κάποιον επειδή τραυματίστηκε. 

Ο Παναθηναϊκός μεσοεπιθετικά, δεν έκανε τουλάχιστον δύο κινήσεις που χρειαζόταν. Κρατώντας παράλληλα και τον Μαντσίνι ο οποίος δεν υπολογίζεται ξεκάθαρα. Κινήσεις όχι απλά για να γεμίσει το ρόστερ του, αλλά ποιότητας και χαρακτήρα. Όταν θες να κάνεις πρωταθλητισμό και να διεκδικήσεις αυτό που δεν έχει κατορθώσει για 15 χρόνια, ο Σάντσες είναι η πολυτέλειά σου. Ο Ταμπόρδα είναι ο παικταράς που φέρνεις απ’ τον πάγκο και σου αλλάζει τα ματς. Ο εξτρέμ στα αριστερά, έπρεπε να είναι επιπέδου Τετέ ή Πελίστρι. 

Για πολλοστή φορά, ο Παναθηναϊκός άφησε κινήσεις για το δει όταν έρθει ο Γενάρης. Για πολλοστή φορά έτρεχε τελευταίες μέρες και – καμία έκπληξη – δεν κατάφερε να ολοκληρώσει έναν σχεδιασμό όπως θα έπρεπε και αριθμητικά και ποιοτικά. 

Το να συζητάμε τι θα γίνει τον Γενάρη, πόσοι θα έρθουν, αν θα έρθουν, ποιοι θα τους φέρουν, είναι πραγματικά… ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Με τις ίδιες καταστάσεις να επαναλαμβάνονται και τελικά να ψάχνει ο Παναθηναϊκός να βρει άκρη. Αναζητώντας το γιατί απέτυχε. Έλα ντε! Πώς άραγε να καταλήγεις διαρκώς στην αποτυχία, όταν κάνεις ακριβώς τα ίδια πράγματα με τα οποία απέτυχες όλα τα προηγούμενα χρόνια; 

Υ.Γ. Κριτική γίνεται και σκληρή και σωστά γίνεται. Να υπάρχουν επιχειρήματα όμως. Ο Τεττέη της Κηφισιάς για κάποιο λόγο έχει «χρεωθεί» ως αποτυχία του Παναθηναϊκού. Μια απλή ερώτηση: Ο Ολυμπιακός δεν έψαχνε επιθετικό; Η ΑΕΚ; Ο ΠΑΟΚ; Ακόμη κι ο Άρης. Άρα γιατί μόνο ο Παναθηναϊκός ήταν λάθος που δεν τον πήρε και οι άλλοι… άβρεχτοι; 

Υ.Γ.1: Η σεζόν άρχισε, προπονητές άλλαξαν, ο κόσμος είναι στα κάγκελα, ακόμη δεν έχει ακουστεί η φωνή κανενός. Έστω για να ξεκαθαρίσει τι γίνεται με τον προπονητή. Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση απ’ το να αντιλαμβάνονται οι πάντες πως πας χωρίς πλάνο κι όπου βγάλει. 

Πρωτότυπο άρθρο