Από sdna.gr
Ξεκινώντας αυτό το κείμενο θα ήθελα να γράψω για τον Χρήστο Σπήλιο που μας άφησε πριν λίγες μέρες. Φιλαράκι από τα εφηβικά μας χρόνια, θετική ψυχή, άνθρωπος με το άλφα κεφαλαίο, αγωνιστής, ψυχή της Πλατείας στα Εξάρχεια, χαμογελαστός. Η στάση ζωής του - πρότυπο συμπεριφοράς σε αυτή τη σαπίλα που μας έχει κατακλύσει.
Χαίρομαι μέσα στη θλίψη του χαμού του, για την αναγνώριση της προσφοράς του. Χαίρομαι που υπάρχουν κάποια φωτεινά παραδείγματα που επιπλέουν στα σκατά της καθημερινότητας που μας έχουν επιβάλει.
Ο Χρήστος έφυγε μικρός, είχε πολλά να δώσει ακόμα σε όποιον τον συναντούσε. Υπάρχει όμως και η ανάποδη σκέψη που βγαίνει αντανακλαστικά. Πόσο μπορούν να αντέξουν αυτές οι ψυχές στο σήμερα;
Έχω από τη μία την εικόνα του αγωνιστή Χρήστου να ενώνει ως «γαύρος», ΑΕΚτζήδες, Παναθηναϊκούς, τον «Βούλγαρο» και να σβήνει κάθε μορφής αντιπαλότητα με το χαμόγελό του και από την άλλη τον Πλεύρη να τραβάει βίντεο ψιθυριστός στη γειτονιά του Χρηστάρα για να μας πείσει πως η Ελλάς σώθηκε από τα ανθρωπόμορφα τέρατα των Εξαρχείων. Πόσο μεγάλο κοντράστ… Αυθεντικότητα εναντίον υποκρισίας, σημειώστε εσείς το αποτέλεσμα.
Για τον Χρήστο θα χωρούσε ολόκληρο ντοκιμαντέρ όχι για να μη ξεχαστεί, γιατί δεν θα ξεχαστεί σε όσους τον έζησαν, αλλά για να μάθουν και όσοι δεν…
Θα πρέπει να αποχαιρετήσω αυτή τη ψυχή που πιστεύω πως έχει γαληνέψει. Καλή δύναμη σε όσους ήταν κοντά του μέχρι το τέλος.
Πάμε στα πεζά και δευτερεύοντα πράγματα στη ζωή, αρχίζοντας με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Αντιμετωπίζω αυτό το γκρουπ με περίσσια ηρεμία γιατί απλούστατα είναι σαφές στα μάτια μου πως βρίσκεται σε μία φάση μετάβασης – ωρίμανσης. Όσοι παρακολουθείτε την πλατφόρμα της FOXBET, θα είχατε αντιληφθεί πως ήμουν υποψιασμένος πως θα έρθει η «φάση κοιλιάς» πριν τον αγώνα με τη Δανία.
Στη Σκωτία έπαιξε αλλά έχασε. Συμβαίνει σε ομάδες που είναι σε αυτή τη φάση. Είναι σα να σου λένε οι στιγμές πως πρέπει να περάσεις αναγκαστικά από αυτό το στάδιο για να μεγαλουργήσεις. Όλες οι μεγάλες νίκες στον αθλητισμό και όχι μόνο, άρχισαν να χτίζονται μέσα από σφαλιάρες.
Και εγώ έχω τις ενστάσεις μου με τις επιλογές Γιοβάνοβιτς, αλλά δεν είναι η ουσία του πράγματος. Για μένα, είναι απλά ένα στάδιο που αναγκαστικά θα περάσει αυτό το γκρουπ μέχρι να ωριμάσει και να γίνει η μετάβαση από γενιά σε γενιά ορθολογικά.
Στα του ΠΑΟΚ υπάρχει μία ηρεμία μετά τη νίκη επί του Ολυμπιακού. Είναι σαφές πλέον πως η στόχευση είναι να φτάσει η ομάδα κοντά στη κορυφή μέχρι τον Γενάρη, να μπει ο Ζαφείρης στη ζωή μας και εννοείται ένα κανονικό φορ, με δύο πόδια, δύο χέρια, ταχύτητα, τεχνική και γκολ. Αν φτάσουμε στον Γενάρη νορμάλ, χωρίς σοβαρούς κραδασμούς κτλ, θα δοθεί η μάχη μέχρι τέλους.
Στο μέτωπο του ΑΣ, είναι σαφές πως οι άνθρωποι δεν προχωράνε τις διαδικασίες. Το γιατί, μπορώ να το φανταστώ αλλά δεν μπορώ να το γράψω. Έχουν μία νοοτροπία πως δεν είναι υποχρεωμένοι να οδηγηθούν άμεσα στο τραπέζι με την ΠΑΕ για να λήξει το θέμα, γιατί προφανώς δεν θέλουν να λήξει το θέμα.
Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του, απλά αυτό που δεν έχουν το εκτόπισμα να σκεφτούν, είναι την φθορά που προκαλούν στους πάντες.
Ακόμα και σε αυτόν που θεωρητικά νομίζουν πως εξυπηρετούν…