Από sdna.gr
Θεωρώ πως πολλές περιπτώσεις, οι διακοπές του πρωταθλήματος μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμες και ανακουφιστικές. Αρχικά για μια ομάδα που τρέχει με… χίλια, φαίνεται πως της βάζει φρένο και ενδεχομένως τη βγάλει εκτός ρυθμού, αλλά τελικά όλοι φαίνεται πως την χρειάζονται μια ανάπαυλα του μυαλού. Κυρίως του μυαλού θα έλεγα καθώς εκεί φαίνεται πως το… έχασε ο ΠΑΟΚ κόντρα στον Παναθηναικό.
Πέρα από την πνευματική κόπωση, η διακοπή έδωσε την ευκαιρία να επουλωθούν πληγές, όπως ο τραυματισμός του Κωνσταντέλια (πιθανότατα θα είναι έτοιμος για τον αγώνα κυπέλλου με τον Αρη χωρίς να αποκλείεται μια μίνι – έκπληξη για το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό που προηγείται), αλλά και οι τραυματισμοί Καμαρά - Σάστρε που βρίσκονται σε φάση επιστροφής και βελτίωσης του βαθμού ετοιμότητας τους.
Την ευκαιρία αποσυμπίεσης πριν το απαιτητικό διάστημα που ακολουθεί μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου, είχε και ο Λουτσέσκου που παράλληλα δούλεψε σε τομείς που θεωρούσε πως η ομάδα χρειάζεται βελτίωση, ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Ο προπονητής περιμένει παράλληλα, βοήθεια στη συνέχεια, από παίκτες που ξέρουμε πως έχουν τις δυνατότητες αλλά για διάφορους λόγους δεν κατάφεραν να προσφέρουν την αναμενόμενη βοήθεια στην ομάδα.
Στην κατηγορία αυτή συγκαταλέγονται οι παλιοί Πέλκας – Καμαρά, αλλά και ο καινούργιος, Λούκα Ιβανούσετς. Οι δύο πρώτοι είχαν ατυχίες που δεν τους επέτρεψαν να ανεβάσουν στροφές και να προσφέρουν στο σύνολο αυτά που γνωρίζουμε καλά πως μπορούνε να προσφέρουν.
Ο Κροάτης μοιάζει να μην έχει προσαρμοστεί ακόμα στα δεδομένα του ΠΑΟΚ και είναι ένα στοίχημα μεγάλο που περιμένει απάντηση, γιατί ομολογουμένως στη δική του ποιότητα το club στήριξε αλλά και επένδυσε πολλά. Είναι νομίζω ώρα να ανεβάσουν ταχύτητα και οι τρεις τους, κάτι που αν συμβεί, θα δώσει τεράστια ώθηση στην ομάδα, μια και η αξία τους είναι δεδομένη.
Ο Λουτσέσκου το ξέρει, το περιμένει, το υπολογίζει, αν και δεν δείχνει να βιάζεται, ούτε να τους πιέζει. Ψάχνει και βρίσκει λύσεις αξιόπιστες για την ώρα και μάλιστα από εκεί που ίσως δεν το περίμενε, με παίκτες - έκπληξη, αλλά δεν γίνεται να μην έχει κι αυτούς στο μυαλό του.
Για τους νεαρούς που προέρχονται από την ασπρόμαυρη ποδοσφαιρική κυψέλη και κατά πλειοψηφία γεμίζουν τις μικρές Εθνικές ομάδες, μόνο να καμαρώνουμε μπορούμε και να ευχόμαστε στην όσο γίνεται καλύτερη προεργασία τους, ώστε να στελεχώσουν μελλοντικά τις νέες μεγάλες ελπίδες του Δικέφαλου.
Κι ενώ στον ΠΑΟΚ μιλάμε για ποδόσφαιρο, ανάπτυξη, ακαδημίες, αθλητικό κέντρο και σύντομα θέλω να πιστεύω νέο γήπεδο, στην ΑΕΚ εξακολουθούν να επενδύουν στην τοξικότητα. Η πρόσφατη είδηση για την επίσκεψη στην UEFA και η επίθεση στην ΕΠΟ και τον Χρυσόστομο Γκαγκάτση, αποτελεί για μένα δημιουργία άλλοθι για το μέλλον.
Το έχω γράψει και θα το γράψω όσες φορές χρειαστεί. Όταν από Σεπτέμβριο μήνα, ασχολούνται με την διαιτησία, είναι προφανές πως έχουν αντιληφθεί τις χτυπητές αδυναμίες της ομάδας (που δεν μπορούν προφανώς να διορθωθούν) και προσπαθούν να μεταφέρουν τις ευθύνες αλλού, πετώντας τη μπάλα στην κερκίδα. Η ΕΠΟ, ο Γκαγκάτσης, ο Λανουά, υπονοούμενα και τοξικότητα χωρίς ουσιαστικό λόγο αλλά ξεκάθαρο στόχο να αποφύγουν την εσωστρέφεια που θα δημιουργηθεί στο εσωτερικό του οργανισμού τους, σε μια ενδεχομένη δεύτερη σερί αποτυχημένη σεζόν.
Θα μου πείτε, δικαίωμα τους είναι να πράττουν όπως θεωρούν ότι τους βολεύει. Ναι, όντως είναι δικαίωμα τους αλλά όπως και να το κάνουμε, δεν μπορούμε να μην καυτηριάζουμε ανάλογες πρακτικές που υπονομεύουν το προϊόν και ρίχνουν νερό στο μύλο της τοξικότητας.
Το γεγονός ότι η UEFA, δεν μπήκε καν στη διαδικασία συζήτησης, στηρίζοντας απόλυτα την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, αποτελεί από μόνο του απάντηση, σε μια πρωτοβουλία που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.